โลกนี้สีชมพู

[ต้น]

รออ่านต่อ 

[กวางจ้ะ]

 

มารออ่านด้วยคน

[Romzaikyu]

 

[papos]

 

[Ah!]

รออ่านต่อ 

ชิชะ ชิชะ พักหลังนี่มาเร็วนะ

[Romzaikyu]

น้าสปีดตกเองครับ 

[Katezila]

  มาแล้วจ้ะ


--------------------



เวลาผ่านไปหลายเดือน

ฉันแทบจะลืมไปแล้วว่าเคยมีเพื่อนร่วมงานคนนี้อยู่ในบริษัท
แต่แล้ววันนึง บนรถไฟฟ้าสถานีเดิม ขบวนเดิม

ฉันก็เห็นเขายืนอยู่

คราวนี้ ฉันยิ้มให้
เขาทำท่าเหมือนลังเลอยู่สักพัก จนแน่ใจแล้วว่าฉันไม่ได้ยิ้มให้คนอื่นแน่ๆ จึงค่อยๆยิ้มกลับมา

และบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น

...

"ไปทำงานเหรอคะ?"
"อืม วันนี้เข้าเช้า"
"ไม่เห็นหน้านานเลยนี่ โดนพักงานรึ?" 
"เอ่อ.. เปล่า แค่ไปประจำอีกสาขานึง"
"อ้อ.. นึกว่าโดนไล่ออกไปแล้ว เห็นไม่พูดไม่จากับใครซักคน"
"เอ่อ.."



ดูท่าทางว่า เขาคงไม่เคยเจอผู้หญิงที่กวนตีนตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มคุยกันแน่ๆ
บทสนทนาของเราจึงเริ่มออกไปในแนวทางแปลกๆ เจือด้วยเสียงหัวเราะตลอดเวลา

และจบลงภายในเวลาเพียงสิบห้านาทีของการเดินทาง


เมื่อถึงออฟฟิศ เราก็แยกย้ายกันทำงาน
เวลาเลิกงานของเราไม่ตรงกัน เราจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน โดยที่ฉันไม่เดือดร้อนใจอะไรเท่าไหร่
เพราะสำหรับฉันตอนนั้น ฉันพอใจเพียงแค่ได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้พูดกับคนอื่นเป็นเหมือนกัน


แต่หลังจากนั้น


ฉันก็จะเจอเขาทุกๆวัน บนรถไฟฟ้าสถานีเดิม .. หน้าตู้ขบวนเดิม

[Romzaikyu]

ดีใจ ได้ตัดหน้าน้าอ๋าห์

[ต้น]

ความโรแมนติก เริ่มต้นจากการทักทาย  

[Ah!]

ไอ้บ้า
อุตส่าห์ไม่อ่านนะเนี่ย

[Katezila]

ตกลงไม่มีใครอ่านเลยใช่มั้ยเนี่ย     

[Ah!]

อ่านจ้ะ

[ต้น]

ผมก็อ่านนะ 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ผมก็อ่าน 

[น้องเข่มเข๊ม]

    ไอ้เกศ มึงไปทักเค้าแบบนั้นจริง ๆ เหรอ