งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[ณัฏฐ์]

คนออกเยอะ ไปสมัครสามย่านได้มั้ย ตกงาน

[สมเจี้ยม]

วอลล์อร่อยกว่า

[Buob Marley]

เดี๋ยวนะ.. อย่างจานดานี่งานสบายแล้วเหรอ เห็นบ่นออกจะบ่อย

[ดาเฉยๆ]

งานหนักเป็นช่วงๆ อะ

ช่วงนี้ว่างจนมื้อเที่ยงออกไปกินส้มตำกันที่ต่างอำเภอ ห่างไปเจ็ดสิบกว่าโล 
ว่างจนรู้สึกว่า กรุจะอยู่ไปทำไม ออกไปหาอะไรกินดีกว่า

แต่ตอนนี้ว่างเกินไป อีกสักพักงานมาเป็นซึนามิแน่ๆ  แล้วจะมาบ่นใหม่นะ

[Buob Marley]

จากที่จั่วไว้ใต้ดิน..



ตอนนี้มีประเด็นเรื่องลาออกกันเยอะ เป็นเรื่องนึงที่ผมไม่เคยพูดถึงในวงกว้างเลย เพราะเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดใจพอดู
สมาชิกสตรอเบอรี่ฟีลด์อาจจะเคยฟังบ้างแล้ว.. ไม่เป็นไร เรื่องผ่านมาเดือบสองปีละ เล่าไว้กลับมาอ่านให้กลายเป็นเรื่องตลกดีกว่า

ย้อนกลับไปถึงตอนแรกผมเคยมาเล่าว่าสนุกอย่างนั้นอย่างนี้ตอนทำงานใหม่ๆ ก็มีลุงคนนึงมาขัดจังหวะไว้ว่า แหมอะไรๆ มันก็อาจจะไม่ได้ดีอย่างที่คิดหรอกนะ..

คือช่วงเกือบๆ ปีแรกก็แฮปปี้ดีอยู่หรอกนะ จนมันเริ่มมีนู่นมีนี่สะสมมาเรื่อยๆ ทำให้เรารู้สึกถูกเอาเปรียบ จนทำให้ทุกวันนี้ยังยุเพื่อนๆ ทุกคนอยู่ว่า ถ้ามึงไม่มีความสุข แถมยังต้องเจอกับค่าตอบแทนที่ไม่น่าพอใจ ทั้งๆ ที่เราก็ยังเห็นว่าเจ้านายแม่งรวยเอาๆ ก็ออกเห๊อะ ไปเจอที่ใหม่ที่เหี้ยอย่างเดิม อย่างน้อยก็น่าจะได้เงินมากขึ้นล่ะวะ..

กลับมาเรื่องที่เริ่มมีอะไรขัดข้องใจทีละเรื่องแล้วกัน (แสดงว่ามีมากกว่า 1 ฮ่าๆๆๆ)

เรื่องแรก
อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนวิธีการเบิกจ่ายค่าเดินทาง โดยไม่บอกล่วงหน้า จากสัปดาห์ละครั้ง เป็นเดือนละสองครั้ง
เนื่องจากสงสัยว่าซีเนียร์คนนึงใช้ค่าเดินทางเกินจำเป็น เช่นไปไซต์วันละสองรอบ และไปบ่อยเกินเหตุ
ผลกระทบโดยตรงเลย คือ มึงให้เงินเดือนกูแค่ไหนวะคร้าบ ถึงให้กูแอดว๊านซ์ให้บริษัททีละครึ่งเดือน ลองคิดว่าต้องขับรถไปราชบุรี หรือสุพรรณไรงี้ดิ???
ผลกระทบทางอ้อมคือตาซีเนียร์นี่นิสัยเสีย ก่อนจะชิ่งไปไซต์ ซึ่งไปจริงมั้ยไม่รู้ (เท่าที่รู้คือมีงานนอกกะผรม.เจ้านี้หลายงานอยู่) ก็โบ้ยงานไว้ให้ผมต่อ.. สันดาน

เรื่องต่อมา
เมื่อเดือน มิ.ย. สองปีก่อน ผมไปเที่ยวภูเก็ตฉลองวันเกิดกับลูกตาลสองคน (หลังจากทำงานไป 14 เดือน)
แน่นอนเรื่องนี้ต้องมีการวางแผนล่วงหน้า ทั้งซื้อตั๋วเครื่องบิน จองที่พัก และที่สำคัญลูกตาลต้องขอลาล่วงหน้าอย่างน้อยสองเดือน
ทันทีที่จัดการทุกเรื่องเสร็จผมก็ส่งใบลา..
ช่วงก่อนผมลาก็พยายามเคลียร์ทุกอย่างให้จบ ไม่ว่างานนั้นจะทำให้ผมต้องกลับจากไซต์งานตอนตีหนึ่งก็ตาม
ก่อนถึงกำหนดวันลา หนึ่งในเจ้าของ บ. ให้ซีเนียร์มาบอกว่าจะไม่ให้ลา เพราะช่วงนี้งานเยอะ
ผมก็ไม่ว่าอะไร นอกจาก "ยังไงก็ครับ แต่วันนั้นผมไม่มา".. โถ่.. ไอ้หอก กูบอกมึงล่วงหน้าสามสี่เดือน อยู่ๆ ดีๆ มึงมาบอกกูว่างานเยอะ ไม่ให้กูลาเหรออ เกินไป๊

อีกเรื่อง
ช่วงที่รายการ "ระเบิดเถิดเทิง" เปลี่ยนฉากใหม่.. หนึ่งในเจ้าของซึ่งเป็นคนใน ก็พยายามตัดส่วนนึง (เล็กๆ) ของงานฉากนั้นมาเป็นงาน บ. นัยว่าถ้าเวิร์กก็จะตอดมาเรื่อยๆ เพราะได้เงินเร็ว (สองอาทิตย์ รับเงินหลักแสน)
โจทย์งานนี้คือ รื้อฉากเก่าออกมา แล้วใช้วัสดุจากฉากที่รื้อมานั้นให้ได้มากที่สุดเพื่อความประหยัด แน่นอน.. อะไรที่จำเป็นก็ต้องซื้อใหม่
ไม่นับว่าตอนทำงาน ใช้ช่างที่ไม่มีความรู้ห่าอะไรเรื่องฉากเลย จำนวณสามคนถ้วน (ทีมอื่นแค่คนรื้อ/ประกอบก็เป็นสิบแล้ว) ที่เจ็บใจที่สุดคือซัพพลายเออร์ที่ บ. เราซื้อของ
แน่นอน วิธีที่ดีที่สุดคือ คำนวณแล้วสั่งทีเดียว.. จบ แต่จากโจทย์ที่บอกแต่แรก คือต้องพยายามใช้ของเก่า แถมของพวกนั้นถูกรื้อไปกองสุมไว้ที่โกดัง บางอย่างก็ตากฝน เรียกว่าไม่มีทางรู้ว่าจะมีอะไรใช้ได้บาง จะให้รื้อก็ไม่มีเวลา
ผลคือ หลังจากผมสั่งของรอบที่สาม ผมโดน หนึ่งในเจ้าของ บ. โทรมาด่าว่า "ทำไมคุณสั่งของบ่อยจังเนี่ย รู้มั้ยว่าซัพพลายเออร์เข้าบ่นเนี่ย"
เฮ้ยยย!! อะไรนะ.. มันไม่ใช่กูทำงานหาเงินมาให้มึงไปจ่ายให้มันเหรอวะ? อ้อ.. แม่งเป็นเพื่อนกัน
คือถ้าโดนด่าด้วยเรื่องวางแผนไม่ดีมันก็เมกเซ้นส์อยู่หรอก แต่นี่อะไรวะ?!?

เรื่องสุดท้าย (เท่าที่จำได้หรอกนะ)
คือมันมีงานนึง ไอ้เจ้าของคนเดิมนี่แหละ (คนนี้เป็นโปรเจ็กเมเนเจอร์ด้วย เลยเจอบ่อย จริงๆ หลักๆ ที่มีเรื่องก็กะแม่งนี่แหละ // เสริมเพื่ออรรถรส ให้นึกถึงเบญ ชลาทิศไว้ แต่พูดเสียงดัง และตุ๊ดกว่า)
จะวงเล็บอะไรยาวเหยียดวะ.. ลืมประเด็นละ
คือมันส่ง BOQ มาให้ผม บอกผมว่า "ช่วยดูให้ผมหน่อย ผมจัดการบางส่วนมาแล้ว รีบเลยนะ"
ผมกับพี่นี่เป็นซีเนียร์อีกคน (ค่อนข้างสนิทกัน เพราะแกเป็นเหมือนพี่เลี้ยงให้ผมในโปรเจ็คแรกๆ) ก็ช่วยกันถอดส่วนที่เหลือให้หมดแล้วส่งกลับไป
สิ่งที่ได้กลับมา คืออีเมลด่าและเรียกประชุมตอนเช้า
อีเบญฯ นี่ก็โวยมาเลยว่าพวกคุณมั่วกันมาได้ไงเนี่ย? ทำไมไม่ดูเลย บางรายการมันไม่มีด้วยซ้ำ ทำราคามาแบบนี้ได้ไง?
ผมก็ขอมาดู เขาก็โวยๆๆๆ ผมก็เถียงไปว่า "อ้าว พี่บอกว่าให้ช่วยกันไม่ใช่เหรอ แล้วพี่เองก็บอกว่าพี่ทำมาส่วนนึงแล้ว อีกอย่างก็เห็นว่ารีบ แบบนี้ผมคิดได้มั้ยว่า มันไม่ใช่ความผิดผมฝ่ายเดียว???"
แม่งก็ยังโวยต่อว่าบางอย่างผมก็ใส่มามั่วๆ ทำไมคุณไม่ดุ??? (ควยเหอะคร้าบ)
ทันใดนั้นสิ่งที่ผมไม่คิดไม่ฝันที่สุดคือ พี่ซีเนียร์คนเหนือตัวเล็กๆ เงียบๆ (เขารู้จักพี่ร่มด้วย // ไม่รู้เรียนสาธิตด้วยกันมั้ง) ก็เถียงขึ้นมา เป็นแบ็กอั๊พ ทั้งๆ ที่ธรรมชาติแก ไม่เคยโวยอะไรเลย
แกบอกว่า "พี่ก็คิดเหมือนบวบนะ พี่ถามหน่อยเถอะ ที่เบญ (นามสมมติ) ทำแบบนี้ ต้องการจะทดสอบอะไรพี่ด้วยรึเปล่า?"
สรุปว่าวันนั้นใน บ. อึมครึมสุดๆ สงสารที่สุดคือพี่ซีเนียร์อีกคนที่โดนลากเข้าประชุมด้วย แล้วแกเป็นเพื่อนสนิทกะอีตุ๊ดนั่น แกพยายามไกล่เกลี่ย แต่หลังจากวันนั้นแทบไม่มีใครมองหน้ากัน

ถ้าเรื่องเหี้ยๆ มันจบแค่นั้นก็ดีสิครับ
มันมีเหี้ยกว่านั้นคือ มันดีเลย์เงินเดือนผม กับพี่อีกคน 1 สัปดาห์ โดยไม่บอกเหตุผล
อีแอดมินหน้าโง่ (ใช้คอมก็ไม่เป็น ส่งใบราคาให้ลูกค้าด้วยไฟล์เอ็กเซล พูดจาบ้าผู้ชายตลอดเวลา น่ารำคาญ ขี้เหร่แล้วยังไร้สมอง) มาโกหกพวกผมว่ายังไม่มีตังจ่าย
ไอ้เราก็โอเค ไม่เป็นไร เงินมันอาจจะไม่โฟลว เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย จนน้องแอดมินที่สนิทกันบอกความจริงว่าจงใจดีเลย์แค่สองคน เพราะงานที่เล่ามาก่อนหน้านี้หลุด

ถามว่าทำเพื่อเหี้ยอะไร? ผมยอมรับได้นะ ถ้าจะมีการลงโทษกันตรงไปตรงมา บอกเหตุผลกันดีๆ ไม่ใช่มาแอบๆ แบบนี้

ตั้งแต่รู้เรื่องนี้ก็ให้เวลาตัวเองหนึ่งเดือน หางานใหม่ (น่าจะเคยเล่าแล้วช่วงร่อนใบสมัคร) คือตัดสินใจแล้วว่าหาไม่ได้กูก็ออก
อยู่กะคนแบบนี้ไม่เจริญ.. เจ็บใจนิดนึงคือ พี่คนที่ร่วมชะตากับ แกรู้เรื่องปุ๊บแกออกเลย ทิ้งกันซะงั้น 555

โอ้ยย ยาวเนอะ
ถ้าเล่ากะปากนี่มันกว่าเยอะเลย

ปล. อีเจ้านายคนนี้ชอบพูดกรอกหูว่า "ยูต้องมีแบรนด์ลอแยลตี้นะ" (แม่งมีนิสัยพูดไทยคำอังกฤษคำ แต่ไม่เห็นจะคุยกะฝรั่งรู้เรื่อง) แต่แม่งไม่เคยทำอะไรให้เราอินเลยสักนิด

เจ้านายปัจจุบันใส่ใจเรื่องส่วนตัวมาก แล้วจำได้ทุกอย่างที่เคยถาม แล้วก็แฟร์มากตรงไปตรงมา ไม่พอใจก็ด่า ชอบก็ชม
สบายใจกะการทำงานกับคนแบบนี้มากกว่า.. ที่สำคัญได้เงินมากกว่าเดิมเกือบเท่าตัวแหนะ 555

ดราม่าก็นึกออกแค่เท่านี้

[iannnnn]

ถามว่าทำเพื่อเหี้ยอะไร? ผมยอมรับได้นะ ถ้าจะมีการลงโทษกันตรงไปตรงมา บอกเหตุผลกันดีๆ ไม่ใช่มาแอบๆ แบบนี้

ชอบตรงนี้แหละ
นอกนั้น ไม่รู้เป็นเพราะเล่าผ่านตัวอักษรหรือเปล่า เลยไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่เท่าไหร่

หรือตูเคยเจอมาเยอะกว่านี้ก็ไม่รู้

[แอ้]

พี่แก่จนปูนนี้ยังไม่ค่อยกล้าต่อสู้อะไรเพื่อตัวเองเท่าไหร่เลยนะ
เจ๋งดีอะ ที่ตัดสินใจกันไปตรงๆ ไม่ต้องไปทนไปฝืน
จากประสบการณ์การใช้ชีิวิตเป็นลูกจ้าง บ. เอกชนมา เชื่อว่า อย่าไปคิดมากเลย
อยากอยู่ก็อยู่ ไม่อยู่ก็ไป ไอ้ที่ฝืนๆ แล้วกะว่าจะดีอะ ไม่เห็นดีซักราย เหนื่อยเปล่าๆ

ปล. เมื่อก่อนพี่ก็เป็นคนหนึ่ง ที่แพลนวันหยุด นัดเพื่อนกลุ่มใหญ่ ได้รับการอนุมัติเมื่อลาล่วงหน้าหนึ่งเดือน
แล้วก่อนเดินทางวันนึงก็พบว่า เจ้านายไม่ให้ลา สิ่งที่พี่ำทำคือ แคนเซิลเพื่อน จ้ะ  

ก่อนหน้าที่จะมาเป็น Appopo tough tour นะ  

[Buob Marley]

ผมลืมเล่าวิธีการลาออกนี่หว่า..
หลังจากโดนดีเลย์เงินเดือนก็คือจบละ หมดสิ้นความสัมพันธ์ทุกประการ
วันศุกร์สุดท้ายของเดือน ก็ทิ้งของทุกอย่างไว้ที่โต๊ะ ทั้งกุญแจ โทรศัพท์ และทุกย่างที่เป็นสมบัติ บ.
ลบทุกอย่างที่เป็นส่วนตัวในเครื่องออกเกลี้ยง.. แน่นอนว่าเซฟทุกงานกลับมาด้วย

วันอาทิตย์ที่ 1 ส.ค. 2554 มี สมส.มาว่ามีเงินเข้าปั๊บ.. ก็ส่งอีกเมลที่พิมไว้แล้ว หาเจ้าของทั้งสามคนทันที
เขียนสั้นๆ มีใจความว่าขอลาออก "ด้วยเหตุผลส่วนตัว" ในใจละอยากให้มันโทรมาถามจริงจริ๊ง ว่าเหตุผลคืออะไรวะ
แต่แม่งไม่โทรมาสักคน

ปล. แล้วก็เริ่มงานปัจจุบัน ตั้งแต่วันที่ 2 ส.ค. ปีเดียวกันนั้นแล

[แอ้]

ไม่เห็นแซ่บเลยอะ นึกว่ามีบู๊ล้างผลาญบ้างไรบ้าง 
(แต่เป็นตัวเองก็ไม่กล้าทำนะ นางเอกตลอด)

[Buob Marley]

ตอนนั้นแม่งโคตรอึดอัดเลยนะ
จริงๆ ต้องขอบคุณ ที่ทำให้เราเปิดรับโอกาสดีๆ ให้ตัวเอง ไม่งั้นเหรอ ของเงินเดือนขึ้นปีละพัน โบนัสครึ่งเดือนอยู่อย่างนั้น
เติมแก๊สไปเที่ยวกะแฟนก็หมดละ ไม่ต้องทำอะไรกิน

อ้อ อีกอย่าง หลังจากผมออกแบบหายหัวไปเลย แค่สองอาทิตย์ออฟฟิศโดนยกเค้าล่ะ สมน้ำหน้า
ผมว่าโดนสงสัยเป็นคนแรกแน่

[Layiji]

แล้วเอาอะไรไปบ้างล่ะ

[iannnnn]

ถ้าเป็นตูมีน้องมีนุ่ง หรือแม้แต่ตัวเองก็เหอะ
ถ้าเจอระบบเหี้ยๆ ที่บริษัทเดิม จะบอกกันว่า ไอ้คนที่ออกน่ะ ฝากทิ้งระเบิดไว้หน่อย
คนที่อยู่ข้างหลังจะได้สบาย

- จากแกนนำคณะผีตองเหลือง -

[เก้อ]

แล้วเอาอะไรไปบ้างล่ะ

ชงหวานเจี๊ยบ

[Buob Marley]

แล้วเอาอะไรไปบ้างล่ะ

ก็มีจอแอลซีดี 20" สองอัน
เครื่องวัดระยะด้วยเลเซอร์
กับปริ๊นเตอร์ A1 ของ HP

ว่าจะเอาเครื่องซีร็อกซ์ แต่ขี้เกียจหาซื้อหมึกกะดาวน์โหลดไดรเวอร์

[Layiji]

ออกไปตั้งบริษัทเหี้ยๆได้เลยบวบ