โรงเรียนในอุดมคติ

[ชชช]

สุดยอดไปเลยครับ
เด็กสามารถที่จะเรียนและรู้ได้อย่างจริงๆ
ขอบคุณที่มีผู้ใหญ่ที่มองเห็นปัญหาและค้นหาทางออกกันอย่างจริงจังให้กับอนาคตของชาติแบบนี้ครับ

เรื่องเข้ากับเด็กข้างนอกได้หรือไม่นั้นผมว่าไม่น่ามีปัญหานะครับ ในความคิดของผม หากเค้าได้เข้าใจถึงชีวิตผ่านโลกจริงๆ(เช่นพวกที่เค้าให้ออกไปฝึกงานต่างๆ)แล้ว น่าจะรับรู้ได้ถึงความแตกต่างของตนเองกับสังคมได้เป็นอย่างดี และสามารถที่จะปรับตัวได้เป็นอย่างดี(เพราะว่าเค้าต้องปรับตัวให้เข้ากับผุ้คนอยู่ตลอดเวลา)

ผมว่าเราน่าจะนำมาปรับใช้กับลูกหลานเราได้เป็นอย่างดีนะครับ

สู้ๆครับประเทศไทย

[ณัฏฐ์]

ผมว่าการศึกษาไทยมันแยกสายช้าไปครับ

ม.ปลายเรียนสายวิทย์
แต่เป็นวิทย์แบบไหนล่ะ วิศวะ หรือ หมอ

คณะวิทยาศาสตร์ สาขาคณิตศาสตร์
ตอนเรียนไม่ได้้เกี่ยวกับเคมี ฟิสิกส์ ชีวะเลย แต่ว่าตอนสอบเข้าใช้ A-NET วิทยาศาสตร์ เพราะแค่มันอยู่ในคณะวิทยาศาสตร์แค่นั้นเอง

/ ผมเห็นมาอีกหลายคณะครับ แค่นกตัวอย่าง
// กำลังดูอยู่

[ฟิ้งซ์]

เจ๋งครับ

[เต่ามาก]

ใช่ครับ
นั่นแหละประเด็น

คือจบออกมาแล้วมาเจอโลกจริงๆ มันก็อยู่ลำบากล่ะครับ
เพราะนี่มันประเทศไทย 

[Earthchie]

แม้มันจะไม่ได้วิชาการเท่าเรียนตามหลักสูตรปกติก็จริง

แต่ก็เถียงไม่ได้ว่าไอ้เนื้อหาวิชาการตามหลักสูตรปกติที่เรียนกันเนี่ยบางครั้งก็เกินความจำเป็นนะครับ

ถ้าคุณรู้เป้าหมายแล้วเลือกเรียนเฉพาะที่จำเป็นจะทำให้เรามีเวลาไปต่อยอดในเรื่องอื่นๆให้อัจฉริยะกว่าคนอื่นได้

ชอบคำคุณหมอจริงๆที่เข้าใจว่าแต่ละคนศักยภาพไม่เท่ากัน (ซึ่งหลายๆคนบอกว่าเข้าใจแต่ไม่ได้ลงมือแก้ไข)

ผมรู้สึกอยากมีชีวิตแบบนี้บ้างจัง "ฝึกงาน ไม่ใช่ดูงาน ดูงานแค่รับรู้ แต่ฝึกงานทำให้เข้าใจและสามารถแก้ปัญหาได้"

คำๆนี่น่าส่งให้ผู้บริการโรงเรียนหลายๆโรงเรียนเนอะครับ 

[ณัฏฐ์]

ก็จริงนะ

แต่ว่ามันจะมีชีวิตอยู่ในสังคมที่ใช้ตัววัดความเก่งด้วยกระดาษ 1 ใบนึเปล่าล่ะ?

ถ้าบอกว่าถนัดอะไรก็ทำธุรกิจอันนั้นเลย โอกาสไม่ได้มีสำหรับทุกคนหรอกครับ

ฝีมือดีการตลาดไม่เก่ง เจ๊งได้เหมือนกัน

[มุมมืดของสังคม]

มันต้องหาทางล้มเลิกระบบเอนท์เอ๋อๆนี่ก่อนแหล่ะครับ

มันไม่ใช่เรื่องว่า จบไปแล้วจะได้งาน ทำงาน อะไรแบบนั้นหรอก
เพราะถ้าพูดกันถึงตรงนั้น มันก็วนกลับไปในการศึกษาแบบเดิมอยู่ดี

สิ่งที่ได้คือภูมิคุ้มที่ดี ความคิด อ่าน รวมทั้ง ความฝัน
ที่จะจริงได้ โดยรู้จักทำมันขึ้นมาด้วยตัวเอง รู้วิธี ไม่ใชฝันๆ ปั่นแปะ
ไปเหมือนเด็กส่วนมากในระบอบเดิม

[Buob Marley]

ผมชอบแบบบอกไม่ถูกเลยครับ

ถ้าจะพูดเรื่องที่ว่าจบออกมาแล้วจะลำบากมั้ย
อยากถามพี่ๆ น้องๆ ในนี้ว่ามีใครบ้างครับ ที่เรียนมหาวิทยาลัยเพราะอยากเรียน ไม่ใช่เพราะต้องเรียน?
แต่ก็จริงอย่างว่า บ้านเราเนี่ยจะมีสักกี่คนที่ไม่ต้องจบมหาลัยแล้ว "เป็นที่ยอมรับ"

เพื่อนผมเรียนจบม.ปลายมาด้วยกัน มันเคยเรียนเก่งมากตอนม.ต้น แต่ก็จบม.ปลายมาแบบส่งๆ
เรียนมหาลัยได้สามเทอมก็ออก
ผ่านงานมาสารพัด เลี้ยงปลาขาย ขายรองเท้ามือสอง ฯ
จนตอนนี้เป็น "โฟร์แมน" ก็ไม่เห็นมันลำบากลำบนอะไร (ไม่เถียงว่าบ้านมันก็ไม่ได้ลำบาก แต่ก็ไม่ได้รวย)

ผมยังรู้สึกเลยว่าเออเนอะ ประสบการณ์เป็นโฟร์แมนของมันปีกว่าๆ นี่เจ๋งเหมือนกันว่ะ ตอนนี้ใครๆ ก็เรียกมันนายช่าง ทั้งที่ไม่ได้จบอะไรมาเลย มาจากประสบการณ์ที่มันเรียนรู้จากไซต์ก่อสร้างล้วนๆ แล้วผมล่ะ เรียนมาก็ปีที่หกแล้ว ยังอีกตั้งอย่างน้ิิอยสองปี ที่คนจะเรียนผมว่านายช่าง? แล้วตอนนี้ไอ้เพื่อนผมคนนั้นมันก็เริ่มรู้เรื่องในเรื่องที่ผมเรียนมากกว่าผมแล้ว (อาจจะยกเว้นเรื่องออกแบบ)

เหมือนบ่นนะ
แต่ผมว่าถ้าผมจะให้ลูกผมเรียน ผมไม่เห็นจะแคร์เลยว่าจบมาแล้วจะเป็นยังไง สนว่าจบมามันจะเป็นคนยังไงมากกว่า
หวังว่ามันจะ "เจ๋ง" ก็เท่านั้นน่ะครับ

[Earthchie]

ถ้าเราอัจฉริยะกว่าคนอื่นจริงๆ โอกาสก็เป็นของเราครับผมว่า

สังคมเรา รู้มากได้เปรียบมาก รู้น้อยถูกเอาเปรียบ

ถ้าเรารู้มากเราประสปความสำเร็จได้ไม่ยากครับ (นอกจากมันจะขี้เกียจ ไร้ระเบียบวินัยซะเอง)

[Buob Marley]

รู้มาก อาจถึงตายนะครับ... สมัยนี้

[มุมมืดของสังคม]

็และความคิดนั้น จะตามมาด้วย มีเงินมากได้เปรียบครับ

โดนตัดหน้า หมายถึงอันของเอิร์ทชี่นะ

[Earthchie]

รู้มาก อาจถึงตายนะครับ... สมัยนี้

  อืม  ใช่ครับ

[ชชช]

ผมเรียนจบสถาปัตย์ครับ
ตอนเลือกเรียนนั้นเรียนเพราะเป็นความใฝ่ฝันมาตั้งแต่ตอนมอต้นแล้ว ตอนเอนท์คะแนนที่ได้มาควรจะไปเรียนสายภาษาอย่างแรงเลย แต่ก็ยังทู่ซี้เรียน ตอนนี้จบออกมาก็ไม่ได้ทำงานสายสถาปัตย์
ตอนนี้มาทำงานร้านอาหารอยู่ที่ญี่ปุ่นเพื่อสานฝันตัวเอง ตอนจะมาโดนอาจารย์บางคนที่คณะไซโคอย่างรุนแรง

พอมาทำงานที่ญี่ปุ่นแล้วพบว่าระบบมหาวิทยาลัยที่นี่ไม่ได้มีความสำคัญในเชิงสังคมทำงานเหมือนบ้านเรามากมายอะไร
ไปเน้นความสำคัญที่ใบประกอบวิชาชีพกันเสียมากกว่าประกอบกันกับการเป็นสังคมที่มีค่าครองชีพสูงแล้วทำให้งานอะไรก็ตามเงินเดือนเริ่มต้นก็เท่าๆกันต่างกันตามความรับผิดชอบที่ต้องรับไปมากกว่าครับ

สุดท้ายคนที่นี่เลยสามารถเลือกทำงานที่อยากทำได้อย่างอิสระไม่ต้องคำนึงว่าต้องเข้าม.ปลาย หรือเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยหรือไม่
ความฝันของเด็กๆที่นี่ อยากเป็นพนักงานขับรถไฟก็ไปเรียนขับรถไฟ อยากเป็นพ่อครัวก็อาจจะไม่ต่อม.ปลายแต่ไปทำงานร้านอาหารเลย อยากเป็นช่างไม้ก็อาจจะไปเรียนสายก่อสร้าง อยากทำนาต่อจากพ่อก็อาจจะเข้าเรียนโรงเรียนเกษตรตั้งแต่ม.ปลาย อยากเป็นอะไรก็ได้ไม่มีใครดูถูก จะเรียนอะไรก็ได้ไม่มีใครดูถูก ความภูมิใจของอาชีพนั้นไม่ได้อยู่ที่ตัวเงินที่ได้รับเหมือนบ้านเราเลยครับ อยู่ที่ความรับผิดชอบที่มีมากกว่า

ถ้าบ้านเราหาทางให้เกิดความภาคภูมิใจในอาชีพต่างๆได้ตั้งแต่เป็นเด็กๆบางทีอาจจะเปลี่ยนอะไรได้บ้างไม่มากก็น้อยนะครับ

[Buob Marley]

ถามครับ

ถ้าผมเป็นเด็กญี่ปุ่นแล้วรู้ตัวเองว่าอยากเป็นพระเอกหนังชมพู ต้องทำยังไงครับ

[Earthchie]

ค่านิยมของไทยมันเดินมาผิดทางตั้งแต่แรกแล้วครับ เปลี่ยนยากนะผมว่า