สมมุติว่าตัวเองมีลูก

[น้องสุกน้องใส]

ไม่เกี่ยวเลยค่ะป้า 

[psyfer]

อ้าว เหรอ 

[ยุนเอ]

โตนะ แต่ไม่ใหญ่ 

[แอ้]

ขออนุญาตขุดจู๋นี้ขึ้นมาบ่นอะไรบางอย่างในวันเด็ก ปี ๒๕๕๕
ค้นหาหลายจู๋ที่จะเหมาะกับเรื่องที่จะบ่น ก็มาเจออันนี้ น่าจะพอได้มั้ง
ไอ้ที่จะเล่านี่ ก็คงไม่มีประโยชน์โภชน์ผลอะไรนอกจากระบายใจตัวเองนะ

ตอนเย็นไปดูหนังกับเพื่อนที่เซ็นทรัลพระราม ๙
MI4 สนุกมวากกกก กำลังกลับกันอย่างร่าเริงด้วยรถไฟฟ้าใต้ดิน มีคนพลุกพล่านแต่ไม่ถึงกับแน่น
ก็ได้ยินเสียงคุณผู้หญิงท่านหนึ่งตวาดเด็กเสียงดัง ตาพองโต หน้าตาถมึงทึงมากๆ

"ถ้ามึงตามกูมา มึงโดนตีนแน่" แล้วสำทับอีก เอาสิ มึงตามมาสิมึงโดนแน่

แอ้กับเพื่อนชะงักเลย ตกใจอะ ไม่คิดว่าจะเจออะไรอย่างนี้
เด็กเป็นเด็กผู้ชาย น่าจะ ๕-๖ ขวบ หน้าตาดี ออกตี๋ๆ หน่อย ตัวผอมๆ เล็กๆ
ทั้งผู้หญิงและเด็กแต่งตัวดี สะอาดสะอ้าน ดูเป็นคนกรุงธรรมดานี่ล่ะ
เด็กโดนด่ากลางสถานีรถไฟฟ้า น้องยืน.. เอ่อ เหมือนขมวดตัวน่ะ เหมือนทำตัวเล็กๆ
ไม่ได้กอดอกนะ แต่ยืนหงอสุดๆ อธิบายไม่ถูก
ไอ้เราก็งงว่าเด็กเล็กขนาดนั้น ไม่ให้ตามมึงไปแล้วจะให้มันไปไหนวะ
คือคิดว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นเดินทิ้งไปเลย จะเข้าไปช่วยเด็กแล้วนะ (แต่ช่วยยังไง ก็ไม่รู้เหมือนกัน)

ก็รีๆ รอๆ ดู พบว่าวันนี้วันเด็ก แล้วเด็กอะจะได้ขึ้นรถไฟฟ้าฟรี
ทีนี้มันต้องเดินเข้าอีกช่อง พนักงานจะออกตั๋วกระดาษให้แล้วเปิดประตูให้เด็ก
ทีนี้น้องมันไม่ยอมไป แต่แม่เกิดของขึ้น (ก็ยัังเดาว่าแม่นะ) ก็เลยทำแบบนั้นกับลูก
พนักงานชายเข้ามารับเด็กแบบถนอมเด็กสุดๆ ไม่รู้จะทำให้น้องรู้สึกดีขึ้นไหม

เราพยายามไม่ยุ่งเกี่ยวละ แต่สองคนนี้ก็เดินลงมาชั้นชานชาลา มายืนข้างๆ ตูอีก
แม่ด่าลูกอีก ด่าๆๆๆๆ คนรอบๆ ข้างแตกเป็นวงกลม
เรื่องที่ด่าก็ประมาณว่า มึงอย่าทำตั๋วหายนะ (ตั๋วกระดาษที่เขาออกให้เด็ก)
ถ้ามึงทำหาย มึงโดน ฯลฯ ด่าเหมือนชาตินี้น้องทำตั๋วกระดาษวันเด็กหายไปแล้วแปดร้อยใบประมาณนั้น
เด็กน้อยยืนหน้านิ่ง นิ่งมากๆ ไม่ร้องไห้นะ ทั้งๆ ที่สภาพโคตรน่าร้องไห้แล้ว แม่น้องคลั่งไปแล้ว
แอ้ก็มองดูแขนขาเด็ก โอเค เกลี้ยงเกลาไม่มีรอยทารุณกรรม
กะว่าถ้ามีเนี่ย กูฉะกะอีแม่แล้วเอาน้องส่งมูลนิธิปวีณาเลย วันนี้ว่างด้วย
(เล่ามาถึงตรงนี้เริ่มเครียด หรือแม่มันเอาเตารีดนาบกลางหลังนะ.. เฮ้อ..)

พอรถมา เพื่อนแอ้จงใจเข้าคนละประตู เพื่อนแอ้รับไม่ได้แล้ว
ถ้าอยู่ใกล้ๆ มีตบแน่ ตลอดเวลาในรถ ผู้ัหญิงคนนั้นก็ด่าเด็ก มีกูมีมึงตลอด
คนที่ยืนหน้าประตูนั้นก็แตกเป็นวง มีน้องคนนั้นยืนอยู่ตรงกลาง
หน้านิ่ง ไม่มีน้ำตา

ดันมาขึ้นห้่วยขวางเหมือนกันอีก
ออกจากรถมาเราก็แยกกันขึ้นคนละประตู คุณแม่มีท่าทีลังเลกับบันไดเลื่อน
น้องเดินตามแม่ ทิ้งระยะห่างประมาณ ๒ เมตร
ตอนแรกคุยกับเพื่อนว่า สะกดรอยตามไปบ้านไหม แต่แล้วเราก็เลี้ยวไปคนละทางกับเขา ตรงสู่ที่ของเรา
แล้วเรื่องเล่าของแอ้ก็จบลงเพียงเท่านี้
แต่เรื่องราวของน้องคนนั้น คงจะดำเนินต่อไป ในที่ไหนสักที่หนึ่ง ..

[Buob Marley]

เฮ่อ..

[IM]

เอือม

[toeytoeytoey]

แม่ง..

[JΛNΣ]

เหี้ย 

[แอ้]

ด่าเค้าทำไม 



จริงจังนะ
มันไม่น่ามาทำให้เห็นเลยอะ เราทำอะไรก็ไม่ได้ ได้แต่มอง
เหมือนไอ้พวกที่มาถามว่า จะทำแท้งดีไหม แ้ล้วสุดท้ายก็ไปทำอะ
มึงอย่ามาให้กูรับรู้เลยดีกว่าได้โปรด

[toeytoeytoey]

อ้าวพี่เจน

[Longtime]

  หดหู่

[iannnnn]

ที่จริงเอะอะท่ามกลางฝูงชนก็เท่ากับเบียดเบียนเราแล้วนะครับ
อาศัยจังหวะนั้นเดินเข้าไปจับฉีกเลย

[โบว์]

 

[JΛNΣ]

จริงๆก็เคยเจอประมาณนี้เหมือนกันนะ สองสามทีแล้วด้วย
จำรายละเอียดไม่ได้ จำได้แต่ประมาณว่าเด็กโดนฟาดด้วยฝ่ามือเข้าที่หลังหรือไม่ก็ท้ายทอยจนคะมำ

และทุกครั้งที่เจอประมาณนี้ คุณแม่ยังสาวทั้งนั้น 

[Romzaikyu]

จะโตขึ้นมาเป็นเด็กแบบไหนวะนั่น