เก้อแสดงงาน

เก้อ · 04 มี.ค. 2008, 08:53 น.

หาวิิธีตอบเท่ๆยังไม่เจอ ว่าทำไมมีแต่สปอร์ตะไคร่
เอางานเก่าอีกงานมาโพสดีกว่า อันนี้เริ่มมาจาก
หลายเดือนก่อน ตอนดึกๆผมนั่งรถบัสสองชั้นกลับจาก
ร้านที่ทำงาน เกือบๆเที่ยงคืน คนหยุมหยิมบนรถ
ผมนั่งเหม่อ ดูถนนลอนดอนตอนกลางคืน
แล้วอยู่ดีๆ ผมก็ได้ยินเสียงคนฮัมเพลงๆนึงขึ้นมา
มันคือเพลงทะเลใจ ทะเลใจนั่นแหละ ของคาราบาว
เสียงเหมือนฮัมเบาๆ และไม่ได้มีความไพเราะอะไรตรงไหนเลย
ผมพยายามมองหาต้นเสียง ก็เห็นชายไทยวัยกลางคน
ทีแรกคิดว่าคนจีนหรือฟิลิปินส์ หน้าตากรรมาชีพท่าทางเหนื่อยหน่าย
คงเป็นพ่อครัวอะไรทำนองนั้น ผมเลยนิ่งฟัง แล้วมองไปข้างนอกหน้าต่าง

พอผมนึกได้ ผมก็กำลังจะหัวเราะออกมา เฮ้ย อยู่ดีๆ
ตอนดึกบนรถบัสที่ร้างผู้คนบนถนนในซอกหลืบไหนก็ไม่รู้บนโลก
อยู่ดีๆก็มีคนร้องเพลงทะเลใจ สองข้างทางที่เห็น กับเพลงนี้เหมือนจะขัดแย้งกัน
แต่ไม่รู้ว่าผมแปลก พี่คนนั้นแปลกหรืิอโลกมันเป็นอะไรกันไป
เพราะมันกลับดูเข้ากันและเหนือจริงแบบประหลาดๆ
แกร้องไม่ทันจบเพลง ก็ลงป้ายไป
(แน่นอน ผมไม่ได้ทัก ไม่รู้จะทักว่าอะไร)

กลับมาบ้าน ก็เลยมาวาดรูปนี้
แต่ก็อีกนั่นแหละ ไม่รู้ว่ามันเข้าอะไรกันตรงไหน
ช่างมัน สุดท้ายเอาปากกาคอแร้งและหมึกสีแดงลากไปเล่นๆ

จิ้มไปจิ้มมา แสกนมาแต่ง มันก็ลงเอยแบบนี้

อันนี้เอามาลองวาดแบบการ์ตูน
ที่เคยวาดไว้เมื่อตอนปีสี่(ที่สุดท้ายก็เปลี่ยนไปทำเป็นหนังสั้นแทน)
เทคนิคปากกาคอแร้งแล้วเป่าหมึกเอา เอามาแต่งไม่ค่อยสวย
ทำลวกๆ แต่ก็ชอบที่มันดูสดดี

คืนนั้นคืนไหน ใจแพ้ตัว
คืนและวันอันน่ากลัว ตัวแพ้ใจ
ท่ามกลางแสงสี ศิวิไลซ์ อาจหลงทางไปไม่ยากเย็น

คืนนั้นคืนไหน ใจเพ้อฝัน คืนและวันฝันไปไกลลิบโลก
(ชอบคำนี้สุดๆ ฟังแล้วล่องลอยมาก)
ดั่งนกน้อยลิ่วล่ิงลอย แรงลมโบก
พออับโชคตกลงกลาง ทะเลใจ

อันนี้ประกอบกับตอนนั้นได้ดูหนังเรื่องคอนโทรล หนังดังเหมือนกัน
เป็นประวัติชีวิตของเอียน เคอร์ติส นักร้องวงในตำนานของอังกฤษ จอยดิวิชั่น
ที่ฆ่าตัวตายเพราะเป็นคนซึมเศร้า และแต่งแต่เพลงเศร้าๆ
(แถมกำกับโดยตากล้องขาวดำเพลงร็อคชื่อดังอีก)

ถึงจอย ดิวิชั่น กับคาราบาวหรือเพื่อชีวิต
เป็นเหมือนดาวเทียมกับต้นมะยม ไม่น่ามีอะไรเกี่ยวข้องกันได้
แต่ผมก็คิดว่ามันพูดเรื่องเดียวกัน
เหมือนกับที่คืนนั้น ทะเลใจไม่น่ามาดังบนถนนในลอนดอน
แต่ทะเลใจก็ตอบคำถามของถนนที่ว่างเปล่านั่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ

เรื่องจริงทั้งนั้นครับ ขอบคุณที่อ่าน
ความจริงหลังๆ ผมเอารูปมาล่อให้คนอ่านเรื่อง
มากกว่าจะตั้งใจวาดรูปจริงๆอีก

นักศิลปะ · 04 มี.ค. 2008, 08:56 น.

แล้วตอนนี้ตัวแพ้ใจ หรือใจแพ้ตัว
แล้วเลยวัยแห่งความฝันหรือยัง

เก้อ · 04 มี.ค. 2008, 09:04 น.

ปีนี้ผมย่าง 18 คิดว่ายังไม่น่าจะเลยนะครับ

นักศิลปะ · 04 มี.ค. 2008, 09:08 น.

ผม 28 เอง
เมื่อก่อนชอบอ่านงาน อาว์รงค์
แกบอกว่าแก อายุ 28 และ วงเล็บ(หนุ่ม)
ผมก็อยากเอาอย่างมั่ง

...
ผมชอบท่อนนี้ที่เก้อเขียนเล่า

หลายเดือนก่อน ตอนดึกๆผมนั่งรถบัสสองชั้นกลับจาก
ร้านที่ทำงาน เกือบๆเที่ยงคืน คนหยุมหยิมบนรถ
ผมนั่งเหม่อ ดูถนนลอนดอนตอนกลางคืน
แล้วอยู่ดีๆ ผมก็ได้ยินเสียงคนฮัมเพลงๆนึงขึ้นมา
มันคือเพลงทะเลใจ ทะเลใจนั่นแหละ ของคาราบาว
เสียงเหมือนฮัมเบาๆ และไม่ได้มีความไพเราะอะไรตรงไหนเลย
ผมพยายามมองหาต้นเสียง ก็เห็นชายไทยวัยกลางคน
ทีแรกคิดว่าคนจีนหรือฟิลิปินส์ หน้าตากรรมาชีพท่าทางเหนื่อยหน่าย
คงเป็นพ่อครัวอะไรทำนองนั้น ผมเลยนิ่งฟัง แล้วมองไปข้างนอกหน้าต่าง

พอผมนึกได้ ผมก็กำลังจะหัวเราะออกมา เฮ้ย อยู่ดีๆ
ตอนดึกบนรถบัสที่ร้างผู้คนบนถนนในซอกหลืบไหนก็ไม่รู้บนโลก
อยู่ดีๆก็มีคนร้องเพลงทะเลใจ สองข้างทางที่เห็น กับเพลงนี้เหมือนจะขัดแย้งกัน
แต่ไม่รู้ว่าผมแปลก พี่คนนั้นแปลกหรืิอโลกมันเป็นอะไรกันไป
เพราะมันกลับดูเข้ากันและเหนือจริงแบบประหลาดๆ
แกร้องไม่ทันจบเพลง ก็ลงป้ายไป
(แน่นอน ผมไม่ได้ทัก ไม่รู้จะทักว่าอะไร)
....

ผมชอบอ่านอะไรแบบนี้

มุมมืดของสังคม · 04 มี.ค. 2008, 09:32 น.

ผมก็ชอบ

18 กับ 28 นี่ไม่ใช่แล้วล่ะครับ

ชอบไอ้ตัวที่พี่เก้อเป่าหมึก ดูมันปลดปล่อยดี

ผมชอบนะครับ เวลาที่คิดอะไรได้แบบนี้ ชอบฟังของคนอื่นด้วย
ความจริง ปกติของคนทั่วไป ถ้าเจอแบบพี่นี่ต้องแบบฮึ้ย! ใครวะ รำคาญ
หรือไม่ก็เฮ้ย ภาษาไทย อย่ามาทักตูนะ

อะไรทำนองนั้น

มันเป็นเรื่องเล็กนะ แต่ผมชอบ

Buob Marley · 04 มี.ค. 2008, 10:08 น.

อ้าวเก้อ ตกลงนายไม่เอ็นแล้วเรอะ ส่วนเราสบาย.. สอบตรงได้แล้วล่ะ

(ย่าง 18 มั่ง)

ยุนเอ · 04 มี.ค. 2008, 10:10 น.

ตรงไหนเหรอ

Buob Marley · 04 มี.ค. 2008, 10:14 น.

บนเตาไง

psyfer · 04 มี.ค. 2008, 11:33 น.

ขอน้ำจิ้มด้วยนะ

เก้อ · 15 มี.ค. 2008, 04:41 น.

มาอีกสักแนวหนึ่ง
ยังไม่เคยโพสงานอะไรแบบนี้(มั้ง)
คือคราวนี้มีกระแดะเขียนภาษาฝรั่งด้วย
ถ้าหากท่านอ่านไม่รู้เรื่อง ก็ถูกแล้วครับ
เพราะอันนี้ต่อให้เขียนเป็นไทย ก็คงไม่รู้เรื่องอยู่ดี
ประกอบกับรูปนะครับ

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา มีพายุฝนเข้า
ดูทีวีเขาบอกว่า พายุฝนฤดูหนาวที่เลวร้ายที่สุดในรอบหลายปี
จะเลวจริงอย่างเขาว่าหรือไม่ผมก็ไม่รู้
รู้แต่ตอนเดินฝ่าบรรยากาศทึม ฝนเม็ดเล็กที่สาดมาเป็นครั้งคราว
ลมหนาว และอุณหภูมิไม่ไกลจากศูนย์นัก
ผู้คนเดินปะปนกันเปียกโชก ตึกอิฐเก่าๆสองข้างทางชื้นแฉะ

เรื่องมันเริ่มจาก
กระจกใส
ไอฝ้า
โผหากัน