ตำนาน BATTLE R0YALE (แตกหน่อ)

[มังกิ๊ง]

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบสาม

          เคร้ง!!!

          เสียงโลหะกระทบกันดังชัดแจ๋ว สามเงยหน้าขึ้นและพบกับหมอแมวที่ยกมีดผ่าตัวขึ้นมาต้านดาบซามูไรของเฟิร์นไว้ได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้ายิ้มแย้มจากคนสวมชุดกาวน์เรียกความสงสัยจากอีกฝ่ายได้มากพอดู

          "หมอแมว ทำไม"

          "หมอมาเดินเล่นที่นี่น่ะ" หมอว่า พลางดีดดาบของเฟิร์นจนเจ้าของดาบปลิวไปด้านหลังมากพอดู เฟิร์นยกมือขึ้นยันพื้นลดความเร็ว ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อเหยื่อรายใหม่ปรากฏตัว

          "แล้วทำไมหมอถึงช่วยผม"

          "หมอไม่ค่อยอยากให้เด็กตายซักเท่าไหร่หรอก" หมอว่า พลางหมุนมีดผ่าตัดในมือมาไว้ในท่าทิ่มลงเหมือนคนชำนาญการต่อสู้

          "เข้ามาเลยสิหมอ เฟิร์นอยากลองเล่นกับหมอดูซะแล้ว"

          "หมอมีทีมแล้วรึยังครับ"

          หมอแมวเหยียดยิ้มง่าย ๆ

          "ก็มีบั๊ก มีชาย มีบิ๊ก แล้วก็มีหมอนี่แหละ - กำลังว่าจะเอาหมอกิ๊พเข้าทีมอยู่"

          "หมอกิ๊พ" สามสะอึกเอื๊อก "แน่ใจแล้วนะหมอ"

          "เอาน่า - คงไม่เลวร้ายไปกว่าเฟิร์นซักเท่าไหร่หรอก"

          หมอแมวพูดได้เพียงแค่นั้น เพราะวินาทีถัดมา เฟิร์นก็โถมตัวกระแทกดาบเข้ากับมีดผ่าตัดของหมอที่ยกขึ้นมารับจนเกิดเป็นแรงลมหมุนกระจายออกไปทั่วบริเวณ สามยกมือขึ้นบังตาจากแสงเจิดจ้าที่สะท้อนจากใบดาบ ก่อนจะพบว่าทั้งสองคนฟาดฟันกันอย่างรวดเร็วและรุนแรง!!! โดยที่หมอแมวดูจะไม่ด้อยไปกว่าเฟิร์นเลยซักนิด

          "หมอเก่งจังเลย" เฟิร์นว่า มือยังคงร่ายรำเพลงดาบไม่หยุด "อย่างนี้คงเล่นกับเฟิร์นได้อีกนานสิเนี่ย"

          "คงจะเป็นอย่างนั้นละมั้งเฟิร์น" หมอแมวว่า "แต่ถ้ามีคนเข้ามาช่วยหมอ มันคงจบเร็วขึ้น จริงมั้ยชายคลอง"

          "คงจะยังงั้นครับ"

          ชายในชุดธรรมดาขยับแว่นกรอบกลมที่เลื่อนหลุดออกจากดั้ง เจ้าตัวยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียง ขณะที่สามรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่เขาปล่อยออกมา - ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวยังคงยืนอยู่ตรงนั้น...

          "หวา รุมกันอย่างนี้แล้วเฟิร์นจะไปสู้ได้ไง หมอเล่นโกง" เฟิร์นว่า พลางก้มตัวหลบมีดของหมอที่ฟันสวนออกมา เฟิร์นสูดหายใจลึก ก่อนจะตะโกนออกไปทางหน้าต่าง "พี่แอนช่วยเฟิร์นด้วย!!! มีคนเล่นโกง"




          "ท่าทางว่านายจะไม่ว่างซะแล้วล่ะแอน"

          บั๊กเอ่ย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบบริเวณแขนที่เป็นรอยไหม้ แอนยืดตัวขึ้นตรง ก่อนจะมองไปทางชั้นหนึ่งซึ่งเป็นต้นเสียง

          "ระหว่างนี้ก็เล่นกับโอ้เอ้ไปก่อนละกันนะบั๊ก - ชั้นขอไปจัดการธุระหน่อย" แอนว่า พลางย่อตัวลง ก่อนจะกระโดดพรวดเดียวลอยข้ามรั้วไปอย่างง่ายดาย "โอ้เอ้ - ฝากทางโน้นด้วย"

          "ท่าทางชั้นก็คงไม่ได้เล่นกับนายหรอกนะ จริงมั้ยบิ๊ก"

          โอ้เอ้เปรย เมื่อเห็นบิ๊กกำลังเดินช้า ๆ มาจากด้านหลัง ฝ่ายที่ถูกเรียกหัวเราะแห้ง ๆ

          "ว่าจะมาเซอร์ไพรส์ซะหน่อย - ไหงรู้ตัวซะนี่"

          "ก้าวสวบ ๆ มาเค้าก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ" บั๊กว่า พลางชายตามองอ๋าห์ที่ยืนพิงต้นไม้อ่านหนังสือต่ออย่างไม่สนใจอะไร

          "โอเค - ถ้างั้นพวกนายสองคนก็เข้ามาพร้อมกันได้เลย" โอ้เอ้ท้า ก่อนจะซุกมือลงกระเป๋า "ชั้นจะแสดงให้เห็นเอง..."

          "พลังของ ยักษ์..."

[มะนุช]

เมื่อไหร่จะได้ออกซะที 

[มังกิ๊ง]

ยังจับทีมไม่ลงตัวแฮะ 

[มะนุช]

เฮ้ย..เฮ้ยย  ไม่ต้องเครียดขนาดน้านนน
แค่อดใจไม่ไหว  เอาแบบแก้แค้นเรื่อง
ส่วนตัวนะ หาอ่าเอาในจู๋มีตติ้ง 

[มังกิ๊ง]

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบสี่

          ก๊อพหมุนตัวฟาดเท้าใส่กัมที่ยกท่อนแขนขึ้นรับได้ทัน ก๊อพหมุนตัวลงพื้นขณะที่ซาฟิเร่กระโดดง้างหมัดเข้าเหวี่ยงใส่ กัมก้มตัวหลบพลางแทงปากกาสวนเข้าคอหอย แต่ก็ถูกแขนซ้ายของก๊อพล็อกเข้าที่ข้อพับจนชะงักมืออยู่ตรงหน้าซาฟิเร่เพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนที่ทั้งสามคนจะดีดตัวออกจากกัน

          "ก็ไม่เลวนะ พวกนายสองคน" กัมพึมพำอย่างพอใจขณะโยนปากกาเล่น ซาฟิเร่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มแก้ม ก๊อพกำลังนวดมือที่ซ้นจากถูกประตูทับ ใบหน้าเครียด ๆ ของเขาเรียกบรรยากาศให้ทวีความเลวร้ายเข้าไปอีก - กัมยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นเพราะเหงื่อ ก่อนจะหมุนปากกากลับเข้าอุ้งมืออีกครั้ง

          ฟุ่บ!!!

          แต่คราวนี้ โดยไม่ทันตั้งตัว ก๊อพโดนศอกหนาหนักของกัมกระแทกเข้าที่กลางหลังโดยที่ไม่มีใครได้ทันตั้งตัว ซาฟิเร่เบิกตากว้าง กัมก้าวขึ้นไปบนไหล่ของก๊อพ ก่อนจะส่งตัวเองข้ามหัวซาฟิเร่ไปยังผนังห้อง และดีดตัวลงมาอย่างรวดเร็ว!!!

          ฉึก!!!

          ซาฟิเร่ล้มกลิ้งลงกับพื้น หอบหายใจถี่รัวขณะที่กัมดึงปลายปากกาออกจากพื้นที่ถูกแทงจนทะลุเป็นรูโหว่

          "ทีนี้เห็นรึยัง - ความแตกต่าง ของฉันกับพวกนาย" กัมเอ่ยยิ้ม ๆ พลางควงปากกาเล่นอีกครั้งด้วยท่าทางเดิม ก๊อพตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างมึนงงเพราะแรงศอก "อย่างแรกเลยคือความเร็ว"

          ฟุ่บ!!!

          ผัวะ!!!

          กัมเหวี่ยงขาเข้าใส่เต็มท้ายทอยของก๊อพจนร่างกระเด็นไถลไปกับพื้น ซาฟิเร่โถมตัวเข้าเข่า แต่พริบตาต่อมา ชายร่างสูงก็กลับไปยืนอยู่บนราวเหล็กราวกับกายกรรม มือข้างขวายังคงควงปากกาอยู่ ซาฟิเร่หันตามไป ก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากอีกฝ่าย

          "ต้องพัฒนานะ พวกนายสองคน" กัมว่า พลางหันมามองพวกเขาอย่างอ่อนโยน "เจอกับชั้นนี่ยังดี - แต่ถ้าต่อไปนายต้องสู้กับยักษ์ - ชั้นไม่รับรองว่าแอนจะปล่อยพวกนายไปแบบนี้หรอกนะ"

          "นี่ก็หมายความว่า"

          "เออ - เก่งขึ้นให้ได้ - แล้วชั้นจะรอนาย เจ้าเร่"

          พูดจบ กัมก็โหนตัวลงไปด้านล่างโดยที่ไม่มีใครได้ตอบอะไร




          ปั่ก!!!

          ซาฟิเร่ทุบกำปั้นลงกับพื้นคอนกรีต กัดฟันกรอดอย่างชอกช้ำ

          "เจ็บใจนัก"





          "เร่ ก๊อพ"

          สามที่พยุงร่างที่เกือบจะไร้เรี่ยวแรงของตนขึ้นมาตะโกนข้ามมาจากบันได

          "ปลอดภัยดีใช่มั้ยวะ"

          ซาฟิเร่มองเพื่อนผู้มาใหม่ของตนอย่างไม่เชื่อสายตา

          "สาม - แผลนั่น"

          "อ๋อ นี่หรอ" สามเปิดมือขวาของตนออก เผยให้เห็นรอยฟันเหวอะหวะที่หัวไหล่ซ้าย "ไม่เป็นไรหรอก - แสบ ๆ"


          คราวนี้เป็นก๊อพที่ทุบกำแพงด้านข้างจนสั่นสะเทือน กัดฟันกรอด

          "บ้าชะมัด"



          ทั้งสามคนเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ก๊อพชะโงกออกไปดูที่หน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมาเรียกสองคนที่เหลือ

          "สาม เร่ - เราถอยกันก่อนเถอะ"

          ดวงตาสองคู่หันมาอย่างคาดไม่ถึง

          "ทำไม"

          "เรา...ต้องรอ" ก๊อพว่า พลางก้มลงมองพื้น "จนกว่าเรา...จะพร้อม"

          "แต่เรามาได้ถึงขนาดนี้..."

          "ถ้าไปต่อไม่ได้ก็ไม่มีความหมาย - กะอีแค่คน ๆ เดียว - เรายังเอาชนะไม่ได้ - คิดหรอว่าเราจะก้าวลงไปด้านล่างได้ - ถ้าด้านล่างนั้นมีคนที่เราไม่มีโอกาสชนะยืนอยู่"

          "ก๊อพ"

          "ถอยกันก่อนเถอะ สาม เร่"


          ซาฟิเร่กับสามหันไปมองหน้ากัน ก่อนจะตอบตกลงก๊อพ และตัดสินใจเดินออกจากศูนย์วิจัย



          ซาฟิเร่หันกลับไปมองชั้นหนึ่งที่ตอนนี้กัมกำลังยืนดูการต่อสู้ระหว่างแอนกับชายอยู่

          "แล้วผมจะกลับมาเอาคืน"

          กัมหันมามองพวกเขาแวบหนึ่ง ขยิบตาให้ ก่อนจะหันกลับไปเหมือนเดิม



          "ได้ทุกเมื่อนะ... เร่"

[มังกิ๊ง]

เรียน ทุกท่านในเว็บฟoนต์

กว่าพวกท่านจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ผมก็คงไปดีแล้ว อยากจะขอบคุณพี่ ๆ น้อง ๆ ทุกคนที่.................................บลาบลาบลา

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างครับ


ด้วยรักและเคารพ

ก๊อพ

(ตายห่าคาโต๊ะคอม)

[Ah!]

เฮ้ย อย่าเพิ่งไปดิ
ต่อให้จบก่อน

โคตรมันเลย

[ศจ.บิ๊ก ม. ยูชิเรี่ยน]

 

หนุกละเอ้อ ชอบๆ จะมาบวกให้ทุกครั้งจนกว่าจะครบ 10

[saa3]

โอ้ยยยย อยากทำำไตเติ้ลว้อยยยยยย 

(เอ้อ เพิ่งอ่านจบ ติดแล้วเว้ยยยยย +1  )

[คุณชาย ( 737 )]

มันส์มาก มีบทแล้ว สนุกดี เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เพิ่มให้ 1 ครับ 

อย่างชอบเลย "  "คงจะเป็นอย่างนั้นละมั้งเฟิร์น" หมอแมวว่า "แต่ถ้ามีคนเข้ามาช่วยหมอ มันคงจบเร็วขึ้น จริงมั้ยชายคลอง"

          "คงจะยังงั้นครับ"

          ชายในชุดธรรมดาขยับแว่นกรอบกลมที่เลื่อนหลุดออกจากดั้ง เจ้าตัวยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียง ขณะที่สามรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่เขาปล่อยออกมา - ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวยังคงยืนอยู่ตรงนั้น...

[iannnnn]

(+3)
เวรกรรม
นี่มันนวนิยายแบบประชานิยมนี่หว่า


ใครจะไปเชื่อว่าแต่งสดวะเนี่ย
เอ็งมีพวงสวรรค์จริงๆ เลยบักก๊อพ

[roundbol123]

 +1 อีกที


แล้วนานาหายไปไหนอ่ะ 

[มังกิ๊ง]

อะไรนิยม ๆ นะ

แต่งสดดิ ก็หมาย่างมันก็อปปี้มาลงไม่ได้ 

ป.ล. นานาอยู่กับลุงบั๊กข้างนอกไง

[มังกิ๊ง]

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบห้า


          หมอแมวกระโดดข้ามหัวเฟิร์นที่ถลาเข้ามาฟันด้วยความเร็วที่เป็นเพียงภาพเลือนราง - มีดผ่าตัดสองเล่มพุ่งเข้าหาดวงตาของเธอที่โยกตัวหลบไปได้อย่างรวดเร็ว หมอแมวลงพื้นอย่างนุ่มนวลขณะที่เฟิร์นหมุนดาบไปมาราวกับกำลังสนุกสนาน

          "ไม่รู้ว่าป่านนี้แอนจะเป็นยังไงบ้างนะ" หมอแมวเอ่ยก่อน - พลางมองขึ้นไปบนเพดานราวกับรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น - เฟิร์นหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

          "หนูว่าที่น่าห่วงคงเป็นชายมากกว่ามั้งคะ"

          หมอแมวหันไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม แต่เฟิร์นก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว!!!

          วูบ!!!

          หมอแมวกระโดดหลบรัศมีดาบซามูไรของเฟิร์นไปได้อย่างฉิวเฉียด ความเร็วของอีกฝ่ายที่เพิ่มขึ้นมากมายดูจะทำให้หมอตกใจนิดหน่อย แต่รอยยิ้มบาง ๆ ก็ยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเดิม

          "เร็วขึ้นนี่น้องเฟิร์น"

          "ยังเร็วกว่านี้ได้นะหมอ"

          พูดยังไม่ทันจบดี ร่างของเฟิร์นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งตรงหน้าของหมอที่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนที่หญิงสาวจะหมุนตัวเหวี่ยงดาบใส่หมอแมวสุดแรง

          แคร้ง!!!

          แรงกระแทกส่งหมอแมวให้ปลิวไปชนกับผนังเสียงดังสนั่น ฝุ่นละอองพุ่งกระจายออกมาทั่วบริเวณ เฟิร์นลงพื้นด้วยปลายเท้าอย่างนุ่มนวล แต่ใบหน้านั้นบูดบึ้งเหมือนไม่ได้อย่างใจ

          "โธ่ - ยังไงก็ชนะงั้นหรอ" เสียงบ่นตัดพ้อจากเฟิร์น "หมอแมวไม่ได้เรื่องเลย"



          หินก้อนเล็ก ๆ ร่วงกราวลงมา เสียงเหมือนฝีเท้าคนดังออกมาจากกลุ่มควันนั้น

          "ขอโทษด้วยนะครับ"

          เนื้อตัวที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยกับแผลคิ้วแตกเล็ก ๆ นั้นไม่ได้ทำให้สีหน้าของเขานั้นเปลี่ยนแปลงไปเลย หมอแมวยังคงยิ้มน้อย ๆ ให้เฟิร์นที่ตอนนี้กลับมาหัวเราะคิกอย่างเก่า

          "ขอโทษเฟิร์นเรื่องอะไรหรอคะ"

          หมอแมวหัวเราะ

          "เพราะคราวนี้ผมขอเอาจริงบ้างล่ะ"






          "นึกว่าจะยากกว่านี้นะเนี่ย"

          เสียงเบื่อ ๆ ของแอนมีพลังแปลก ๆ ที่ทำให้คนฟังเสียวสันหลังวาบ ชายคลองที่ยืนอยู่ก็มีสภาพไม่ต่างกัน - แต่ไม่ใช่เพราะเสียงของแอน แต่เพราะพลังบางอย่างที่กดร่างของเขาจนขยับตัวไม่ได้!!!

          "พลังอะไรกันครับเนี่ย" ฝ่ายเสียเปรียบฉีกยิ้มแห้ง ๆ พลางถามแอนที่กำลังดัดนิ้วพร้อมโจมตี

          แอนหัวเราะหึ

          "จะบอกให้ก่อนตายละกันนะชายคลอง"

          แอนเงื้อมือไปด้านหลัง เกร็งกำลังแขนจนเกิดเป็นเส้นกล้ามเนื้อปูดโปน พลังความร้อนแผ่พุ่งกระจายออกมาจากแขนนั่น - จนชายคลองเหงื่อตกด้วยความตื่นตระหนก

          "พลังนี่มีไว้ตรึงร่างของคนที่ชั้นเห็นว่าทำสิ่งที่ไม่สมควร"

          แอนพุ่งตัวเข้าหาชายคลองที่ตอนนี้ขยับตัวไม่ได้เลยซักนิด!!! ชายคลองเบิกตากว้าง ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก

          "รึว่า...การสาป!!!"

          เปรี้ยง!!!

          ร่างของชายคลองปลิวกระเด็นด้วยแรงอัดกระแทกมหาศาลจนลอยข้ามห้องโถง เลือดกระฉูดเป็นสายออกจากปากเมื่อพุ่งกระแทกกระจกแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย - ร่างของเขาหายลับออกไป ขณะที่แอนลดมือที่มีควันโชยกรุ่นอย่างช้า ๆ ใบหน้าเหยียดเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะมองตามหลังร่างของชายคลองที่หายลับไป

          "ถูกต้องแล้ว..."

[iannnnn]

หล่อมากเลยตู