เขาพระวิหาร

[เก้อ]

ตอบพี่ณต ผมอาจจะใช้คำผิด คือเข้าใจว่าในระดับกรณีพิพาทเรื่องเขตแดน
UNESCO ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการที่เราจะตกลงกันยังไงอยู่แล้ว
แต่ในเมื่อคำตัดสินในเรื่องนี้ ส่งผลต่อกรณีพิพาทก็เลยใช้คำแบบนั้น
ด้วยเหตุว่ามันเป็น"ส่วนหนึ่ง"ของกลไกการแก้ไขปัญหานี้อยู่ดี
ไม่ว่าจะโดยความหมายไหน(เหมือนแถเลย )

ถ้าประเด็นขัดแย้งอะไรในระหว่าง 2 ประเทศมันมีปัญหา เรื่องขึ้นไประดับโลก
การจะไปทะเลาะกันในเวทีโลกก็เป็นไปได้และมีอยู่เสมอ มันเจรจาต่อรองกันได้เสมอ
หลายกรณีที่มีการวอล์คเอาท์หรือประท้วงการทำงานขององค์กรระดับโลกก็มีได้
แต่อย่างไร เราก็ต้องมีกลไกหรือเวทีอะไรสักอย่างที่น่าเชื่อถือ
ในการแก้ไขปัญหานี้อยู่ดี ถ้าไม่ใช่ผ่านส่วนหนึ่งอย่างยูเนสโก้
หรือองค์กรระดับโลกเหล่านี้ แล้วจะมีกลไกอะไรเหลือบ้าง?

อันนี้ที่ผมด่าไปนั่น เป็นเรื่องของการมองในภาพกว้างนะครับว่าการออกจากภาคีมรดกโลกครั้งนี้
มันตั้งอยู่บนทัศนคติของการมองความสัมพันธ์ของประเทศไทยกับประชาคมโลกด้วย
ซึ่งรัฐบาลชุดนี้และผู้ที่สนับสนุน หรือแม้แต่กรอบความคิดแบบพันธมิตรที่ปฏิเสธวิถีของโลกที่ผมว่ามันหนักหนามาก
และท่าทีแบบนี้มันมีความหมายน่าเป็นห่วงมากว่า คือเราจะตั้งต้นไปทวงคืนเลยไหม
แล้วเมื่อเราลองจินตนาการว่าถ้ารัฐบาลใหม่กลับเข้า UNESCO ดูสิ คงโดนด่าว่าไม่รักชาติ
และเป็นเงื่อนไขให้พันธมิตรและฝ่ายค้านในอนาคตอีกหลายข้อ ถ้าหากจะกลับเข้าสู่เวทีนานาชาติใดก็ตาม
เรียกว่าทิ้งระเบิดไว้ให้รัฐบาลชุดต่อไป หรือไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นเกมเตรียมเป็นฝ่ายค้าน

แต่โอเค เรากำลังถกอยู่บนฐานอื่นๆของปัญหานี้ งั้นผมขอย้อนไป
ถ้าการลาออกจาก UNESCO คือการตัดสินใจที่ดีที่สุดภายใต้สถานการณ์นี้
อันนี้ผมขอถอนคำว่าควายและขออภัย มันอาจเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดภายใต้"เงื่อนไข"ตอนนี้
แล้วอะไรที่นำสถานการณ์มาจนถึงทุกวันนี้จนต้องลงเอยมาที่เงื่อนไขนี้ และการลาออกจาก UNESCO?
ปัญหานี้มันคาราคาซังมา 50 ปี หลังคำตัดสินของศาลโลก ที่พื้นที่ทับซ้อนที่ว่ายังไม่มีข้อสรุปว่าเป็นของใคร

ผมเคยไปเขาพระวิหารตอนเด็กๆ ก็เห็นทหารเขมรถือปืนอันเบ้อเริ่ม
แต่เราก็ขอเค้าถ่ายรูปได้ ยายกับแม่ขอถ่ายรูปกับทหารเขมรโดยมีแอคชั่นถือปืนเท่ๆด้วย
เค้าพูดไทยได้ ยืนคุยกับทหารไทยเฮฮาตามปกติ(ก็คงจะเจอกันทุกวัน)
ตอนที่ไปยืนตรงหน้าผานั่น ผมยังคิดเลยว่า มันจะเป็นของขเมรได้ยังไง
มันจะปีนขึ้นมาสร้างได้เรอะจากฝั่งเขมรน่ะ เห็นอยู่ชัดๆว่ามันต้องขึ้นทางฝั่งเรา
และจากหน้าผานั่นลงไป ผมก็มองไม่เห็นว่ามีบ้านเรือนชุมชนอะไรเลย มีแต่ป่าแห้งๆแดดเปรี้ยงไกลไปจนสุดลูกหูลูกตา
แล้วตรงใต้แผ่นหินของหน้าผา ก็เต็มไปด้วย ต้อยรักติ๋ม, เด็กบ้านโคกสูงมาเยือน เขียนไว้เต็มไปหมด
รวมถึงมีหลุมหลบภัยกระจายอยู่ทั่วไป ในความคิดวัยเด็กที่ถูกสอนมาโดยแบบเรียนและสื่อ
ก็คิดว่า โหย เขมรทำไมขี้โกง มันปีนขึ้นมาสร้างได้ด้วยเรอะ (ไม่รู้ไง ว่าสมัยโบราณมันไม่ได้มีไทย เขมร)
แต่ออกจะขัดกันเล็กน้อย กับทหารเขมรที่คุยกับยายและช่วยประคองยาย เพราะกว่าจะปีนขึ้นมาได้ ทำเอายายจะเป็นลม
(นี่ไม่ได้จะวาดภาพโรแมนติกอะไรนะครับ เป็นมุมมองตอนเด็กจริงๆ)

กลับที่มาที่ปัจจุบัน ก่อนจะมาถึงเหตุการณ์นี้ การที่เราไม่สามารถล็อบบี้ได้
ไม่สามารถนำเสนอเหตุผล ข้อเท็จจริงเพื่อโน้มน้าวสมาชิกโลกได้ ทั้งที่มัน"มีเหตุมีผลในความคิดเรา"มากขนาดนั้น
แสดงว่าเรามีการฑูตที่ล้มเหลวไหม? ความสามารถในการแสดงเหตุผลและหลักฐานของเราอ่อนใช่ไหม?
หรือเพราะเราไม่มีเพื่อนในเวทีโลก? ทำไมประเทศอ่อนด้อยและปราศจากนักวิชาการอย่างกัมพูชาจึงได้เปรียบเราเสมอ
ใครหนุนหลัง? แล้วทำไมเราไม่มีความสามารถในการต่อกรบนเวทีโลกท่ามกลางสายตาขาวโลก
จนปล่อยใให้เรื่องเลยมาถึงจุดแตกหักนี้?

หรือแม้แต่ในระดับทวิภาคี แผนบริหารระหว่างไทย-กัมพูชา ถ้าเรามีความสัมพันธ์ที่ดีกับกัมพูชา เราจะได้ข้อตกลงที่ดีกว่านี้ไหม
เหมือนกับการจัดสรรผลประโยชน์ทางทะเลเรื่องแก๊สของไทยกับมาเลเซีย โดยที่ไม่ได้มองถึงเส้นเขตแดนเลย
นั่นคือการมองการจัดการทรัพยาการที่ทำร่วมกัน แบ่งปันผลประโยชน์กัน ไม่มีใครมานั่งพูดเรื่องเส้นเขตแดนอีก

ตามข่าวมันก็ชัดเจนว่าที่ประชุมเค้าไม่เอาด้วยกับเรา ที่ประชุมเค้าเอาด้วยกับกัมพูชา
แล้วการฑูตของเราทำงานอย่างไรบ้าง เราไม่รู้เลยเหรอว่า 70 ประเทศนั่นคิดยังไง
เราไม่คิดจะล็อบบี้ หรือล็อบบี้ไม่ได้ผล หรืออะไร เรียกได้ไหมว่าการฑูตเราล้มเหลว
แล้วปกปิดมันด้วยการลาออกเพื่อตัดปัญหาในขั้นตอนนี้
กว่าจะผ่านมาถึงเงื่อนไขนี้ ความสามารถของเราในขั้นตอนก่อนมาถึงนี่มีมากมายแค่ไหน
ถึงกับจะต้องมาชมความเด็ดขาดในการแก้ปัญหา ภายใต้เงื่อนปัญหาที่เราผูกขึ้นเอง

อันนี้เคยแปะแล้ว ผมมีความเชื่อว่า ภายใต้มุมมองทางสังคม-วัฒนธรรมแบบนี้เท่านั้น
ที่จะนำทั้งเรา ทั้งภูมิภาคไปสู่ความเจิรญร่วมกัน ไม่ใช่อย่างที่รัฐบาลใน 2 ปีที่ผ่านมาทำเอาไว้
ของ อ.ชาญวิทย์ เกษตรศิริ ผมว่าเป็นจินตนาการที่ทรงพลัง และเป็นเป้าหมายที่สมควรอยู่ในกรอบคิด
ในการแก้ปัญหาของผู้นำทั้งหลายรวมถึงประชาชน แทนที่ชาตินิยมถล่มกันด้วยกำลังรบ
(แล้วมานั่งสะใจกัน ซึ่งนอกจากสะใจแล้ว ก็ไม่รู้ว่าได้อะไรอีก)
http://www.prachatham.com/detail.htm?code=n2_02022011_02
เขตแดนของเราเพื่อนบ้านอาเซียนของเรา (3) ชาญวิทย์ เกษตรศิริ เสนอแม่โขง-พนมดงรักมรดกโลกข้ามพรมแดน ชี้ป้องสร้างเขื่อน รักษาวัฒนธรรม

อันนี้เป็นกรณีหนึ่งที่ UNESCO เคยทำ

บทเรียนจากน้ำตกอีกวาซู

ทำไมถึงคิดแบบนั้นกลับมาที่กรณีของ "น้ำตกอีกวาซู" (Equaca Falls)ของอาร์เจตินาและบราซิลที่กล่าวมา น่าจะเป็นตัวอย่างที่ดีของการแก้ปัญหาความขัดแย้งว่าด้วย "มรดกโลก" ดังข้อเสนอของดร. สาวิตรี สุวรรณสถิตข้างต้น อีกวาซูเป็นน้ำตกมหึมาที่กล่าวกันว่าเมื่อมาดามเอลินอร์ รูสเวลท์ ศรีภริยาของอดีตประธานาธิบดีอเมริกัน ผู้มีความชื่นชอบและสนใจในเรื่องธรรมชาติและนิเวศวิทยา เมื่อได้เห็น Equaca Fall เป็นครั้งแรก เธอถึงกับอุทานออกมาว่า My poor Niagara

อีกวาซูนั้น 70 เปอร์เซ็นต์ของบริเวณน้ำตก อยู่ในประเทศอาร์เจนตินา ในขณะที่อีก30 เปอร์เซ็นต์ อยู่ในในประเทศบราซิล อาร์เจนตินาเสนอขึ้นทะเบียนมรดกโลกทางธรรมชาติไปในปี พ.ศ.2527 (1984) แล้วก็เกิดกรณีพิพาทกันในทำนองของกัมพูชาและไทย เราต้องไม่ลืมว่าอาร์เจนตินา นั้นคืออดีตอาณานิคมของสเปน พูดภาษาสเปน เป็นไม้เบื่อไม้เมาทางประวัติศาสตร์กับบราซิลที่เป็นอดีตอณานิคมของโปรตุเกส พูดภาษาโปรตุเกส (ที่ก็คล้ายๆและยืมกันไปมา ทำนองเดียวกันเขมร-ไทย-ลาว ไม่มีผิดเพี้ยน ยิ่งใกล้กันเหมือนๆกัน ยิ่งขัดแย้งและทะเลาะกันได้อย่างมีประสิทธิภาพและยืดเยื้อยาวนาน ต่างกับที่ไกลกันออกไป และที่ต่างกันเสียจนแทบไม่มีอะไรเหมือนๆกันเลย)

ปัญหาของอีกวาซู จบลงได้ในอีก 3ปีต่อมา คือใน พ.ศ.2530(1987)ที่รัฐบาลบราซิลนำน้ำตกส่วนของตน ขึ้นจดทะเบียนกับยูเนสโก กลายเป็น "มรดกโลก" แม้บราซิลจะ "รักษาหน้า"ด้วยการประกาศว่า "กฎหมายของรัฐบาลบราซิล ไม่อนุญาตให้ดำเนินการเชื่อมโยงพื้นทีทั้งสองฝั่ง เข้าเป็นมรดกโลกเดียวกัน ตามแนว Tran-Frontier concept หรือ Trans-Boundary World Heritage ก็ตาม" แต่โดยสภาพภูมิศาสตร์และธรรมชาติ นี่ก็เป็นดินแดนผืนเดียวกัน แม้มนุษย์ยังเต็มไปด้วย "โลภ-โกรธ-หลง" จะขีดเส้น "เขตแดน" ลงไปในแผนที่ ในมโนสำนึก และในมันสมองก็ตาม ธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ก็หาได้สนใจรับฟังไม่ เรื่องก็เลย Happy Ending

ในข้อเสนอสั้นๆของคุณสาวิตรี สุวรรณสถิต เธอได้กล่าวทิ้งท้ายเป็น "เชิงบวก" ไว้อีกว่า ตัวอย่างของความสำเร็จในกรณีน้ำตกอีกวาซูนี้กินใจความ "รวมทั้งการป้องกัน การดำเนินการ ก่อสร้างถนน หรือเขื่อน ในบริเวณมรดกโลก ที่อาจเป็นการคุกคามเชิงลบที่มีต่อมรดกโลกได้"

[Longtime]

  พี่เก้อเขียนยาวหวะค่ะ
แปะไว้ก่อนเดี๋ยวเค้ามาอ่านนะ

[Ou!]

ตูว่าต่างกรรมต่างวาระนะ
เราแสดงความไม่เห็นด้วยกับกรณีภาคีมรดกโลกนี่ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องไม่เห็นด้วยกับกลุ่มหรือวาระอื่นๆ ทุกครั้งไป

[เก้อ]

ผมเข้าใจเรื่องต่างกรรมต่างวาระนะครับ ไม่ได้อยากจะบิ๊วเปรียบว่า
เดี๋ยวมันก็ต้องลาออกจากนั่นจากนี่ อะไรแบบนั้น (นอกจากประชดฮาๆ)
แต่ถ้าไปนั่งไล่อ่านแนวคิดตามคอมเม้นในแมเนเจอร์, โอเคเนชั่น
อะไรแบบนี้ บวกกับที่เราเคยเห็นความคิดเห็นของคนชั้นกลางกันมาในตอนช่วงที่รบกับเขมรทุกครั้ง
เราสามารถมองเห็นความเชื่อมโยงต่างๆของระบบความคิดเหล่านี้เป็นภาพใหญ่ว่าอะไรได้บ้างไหมครับ
ผมมองเห็นสิ่งที่เราหล่อหลอมกันมาผ่านระบบการเรียน ประวัติศาสตร์ชาตินิยม
สื่อ อะไรต่อมิอะไร ที่เป็นหัวเชื้อชั้นดีสำหรับนักปลุกปั่นทางการเมืองแบบเฮียลิ้ม

ส่วนประเด็นที่โพสยาวๆนั่นสรุปสั้นๆคือ ก่อนที่จะมาถึงการตัดสินใจเด็ดขาดครั้งนี้
ก่อนหน้านั้น เราทำอะไรมาบ้าง มันสะท้อนถึงความอ่อนด้อยทางการฑูตที่สะสมมาของเราไหม

[Dayight]

ถ้าเรา บุกด้วยกำลังเต็มรูปแบบ ตีเข้ายันกรุงพนมเปญ ให้แตกยับกันไปเลย
เราจะโดนอะไรบ้างนอกจาก โดนประนามจากสหประชาชาติ

แล้วเราจะมีสิทธิ์ชนะไหม ประเมิณจากพละกำลังกองทัพไทยในขนะนี้

[ณต]

ตอนแรกตูจะยกตัวอย่างกรณีพิพาทอีกัวซูแล้ว
แต่เห็นว่ามันยาว เลยไม่ได้เขียน
ปรากฎว่าเก้อเอามาลงจริงๆ  

เรื่องเวทีนานาชาติ ตอบเก้อสั้นๆ เลยครับ
ใช่ครับ การทูตเราล้มเหลวครับ
บทบาทของเราในเวทีโลกก็ย่ำแย่ครับ  

คนวงในเขาบอกว่ามันเริ่มฉิบหายตั้งแต่สมัยป้าแมรี่
ลงไปล้วงลูกในการแต่งตั้งทูตไปประจำประเทศต่างๆ
ซึ่งจริงๆ แล้วการแต่งตั้งทูตในสมัยก่อนแทบจะเหมือนการแต่งตั้งผู้พิพากษา
ที่ฝ่ายการเมืองไม่สามารถลงไปแตะอะไรได้
ข้าราชการมีคุณภาพ ดุลยภาพและเอกภาพมาก

หลังจากยุคป้าแมรี่เป็นต้นมา
จนมาถึง รมต ต่างประเทศ จอมหาเรื่องชาวบ้านคนปัจจุบัน
เชื่อไหมครับว่า จากที่ทูตเคยมีอิสระในการทำงาน
กลับต้องมาอิงกับนักการเมือง ถ้าไม่ใช่คนของนักการเมือง
หรือนักการเมืองไม่โปรด ก็มีสิทธิ์โดนย้ายกลางอากาศก่อนหมดวาระได้
ย้ายจากประเทศเกรดเอ ไปประเทศเกรดซี
ทำให้ทูตคุณภาพหลายๆ คน ต้องลาออก
บางคนก็ฟ้องศาลปกครอง
คดีก็คาราคาซังอยู่ในศาลหลายคดี

พอทูตลาออก หรือโดนย้ายก่อนวาระ
สายสัมพันธ์กับประเทศต่างๆ ในระดับเดียวกัน(Peer)
ก็ขาดหายไป ดังนั้นการล็อบบี้ในระดับนานาชาติก็ยากขึ้น

ดังนั้นอย่างที่บอกครับ ว่าตราบใดที่เรายังรบกันเองไม่เสร็จ
อย่าไปหวังว่าจะไปชนะชาวบ้านในเวทีโลกได้เลย  

[iannnnn]

ถ้าเรา บุกด้วยกำลังเต็มรูปแบบ ตีเข้ายันกรุงพนมเปญ ให้แตกยับกันไปเลย
เราจะโดนอะไรบ้างนอกจาก โดนประนามจากสหประชาชาติ

แล้วเราจะมีสิทธิ์ชนะไหม ประเมิณจากพละกำลังกองทัพไทยในขนะนี้

ถ้าโลกมีแค่สองประเทศ เรายิงเขมรชนะแน่ครับ
แต่ถ้าโลกมองว่าเรารังแกเขมร (ซึ่งตอนนี้ถูกบิ๊วให้มองยังงั้นอยู่)
เราตายห่าแน่ครับ

[เก้อ]

โอเคครับ เก็ตภาพรวมละ
ว่าแต่อีป้าแมรี่นี่มันใครกั๊น

[ณต]

โอเคครับ เก็ตภาพรวมละ
ว่าแต่อีป้าแมรี่นี่มันใครกั๊น

บอกใบ้ให้ว่า เป็น ดร. ที่จบจากฮาร์วาร์ด
สะสมรถหรู อย่างโรลล์สลอยด์
เคยถูกเสนอชื่อให้เข้าแข่งขัน
เป็นเลขาธิการองค์การสหประชาติ(UN) 

[เก้อ]

อ๋อออออ

นึกออกละว่าเคยได้ยินคนเรียกทั่นยังงี้

[ณต]

พอดีเจอฟีด ที่นายกอภิสิทธิ์พูดถึงเรื่องนี้พอดีครับ
ยาวหน่อย แต่อธิบายเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ได้ดีมาก 

http://www.facebook.com/note.php?note_id=220819334625499

[Dayight]

ขอเอาไปบอกต่อนะครับ  ช่วยดึงคะแนน ซักหนึ่งคะแนนก็ยังดี

[slaveofann]

สมมติสุดท้ายต้องซัดกันจริงๆ
อเมริกานี่ข้างใครอะ

[Dayight]

อเมริกาไม่น่าจะยุ่งเพราะเราไม่มีน้ำมัน ไม่มีประโยชน์ใดๆกะประเทศมัน


แต่ เกาหลีใต้หนุนเขมร

คือ ถ้าจะทำจริงๆ ต้อง อย่าไปประสงคราม ต้องบุกอัดข้าศึกด้วยทุกสิ่งที่เรามี ทะลวงมันให้ทะลุ อย่างไม่หยุดยั้ง ฮ่าฮ่าโย่ว

ถล่มมันให้ราบ ยึดประเทศมันมา แล้ว ค่อยออกมาขอโทษต่อสหประชาติทีหลัง

(ผมเริ่มเลอะเทอะไปแล้ว  )

[iannnnn]

แต่เราสนับสนุนเกาหลีใต้นะ
ไม่เชื่อลองทวีตด่าเกาหลีดูสิ