งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[O.D.M.]

แต่ถ้าเค้าอยากคุยเรื่องระหว่างเรา
แล้วจะเอาตัวเอ็งไปทำอย่างอื่น
อันนี้ก็แล้วแต่เลยนะ 

[ยุนเอ]

อยากจะ connect people อะนะ 

[Buob Marley]

[โบว์]

ก็จริง
แต่ก็นั่นแหละ จะรู้ได้ไงว่าอะไรเหมาะกับเราถ้ายังไม่ได้ลองทำอย่างอื่นดูบ้าง

ผมคนนึงล่ะ ที่อยากมีธุรกิจของตัวเอง แต่ลักษณะชีวิต ทำธุรกิจไม่เหมาะ
เลยทำเป็นฟรีแลนซ์นี่แหละ เปิดเป็นเจ้าของกิจการไม่ได้ ไม่สามารถ
ลองมาปีนึงแล้ว  

คุณเจนภพ ไม่ได้บอกว่าไม่ให้ลองนิ ต้องลองน่ะถูกต้องแล้ว
เช่น ลองหาซีดงซีดีมาขาย แล้วจะรู้ว่ากำไรเยอะไรงี๊ (มุกภายในสุดๆ)

ขยายความ ที่บอกว่าทุกคนมีที่มีทางของตนเอง
หมายควายว่า หลายๆคน เห็นคนนั้นคนนี้ประสบความสำเร็จแล้วก็อยากทำตาม
แต่ไม่ได้ดูกำลังและความสามารถของตนไง ดังนั้นจะเห็นความฝันร้านขายเสื้อผ้า
ร้านกาแฟร้านไอติมของใครหลายๆคนเปิดเยอะแยะเต็มไปหมด
และสุดท้าย ก็เจ๊ง ซึ่งเห็นมาเยอะมาก

ล่าสุดเลย ร้่านตำมั่ว ส้มตำน่ะ เป็นร้านดังที่ปทุม พี่เจนพี่ติ๊กก็เคยไปกินขายดีมาก
และตอนนี้เค้าเปิดเฟรนไชน์ เลยมีคนอยากทำตามไปซื้อเฟรนไชน์มา
อยู่แถววังหินเจ้านึง เมื่อวานโบว์ไปกินมา สรุปฟันธงได้เลย ว่าไม่เกิน 3 เดือนเจ๊ง
เพราะไม่มีคนเลย

อีกตัวอย่างอันนี้ตัวเองเลย คือเห็นชาวบ้านเค้าเอากางเกงมาขายแล้วขายดีมาก เค้าขายกันได้หลายหมื่น
เลยไปซื้อมาขายบ้าง ลงทุนไปเกือบหมื่นเลย สรุปว่าเจ๊ง ขายไม่ออกซักตัว
ใส่คนเดียวยังใส่ไหมหมดเลย

เลยบอกว่าทุกคนมีที่มีทางของตนเอง บางคนไม่ได้เหมาะที่จะเป็นเจ้าของธุรกิจเสมอไป
บางคนอาจจะเหมาะกับเป็นฟรีแลนซ์หรือทำงานประจำมากกว่า
แต่ถ้าใครคิดว่าอยากลองและมีเงิน ไม่เจ๊งก็เจ๊าหรืออาจจะรุ่งก็ได้ใครจะรู้

[JΛNΣ]

มีกางเกงกี่ตัวเนี่ย 

[โบว์]

โอ้ย ราคาส่งตัวละ 280 ชาวบ้านขายกัน 450
ซื้อมาเกือบหมื่น กะรวยเต็มที่ ใส่เองไม่ไหวเลย

[p1ug]

มันอยู่ที่ดวง และโอกาสด้วย
เหมือนอย่่างรุ่นพี่คณะปลั๊ก ทำตุ๊กตาทำมือแบบกราฟิกหน่อยๆ ทำขายถนนคนเดินเชียงใหม่นี่แหละ
ก็ขายไม่ค่อยดีเท่าไร แต่วันดีคืนดี ฝรั่งมาซื้อมาชอบ ติดต่อเอาไปขายเมืองนอกเมืองนา
สุดท้ายตอนนี้ ตุ๊กตาแกวางขายตาม Loft , be trend ,b2s เรียบร้อยแล้ว 

[หนูอร]

เอามาลงขายในนี้ด้วยเลยสิคะพี่โบว์ เผื่อมีคนสน อรว่ามันสวยนะคะ

อยากลองซื้อมาแก้ทรงเหมือนกันล่ะค่ะ มาทำเป็นทรงเอวสูง
อรใส่แล้วตลกน่าเกลียดมาก (พลาดที่ตัวอรเองนะคะไม่ใช่กางเกง)  

[โบว์]

ทำพี่เสียเซ้ว มาก

[iannnnn]

เรื่องกางเกงนั่นตูไม่รู้เลย


คืองี้ เพิ่งมานึกดูว่าในที่สุดแล้วเราแต่ละคนจะมีอะไรบางอย่างที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เกิด
หรืออย่างน้อยก็ตั้งแต่เด็กๆ คือจะต่อต้านยังไงในที่สุดก็หนีสิ่งที่ถูกลิขิตไปได้ยากแฮะ
(อ่านถึงบรรทัดข้างบนแล้วอาจจะอยากเถียง แต่ขอให้อ่านต่อไปและนึกซะว่าตูขยันอธิบายพอ)

คืออย่างตูนี่พ่อแม่เป็นครู ดูสิทำไปทำมาทุกวันนี้ก็เป็นครูในหลายโอกาส
คือปีนี้ได้เป็นครูสอนชาวบ้านมากกว่าได้ทำเว็บอีก
แล้ววิชาถาปัดที่ไม่ได้ร่ำเรียนส่วนที่เป็นสาระมาเลย
อย่างน้อยก็ได้หยิบจุดแข็งของมันมาใช้ ..ใช้เยอะด้วย แต่ไม่แสดงออก
เวลาใครถามว่าเสียดายเวลา 5 ปีที่เรียนคณะนี้แล้วเรียนได้ในระดับเฮงซวยไหม ตูจะตอบว่าไม่


ส่วนโบว์อันนี้ชัดเจน เกิดมาด้วยสายเลือดแม่ค้าเข้มข้นมากๆ
เคยไปทำงานเออีอยู่อมรินทร์ได้เดือนครึ่งก็ลาออก
มาขายของ แล้วก็พบว่าเออ นี่แหละชีวิต


ไอ้นั่นยังไม่พอ
เพิ่งกลับมาจากขอนแจ่น เจอคุณพ่อลูกอ่อนคนนึงมาต้อนรับ
พอได้คุยไปคุยมา ก็เออว่ะ ชีวิตดั่งละครจริงๆ
คือจะอินดี้แค่ไหนก็ตาม แต่เชื่อเถอะว่าในชีวิตมันจะมีเหง้าบางอย่างอยู่ ที่วันหนึ่งเราก็ต้องไปทางนั้นจนได้
แล้วก็ไปได้โอเคด้วยนะ ถ้าไม่โดนคู่แข่งมาดักยิงซะก่อน



ทั้งหมดนี่มาแนวงมงายล้วนๆ นะครับโพสต์นี้ อ่านข้ามๆ ไปเถอะ

[Buob Marley]

คุณพ่อลูกอ่อน ที่ผันชีวิตจากช่างภาพสถาปัตยกรรม ถ่ายภาพอาคารเท่ๆ ลงหนังสือที่เด็กแนวชอบอ่านแล้วทำเป็นเข้าใจกัน ไปเป็นผู้รับเหมางานราชการอยู่ต่างจังหวัดอะนะครับ

[iannnnn]

เรื่องมันยาว

[Buob Marley]

งานหลุด เห็นมีมาบ่นในเฟซบุ๊กว่าเสียดายค่านมลูกด้วยล่ะ

[หนูอร]

เดี๋ยวรอจบไปอีกสองสามโปรเจ็กต์แล้ว จะมาคุยในนี้ด้วยค่ะ
กำลังดูและพยายามที่จะเน้นย้ำแนวทางตัวเองอยู่
ถ้าดูตามลิขิตของทางบ้านคงยาก เพราะที่บ้านแต่ละคนก็หลายหลากสาขามาก
อย่างป๊าอรก็เป็นสัตวิศวะคอมช่างเครื่อง.. มีอะไรทำหมด 

เรื่องกางเกงนั่นตูไม่รู้เลย

ไม่รู้ได้ไงคะพี่แอน วันนั้นยังแซวว่าอรใส่กางเกงลูกเสือ / กางเกงนักเรียนอยู่เลยค่ะ 

[iannnnn]

อ๋อ ไอ้นั่นเองเรอะ ตูก็คิดว่ากางเกงยีนส์อะไรงี้