งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[หมีเล็ก]

เอาแบบกลั่นจากใจเลยนะคะ 

อยากไปเวิ๊กอีก 
เรียนอะไรเนี่ย ไม่ได้อยากเรียนเท่าไหร่หรอกนะ แบบว่าเอามาคนละครึ่งทางกับที่บ้าน
อิ่มอยากไปนอก พ่อแม่อยากให้เรียนป.โท ก็ครึ่งๆ ไปเรียนโทเมืองนอก

ตอนไปเวิ๊กนี่ลั๊ลลามากเลยนะ
งานหนักไม๊ ก็พอสมควร ทำงานห้าวันบ้าน หกวันบ้าง
เช้ายันเย็น เย็นยันเช้า หรือเช้ายันเช้าวันถัดไปก็มี
เหนื่อยแต่สนุก

ภาษาก็ได้ ประสบการณ์ก็ได้ เงินก็ได้

คืออิ่มกะไม่ขออะไรจากพ่อแม่อยู่แล้ว (นี่ขนาดไม่ขอ)
จริงๆอยากลงทุนทำอะไรซักอย่าง เอาให้เวิร์กไปเลย
ลู่ทางเมืองนอกก็มีเยอะไป แต่เราไม่ได้เข้าไปแตะตรงนั้นไง เพราะยังแบ่งเวลาไม่ถูก
อารมณ์อยากจะทำ โดยเริ่มจากหนึ่งที่เราเอง ไม่ใช่พ่อแม่

จริงๆพ่อเค้าบอกว่าเจอลู่ทางอะไรที่โน่นก็บอกมา จะเป้นนายทุนให้
แต่มันไม่ใช่อ่ะค่ะ  มันต้องลงมือเอง เจ๊งเอง ถึงจะสะใจ

เหมือนตอนไปเวิร์ก ตอนหาเงินได้จากงานต๊อกต๋อยแบบนั้นได้นี่ดีใจมากเลยนะ
ฝรั่งเค้าไม่ทำกัน แต่เราทำ เราได้ เงินดี เราภูมิใจ ดูสิๆๆ เป็นแรงงานได้ตังค์เยอะกว่านั่งในออฟฟิศอีก

คืออยากเริ่มแบบนั้นอ่ะค่ะ ตอนจะมาก็อยากจะเริ่มแบบนั้น
ทำงาน ก็ไม่ได้ค่าจ้าง เรียนหนัก เหงา บ้าบอ

จนตอนนี้เรียนอย่างเดียว ก็เริ่มรู้สึกว่า เฮ้ยมันผิดไปจากที่เราตั้งใจนะ
เราตั้งใจมาหาประสบการณ์ เรียนเรื่องรอง
ตอนนี้ต้องมานั่งทำรีเสริช มันไม่ใช่อ่ะ 
จะไม่เรียนป.โท เอาแค่อนุป.โท ก็ไม่ได้
มาแล้วต้องถึงที่สุด แต่มันผิดจากที่เราคิดเอาไว้

พอมีวิลมาบอกเรื่องเรียนต่ออีก4ตัวยื่นพีอาร์ได้ นี่หูผึ่งเลย
คิดว่ามันจะกลับมาในแผนที่เราตั้งใจจะทำตอนแรกได้
แต่พ่อแม่ก็พูดใส่หูทุกวันว่า รีบเรียนรีบกลับน๊าๆๆ 

เลยสับสน ไม่รู้จะเอายังไง จะฝากพ่อแม่กับหมี หมีก็ไม่ร่วมมือ
หมีไม่สนับสนุนให้อยู่ต่อ 3เสียงต่อ1 เสียง แพ้ย่อยยับ..

งงไม๊อ่ะคะ

[เบียร์ซาบซ่า !]

แต่ก่อนตอนอยู่แคนาดาก็คิดเหมือนหมีเล็กแป๊ะเลย

ตอนนั้นแค่ยื่นก็ได้พีอาร์แล้ว ไม่ต้องทำไร มีทุกอย่างซับพอร์ตหมด งานก็มี เอกสารก็พร้อม

แต่.. แต่

คิดไปๆมาๆ อยากกลับมาดูแล อยู่กับพ่อแม่ด้วย ออกจากบ้านไปเรียน ตรียันเอก ก็ 10 ปีได้

อยากกลับมาอยู่กับพ่อแม่บ้าง ไม่รู้ว่าเค้า (หรือเรา) จะอยู่กันไปได้อีกนานแค่ไหน ชีวิตไม่แน่ไม่นอน เลยไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้

ก็เลยช่างมัน กลับมาไทยหางาน อยู่กับครอบครัว มาตั้งหลักชีวิต

จริงๆอยู่เมืองนอกก็ไม่ได้มีความสุขมากไปกว่าอยู่เมืองไทย (หลายคนที่ไปอยู่นานๆ เกิน 2 ปี ก็น่าจะสัมผัสได้)

หลังจากคิดได้ก็เลยมาตั้งหน้า ตั้งตาหางานที่ไทย

ปล. ลองดูครับ ไม่มีถูก ไม่มีผิด เพราะพี่ทำอะไร ก็จะคิดว่าตัดสินใจถูกแล้วก็เดินให้มันสุดทาง

ไม่ได้เข้ามาน่าจะเกินครึ่งปีแล้วนะเนีย

[จักรี]

น้องอิ่ม ถือว่าโชคดีนะครับ แต่พี่หิว ถือว่าโชคร้าย   

[B o o k]

 
พี่จักรีตบทุกเม็ด

[iannnnn]

หมดกันสาระที่เคยมีมา

[♫ phil_wc ♫]

นานๆทีจะมีมุกเข้าท่า 

[หมีเล็ก]

หมดกัน

[โบว์]

แต่ก่อนตอนอยู่แคนาดาก็คิดเหมือนหมีเล็กแป๊ะเลย

ตอนนั้นแค่ยื่นก็ได้พีอาร์แล้ว ไม่ต้องทำไร มีทุกอย่างซับพอร์ตหมด งานก็มี เอกสารก็พร้อม

แต่.. แต่

คิดไปๆมาๆ อยากกลับมาดูแล อยู่กับพ่อแม่ด้วย ออกจากบ้านไปเรียน ตรียันเอก ก็ 10 ปีได้

อยากกลับมาอยู่กับพ่อแม่บ้าง ไม่รู้ว่าเค้า (หรือเรา) จะอยู่กันไปได้อีกนานแค่ไหน ชีวิตไม่แน่ไม่นอน เลยไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้

ก็เลยช่างมัน กลับมาไทยหางาน อยู่กับครอบครัว มาตั้งหลักชีวิต

จริงๆอยู่เมืองนอกก็ไม่ได้มีความสุขมากไปกว่าอยู่เมืองไทย (หลายคนที่ไปอยู่นานๆ เกิน 2 ปี ก็น่าจะสัมผัสได้)

หลังจากคิดได้ก็เลยมาตั้งหน้า ตั้งตาหางานที่ไทย

ปล. ลองดูครับ ไม่มีถูก ไม่มีผิด เพราะพี่ทำอะไร ก็จะคิดว่าตัดสินใจถูกแล้วก็เดินให้มันสุดทาง

ไม่ได้เข้ามาน่าจะเกินครึ่งปีแล้วนะเนีย

ดูแลพี่ด้วยนะเฮ้ย

[PalmySyd]

ประเด็นคือยังไม่รู้ว่าเราอยากทำอะไรกันแน่ใช่ป่ะ

เป็นเหมือนพี่เลย...ทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้ว่าอยากทำอาชีพอะไร  

พี่เป็นคนที่มีความอยากหลายๆอย่างนะ อยากถ่ายรูป อยากออกแบบ อยากทำอสังหาฯ อยากเป็นนักลงทุน อยากเป็นคุณนาย อยากเยอะอย่างมาก

อายุเราตอนนี้ยังพอมีเวลาให้ลองผิดลองถูกนะ ลุยมันไปทุกอย่างเลยตามแต่โอกาสจะอำนวย

สุดท้ายเราจะเป็นผู้คัดสรรเองว่าอะไรเหมาะสมกับตัวเรา


แฟนพี่มักถามเสมอๆว่าอยากเป็นอะไร วางแผนชีวิตว่าไง
อยากให้ทำตามฝัน ทำในสิ่งที่ตนเองรัก เรียนในสิ่งที่ตนเองต้อง อย่าเอาชีิวิตไปขึ้นอยู่กับครอบครัวมากนัก
แน่นอนว่าอาชีพเด็กเสิร์ฟ หรือ ผู้จัดการร้านอาหาร ไม่ใช่สิ่งที่พี่อยากทำ แต่มันเป็นสิ่งที่ใช้เลี้ยงปากท้องในตอนนั้น

ใช่ว่าเราต้องสลัดอาชีพหลักเพื่อออกมาทำตามใจ เราสามารถทำควบคู่กันไปได้นะ
เช่นเดียวกับอิ่มที่สามารถเรียนเป็นหลัก ทำงานเป็นรอง และหาโอกาสในการลองผิดลองถูกกับสิ่งที่อยากทำ


ถ้าเห็นลู่ทางว่าจะทำอะไรที่บริสเบน อย่าเพิ่งกระโจนเข้าไปทำจนกว่าเราจะได้ลองมีประสบการณ์!! เดี๋ยวเจ็บมาจะไม่คุ้ม

เจ๊ง ไม่ใช่เรื่องสนุก ไม่ใช่ว่าคนเราเจ๊งแล้วจะลุกขึ้นยืนใหม่ได้ง่ายๆนะ ....จากใจ คนเคยเจ๊ง!  



ปล. ที่ออสฯ ยังมีโอกาสในการลงทุนอีกมาก เช่น ออกแบบสิ่งพิมพ์, ทำเวบไซต์, เขียนโปรแกรม, โรงพิมพ์, ขนส่งshipping, อุปกรณ์ครัวสำหรับครัวไทย-จีน, ซ่อมไฟ, ซ่อมรถ, ซ่อมทั่วไป, ก่อสร้าง-ตกแต่งอาคาร, ร้านค้าสำหรับคนไทย-เอเชีย, ฯลฯ  เรียกได้ว่าแทบทุกอย่าง เพราะที่เจอมาคนออสฯ คิดแพงมาก แถมฝีมือห่วยสุดๆ  


ปฮ. เพิ่งเห็น

ทำงาน ก็ไม่ได้ค่าจ้าง เรียนหนัก เหงา บ้าบอ

ทำที่ไหนเนี่ย ใจร้ายมาก จับมันมาประจานเลย 

[ยุนเอ]

โอ้ว ปาล์มมเป็นนายหน้าจัดหางานเลย 

จะไปออส !!

[กวางจ้ะ]

เห็นพี่ปาล์มพูดถึงรับทำเว็บที่ออสนี่ เคยได้ยินเพื่อนเล่าให้ฟังเหมือนกัน

คุณเพื่อนดุกคนนี้ เรียนมหาลัยมาด้วยกัน
รู้จักเพื่อนอีกคนที่เรียน afs ที่ประเทศไทยตั้งแต่สมัยมัธยม
พอจบมัธยมแล้วก็ยังคุยกันผ่านเมลอยู่ เป็นคนออสซี่เนี่ยแหละ อยู่รัฐแอดเลท
แล้วมีโอกาสได้รับจ๊อบพิเศษหลายงานอยู่ ก็เป็นงานเกี่ยวกับวางระบบ network เทือก ๆ นี้
รับทำเว็บที่สามารถทำได้ด้วยตัวเองแล้วได้ค่าตอบแทนค่อนข้างเยอะ (ในไทยทำแทบตาย ยังได้ไม่เท่านี้)
ซึ่งคุณเพื่อนตอนนั้นยังเรียนปี 2 - ปี 3 อยู่กับเราอยู่เลย
ก็ใช้เวลาว่างช่วงปิดเทอม summer บินไปดิวงาน และก็ทำงานผ่าน net บ้างตามโอกาสอำนวย
เวลาไปโน่น เพื่อนที่อยู่แอดเลทก็คอยดูแลเรื่องที่พัก + เดินทางให้ (เพื่อตอบแทนที่พาเที่่ยวที่ประเทศไทย)
เพื่อนเล่าให้ฟังว่าเงินดีมาก แต่เงินที่ได้มาก็ต้องเอาไปให้พ่อแม่ ไม่ค่อยได้ใช้เอง
(พ่อกับแม่ของเพื่อนป่วยหนักด้วยกันทั้งคู่คุ่ะ)


เพื่อนก็ชวนแต่เราติดเรื่องเดียวค่ะ ภาษา  (ภาษาสำคัญมากในการดิวงานค่ะ)
เพื่อนพูด eng เก่งมาก แล้วสำเนียงคนออสซี่ฟังยากโคตร แต่เพื่อนตรูก็คุยรู้เรื่องแฮะ
แถมตอนนั้นที่บ้านหวงเกิ๊น ไม่ให้ตะลอน ๆ ไปไหน


เคยฟังเพื่อนเล่าเรื่องงานที่รับ ๆ อยู่ให้ฟัง คือมันเป็นงานที่อยู่ในสายที่เรียนมาอยู่แล้ว
เราสามารถทำได้นะ บางงาน เพื่อนเราทำตั้งนาน เราทำครึ่งวันก็เสร็จแล้ว
(เพื่อนถนัดวางระบบ network มากกว่านั่งเขียนเว็บแบบดุก)
(ทำเว็บง่อย ๆ ง่าย ๆ ประมาณ static web แต่เพื่อนคิดตังค์ ตอนนั้นเพจละ 5 ร้อยบาทไทย ไรงี้
สมมติถ้าคิดเป็นฟังก์ชั่นก็ฟังก์ชั่นละ 5 พันบาทไทย
ส่วนใหญ่ที่รับก็งานพวก เว็บขายของเนี่ยบ่อย เพราะมี source code ตั้งแต่สมัยเรียนสามารถปรับได้ตามสั่ง และปรับไม่นานด้วย)

เพื่อนเล่าให้ฟังว่า เวลาทำงาน คนเอเชีย กับฝรั่ง ต่างกันนะ
คนฝรั่ง เค้าตรงเวลา คุยงานเคลียร์ งานเสร็จตามที่กำหนด ก็จ่ายเงินตรงเวลา
แต่คนเอเชียชอบงานราคาถูก ๆ แต่งานต้องดีเว่อร์ แถมคุยครั้งเดียวไม่จบด้วยนะชอบต่อยอด และก็มักจะจ่ายเงินช้าด้วย

ไม่รู้ตอนนี้เพื่อนยังทำอยู่รึป่าวนะ แถมรายได้ก็ไม่รู้ว่าจะคงที่มั้ย
เพราะตั้งแต่เพื่อนแต่งงาน กลายร่างเป็นคนมุสลิมไปเมื่อปีที่แล้ว ก็ไม่ค่อยได้ข่าวเท่าไหร่เลย

[สมเจี้ยม]

เพื่อนที่ออสเอาเวบมาให้ทำ
โอนมาให้ 200$ ก่อน
แล้วก็ไม่ส่งข้อมูลส่งงานมาให้เลย
แล้วก็หายไป
เงินดีจริงๆ ด้วย

[กวางจ้ะ]

 

[ยุนเอ]

oี้แหละงานที่ต้องการ 

[Buob Marley]

ดีจริงๆ ด้วย