อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากฟังเรื่องผี

[MintJi]

งั้นพอจะรู้แล้วค่ะว่าโรงแรมอะไร

คิดว่าป่ะป๊าเคยไปพักด้วย 
ดีนะว่าคืนนั้นไม่ไปนอนกะป๊า

[จักรี]

ปิดไฟฟังเดอะช๊อค
เปิดทีวีดูแฝด

หลอนมากตอนนี้

บรรยากาศ+สถานที่ กำลังหลอนได้ที่

[มังกิ๊ง]

ดูทีวีกับฟังวิทยุพร้อมกันยังไงครับ อยากรู้  

[iannnnn]

ชอบเรื่องโรงแรมพี่แอ้อะ พล็อตเจ๋งดี

[Ah!]

โรงแรมนี่ นึกถึงกรณีไอ้ปลื้มเพื่อนที่คณะโดดตึก ตอนไปทัศนศึกษาที่สุรินทร์

เวลาไปพักโรงแรม (ซึ่งส่วนมากจะไปคนเดียว) ก็ทำเป็นลืมๆเรื่องไอ้ปลื้มไป

[หมีเล็ก]

เดี๋ยวนะ.. อย่าบอกว่าโรงแรม บ.ย. นะคะ
ที่สูงๆอ่ะค่ะ

[Romzaikyu]

บ้านยาย

[iannnnn]

โรงแรมนี่ นึกถึงกรณีไอ้ปลื้มเพื่อนที่คณะโดดตึก ตอนไปทัศนศึกษาที่สุรินทร์

เวลาไปพักโรงแรม (ซึ่งส่วนมากจะไปคนเดียว) ก็ทำเป็นลืมๆเรื่องไอ้ปลื้มไป

รู้สึกลุงอ๋าห์เล่าแล้วทีนึง
แต่ผมไม่ได้รู้ตำนานนี้จากลุงอ๋าห์นะครับ
ดันไปรู้จาก อ.สมคิด แกสอนถาปัดไทยอยู่ดีๆ ก็เล่าเรื่องนี้ขึ้นมา
ตอนนั้นก็คิดว่าโม้แหละ จนมาเจอลุงอ๋าห์เล่าอีกที โอ๊ย

[HyoPlum]

ทำไมไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ เล่าให้ฟังหน่อย 

[iannnnn]

เอ๊า ที่ อ.สมะคิดะเล่าให้ฟังว่าเป็นโรงแรม____ ที่บุรีรัมย์ไง (รู้สึกจะชื่อเกี่ยวกับ "ความทรงจำ")
เสร็จปั๊บก็มี... มี.. เดี๋ยวให้ลุงอ๋าห์มาเล่าต่ออย่างละเอียดยิบ 3 หน้ากระดาษ A4

[เทอร์โบบูสเตอร์]

  ปั๊ดโถ่

[Ah!]

อันนี้จานหน่อย เกริ่นเรื่องขึ้นมาก่อนในเว็บสตูสามสิบสี่ เมื่อสี่ปีที่แล้ว

จำได้ว่า (รางเลือนเต็มทน)...

วันนั้นเดินทางโดยรถทัวร์ตามหลังเพื่อน ๆ ไปร่วมก๊วนทัศนศึกษาสถาปัตยกรรมอีสานตอนใต้  ซึ่งเพื่อนๆ คนอื่น (รวมทั้งปลื้มด้วย) เดินทางไปก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนผมเอง ยังทำงานวิชาสถาปัตยกรรมไทย (ของ อ.สมคิด จิฯ) ยังไม่เสร็จ เมื่อพอได้งานบ้างแล้วจึงเดินทางตามไปสมทบ

พอไปถึง ปลื้มไปนอนอยู่โรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว พอถามไถ่ก็ได้รับฟังว่า “ปลื้มตกโรงแรม” ที่พักใน
จ.สุรินทร์ (จำชื่อโรงแรมบ่ได้เด้อ)

สภาพของสถานที่เกิดเหตุ (จริงเท็จอย่างไร เจ้าตัวหรือใครที่จำได้ช่วยยืนยันที) ปลื้มตกตึกลงไป
จากห้องพักที่อยู่ชั้น 3 โดยตัวปลื้มทะลุผ่านกันสาดอลูมิเนียม แล้วตกลงไปค้างอยู่บนหลังคา(คาโนปี้)คอนกรีต
ที่อยู่ชั้นล่าง ทางเข้าด้านหน้าของโรงแรม พอดีกับที่คนขี่สามล้อหน้าโรงแรมเห็นว่ามีอะไรตกลงมา
(ปลื้มมันคงร้องด้วยหละ) สามล้อเลยรีบมาบอกให้พวกเจ้าหน้าที่โรงแรมที่เคาน์เตอร์ขึ้นไปดู

สภาพของปลื้ม... มีบาดแผลถลอกปอกเปิกทั้งตัว หัวแตก พูดจาไม่รู้เรื่อง ที่สำคัญไม่ใส่เสื้อผ้า นุ่งแค่กางเกงในตัวเดียว...

ถ้าฟังมาแล้วจำไม่ผิด ปลื้ม ซา พี่วี (กับใครอีกคน ไม่แน่ใจ) นอนห้องเดียวกัน โดยปกติทริปสัญจร
ออกต่างจังหวัด อาจารย์เสนอจะห้ามให้กินเหล้า กินเบียร์  (ความจริงของพวกเราคือกินเบียร์ได้ แต่ห้ามเมา)
เข้าใจว่าเพื่อนก็คงทำตามธรรมเนียม คือกิน  ยังไม่มาววววว.... แล้วก็เข้านอน
ใครนอนตำแหน่งไหน ให้พี่วีมาเล่านะ.

ที่แน่ ๆ ก็คือ ไอ้ปลื้ม มันนอนริมสุด ด้านติดหน้าต่าง...

คำถามที่คาใจก็คือ ปลื้มมันตกลงไปได้อย่างไร?

ทั้ง ๆ ที่ ห้องพักของโรงแรมนั้น มีม่านผ้าหนา ๆ ซึ่งต้องเปิดโดยดึงเชือกด้านข้าง มีบานมุ้งลวดซึ่งก็ต้องหมุนพลาสติก
ที่ล็อคทั้งสองจุดออกก่อนแล้วเปิดเข้าหาตัว แล้วก็ต้องเปิดหน้าต่างบานเปิดวิทโก้ ออกก่อน (เปิดออกไปข้างนอก)
รวมทั้งหมดมัน 3 ชั้น คนปกติเปิดให้ตัวลอดออกไปได้ ยังเปิดแบบทุลักทุเล แล้วไอ้ปลื้ม สมมติถ้ามันเมา
ปลื้มจะเปิดทำไมให้มันยุ่งยาก... อันนี้ประเด็นนึงล่ะ...

เช้าวันหลังจากเกิดเหตุ ที่โรงพยาบาล คุณหมอบอกว่า ปลื้มโชคดีมาก ที่ตกลงมาทะลุหลังคากันสาดอลูมิเนียม
ซึ่งช่วยพยุงแรงไว้ แต่ก็ได้สร้างรอยแผลที่คลูดไปทั้งตัว ที่โชคดีกว่านั้นก็คือ รอยของโครงเหล็กของกันสาดมันครูด ถากคอปลื้มไปนิดเดียว ถ้ามันไม่ถากและถูกตรงคอหรือลูกกระเดือก ด้วยแรงกดแบบนั้น อาจทำให้ลูกกระเดือกแตก (และตายได้) ที่โชคดีที่สุดก็คือ ปลื้มตกมาค้างที่หลังคาทางเข้าพอดี ถ้าไม่มาค้างที่หลังคานี้ ด้วยความสูงขนาดสามชั้น
คงไม่ต้องคิดว่าสภาพจะเป็นอย่างไร ...นี่อีกประเด็นนึง...บังเอิญรึว่าโชคดี???

หลังจากกลับจากโรงพยาบาลแล้ว พอดีผมเดินจะขึ้นโรงแรมอยู่แล้วเชียว ก็มีลุงคนหนึ่ง
ถามว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?

ก็เลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ลุงแกฟัง ยังเล่าไม่ทันจบเลย ลุงแกก็พูดขึ้นว่า....

เมื่อก่อน โรงแรมนั้นเคยเกิดเรื่องขึ้น

เรื่องก็มีอยู่ว่า มีหมอนวดคนนึงถูกฆ่าหมกศพไว้ใต้เตียง ที่ชั้นสาม ห้อง (แกบอกเลขห้องมาด้วย)
แล้วลุงนี่หละ เป็นสัปเหร่อ เป็นคนไปเก็บศพ สภาพศพคือเหม็นขึ้นอืด ตายแล้วหลายวัน
ตั้งแต่เกิดเรื่องแล้ว โดยปกติห้องพักห้องนี้จะถูกปิดตายไม่เปิดให้พัก (เข้าใจว่าพวกนักศึกษามาพักกันเยอะ
แล้วห้องเต็ม ทางโรงแรมจึงเปิดห้องนี้ให้เข้าพัก)

ภายหลังผมเดินกลับขึ้นโรงแรมไป ไปที่ชั้นสาม ห้องเกิดเหตุ (เลขห้องมันใช่ ตรงกับที่ลุงแกบอกจริง ๆ )  บรื๊อ....
 

อันนี้เจ้าตัวคนที่โดดตึกมาเล่าต่อเอง

ห้อง ๓๑๑
โชติ ซา พี่วี กู ไม่มีใครเมา
ก่อนขึ้นไปนอนยังจําได้ว่านั่งสีหมอนวดใน hotel coffee shop (they were very HOT!)
(around midnight we went to bed)
กูนอนใส่เสื้อshirt แขนยาวคอกลม  สีอิฐแบบจางๆ เกือบจะชมพู และกางเกงในสีดํา
ห้องมีสองเตียง  เตียงที่กูนอนอยู่ติดห้องนํ้า กูนอนถัดจากพี่วี อยู่ด้านนอก ก่อนนอนก็ใส่earbud ฟังเพลง
ประมาณตีสอง กูก็เห็นแสงเรืองๆ (ตาปิดนะ นึกถึงคนละเมอนะ)
มีเสียงผู้หญิง เรียกแบบยาวๆ เหมือนในหนังผี "มาาาทาาางนนนนี้"
กูก็เก็บ walkman อย่างดีมาก (ม้วนสายรอบ walkman) แล้ววางไว้ข้างหมอน
เสียงก็ยังเรียกอยู่ ตอนไปที่หน้าต่าง
=================
to be continued

ชื่อโรงแรม เห็นมีคนมายืนยันว่าชื่อ เมมโมเรียล

[Ah!]

ภาพประกอบ



วาดไปตอนแรกเป็นอย่างข้างบน แล้วก็โดนรีไวซ์แบบกลับมาโดยสถาปนิกผู้เล่าเอง เป็นอย่างนี้

[แอ้]

รออ่านต่อค่ะ.. 
แค่ภาพประกอบก็กินขาดแล้ว

[Ah!]

ให้นึกภาพหน้าต่างก่อนนะ
หน้าต่างเป็นบานเปิด (casement windows) สูงจากพื้นประมาณ 36" หรือ 40"
ค่อนข้างจะหนัก ต้องออกแรงผลักนิดนึง มีมุ้งลวดอยู่ระหว่างตัวหน้าต่างกับผ้าม่าน
ที่จําได้ก็เพราะว่าตอน checked in ก็ไปเปิดหน้าต่างก่อน
มองลงไปก็เห็นหลังคาของ porte cochere เป็น conc. deck และก็เห็นกันสาดเป็นพลาสติก (vinyl sheets on alum framing)

กูก็เปิดผ้าม่าน, มุ้งลวดและหน้าต่าง ตาก็ยังปิดอยู่
แสงเรืองๆนี่ก็ยังลอยอยู่ในลูกกะตา เป็นเหมือนกับที่เขาเรียกว่า vision
ก็ปีนขึ้นยืนบนขอบหน้าต่าง เสียงก็ยังเรียกอยู่ "มาาาทาาางนนนนี้" .....ก็ก้าวขาเดินออกไปหา.......
เริ่มจะเป็นตัวของตัวเองก็ตรงจุดนี้แหละ เพราะรู้สึกว่ากูวูบลงไป ตาเริ่มเปิด แสงและเสียงหายไป
มารู้สึกตัวจริงๆตอนที่เท้าแตะกันสาด ความสัมผัสไง
ก็ทะลุลงไป ยังจําเสียงได้แม่นเลย "ผลุ" แล้วก้อ "ผลั่ก" เพราะว่าคอไปกระแทกโครงหน้าของกันสาด มันครูดคอลงไปเลยนะ พวกมึง/คุณคงจําได้
แล้วก็ตกลงไปกระแทกกับหลังคาคอนกรีต............

to be continued

โฆษณา :
เมื่อวานนี้ซื้อ ipod อันใหม่ สีดํา (สวยเชียว!)
ใครอยากได้อันเก่าของข้าพเจ้า -ipod color 40GB w/dock, apple firewire & usb 2.0 & ipod a/v cable- บอกราคามานะ
==================================================================

กระแทกแรงเลยนะ เพราะว่ากูตื่นเลย แต่ไม่รู้สึกเจ็บ คงยังงงอยู่ ตัวกองอยู่บนหลังคา ก็พยายามจะลุกขึ้น แต่ขามันไม่มีแรง เพราะว่าเอาตูดลง - นี่ก็คงเป็นที่ดวงแหละ คิดดูแล้วกันว่า ถ้ากูนอนอยู่ด้านที่ไม่มีหลังคา ก็จะเป็นตก 8m (lobby is tall) แทนที่จะเป็น 3m กว่าๆ หรือโรงแรมไม่มีกันสาดมาชะลอตัวกูก่อนจะกระแทกหลังคา หรือถ้าเอาหัวหรือขาลงก่อน ป่านนี้คงจะพิการ หรือไม่ก็ตายไปแล้ว

ปวดแล้วตอนนี้ ก็ล้มลงไปกองอีกที ในหัวก็งงงง แต่รู้นะว่าตกลงมาจากห้องพัก ก็คลานไปที่ parapet ยืดตัวขึ้นไป แล้วก็ตะโกนออกไปแบบเสียงปร่อยๆ "ช่วยหน่อย...." พวกคนขี่สามล้อข้างล่างมันก็ได้ยิน มองขึ้นมา แล้วก็ตะโกนกันออกมาว่า "ขโมย ขโมย ขโมย...." กูก็บอกกลับไปว่า ตกลงมาจากห้อง ขอให้ไปเรียกคนมาช่วยด้วย
คนที่โรงแรมก็ไปที่ห้องปลุกไอ้สามคนที่หลับอยู่ สักพักพี่วีและคนที่โรงแรมก็ลงมาที่ชั้นสอง และช่วยกันดึงกูขึ้นไป......

to be continued