งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[โบว์]

พลาดได้ถ้ามีเงิน พอดีพี่ไม่มีน่ะ เลยห้ามพลาด

[Piix]

จักรีทำไรอยู่บ้าง ไม่นับเล่นตลกอ่ะ

บางทีโทรถามว่างไหม บอกปั่นงานอยู่
บางทีถามว่างป่ะ บอกเย็นๆมีสอน

ที่เคยคุยกันบนแท็กซี่วันที่ไปบ้านพี่แอน (ปรึกษาเรื่องโดนโกง)
ก็เห็นว่ารับงานฟรีแลนซ์ และมีโปรดักเป็นของตัวเองด้วย
ฟังๆดูเข้าท่ามาก เพราะไม่ได้ง้อลูกค้าอย่างเดียว ดูมีอนาคต

แล้วสรุปโปรดักคืออะไร

[eThics]

พลาดได้ถ้ามีเงิน พอดีพี่ไม่มีน่ะ เลยห้ามพลาด

เหมือนกัน  /

[JΛNΣ]

ไม่มีเงินก็ดีไปอย่างนะ พลาดยังไงก็ไม่เจ็บ เพราะไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว 

[จักรี]

ผมก็ไม่มีเงิน   
สำหรับคนที่ไม่มีเงิน 
และที่บ้านจนมากอย่างผม
การพลาด แค่พันสองพันนี่ก็หนักหนาสาหัสแล้วละ   

[JΛNΣ]

ที่ตูว่านี่หมายถึงจับเสือมือเปล่าเลยอ้ะ 

[จักรี]

พอพูดถึงจับเสือมือเปล่า ผมว่าผมนี่ เป็นพวก จับเสือแบบยืมมือคนอื่นเลยนะ 

[PalmySyd]

จากเดิมที่ทำงานเสิร์ฟเป็นอาชีพหลัก ผันตัวมาเป็นนักออกแบบจำเป็น

และตอนนี้ต้องผันตัวมาเป็น marketing director + graphic designer


เพิ่งประชุมกับหุ้นส่วนร้าน...หลักๆ เขาให้ปาล์มเป็นคนดูแลและพัฒนาธุรกิจ



ฟังดูน่าสนุกดีนะ...........แต่ก็กลัวทำเขา(และเรา)เจ๊งจัง 




ไว้เรียบเรียงความคิดได้จะลองนำเสนอวิธีขยายธุรกิจ ตอนนี้มี4ร้านภายในสามปี (เจ๊งไป1)

[โบว์]

ปาล์มเป็นเด็กผู้หญิงในฟอนต์ที่พี่ชื่นชนนะ
เป็นผู้หญิงที่ฉลาดและมีของจริงๆแหละ
รู้สึกว่าเป็นนักการตลาดและเป็นคนที่ลงมือแล้วทำได้ ไม่ใช่แค่ทฤษฎีด้วย ไว้มาเล่าบ่อยๆนะ  


ปล.ไม่ได้คุยกันนาน เลยไม่ได้อัปเดตชีวิตเลย

[หนุ่ม]

ช้าไปหน่อย แต่อยากบอกว่า

ตั้ง เอ็งเจ๋งว่ะ

[PalmySyd]

ปาล์มมีสายเลือดแม่ค้าเหมือนพี่โบว์
เชื่อมั้ย ปาล์มชอบพี่โบว์ เพราะพี่โบว์มีของเด็ด เจ๋งๆทัั้งนั้นเลย

ไอ้ของที่เราว่าๆกัน มันอยู่ในสายเลือด
และการที่มันจะเข้าไปอยู่ในสายเลือดได้ มันเกิดจากความทุ่มเทและใส่ใจในงานของเรา



หลายครั้งปาล์มทำตามความรู้สึกมากกว่าเหตุผล
ความรู้สึกที่ว่ามันเป็นเหมือนลางสังหรณ์
ลางสังหรณ์ที่ไม่ได้นั่งเทียนเขียนเอาเอง
แต่เกิดจากการสั่งสมประสบการณ์ที่เราซึบซับมันทุกวินาที


ปาล์มเป็นคนนึงที่เกิดมาในครอบครัวค้าขาย
คนนอกมองว่าบ้านมีฐานะ....จริงค่ะ เคยมีฐานะพักนึง แล้วก็เจ๊งไม่เป็นท่า ลืมตาอ้าปากกันไม่ได้อยู่นานโข

ตั้งแต่เล็กๆ จำความได้ ปาล์มตื่นเช้าตีห้า ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ต้องช่วยป๊าเปิดร้าน
กวาดถูทำความสะอาดหน้าร้านเสร็จก็ต้องปั่นจักรยานไปซื้อปาท่องโก๋
ซึ่งระหว่างทางต้องแวะตามร้านค้าต่างๆในตลาดเพื่อจดออเดอร์

กลับบ้านเอารายการให้ม๊าจัดของ ระหว่างนั้นลูกๆจะได้กินข้าวดูการ์ตูนกันนิดนึง
พอกินเสร็จก็ได้เวลาเอาของที่ม๊าจัดเป็นกองๆไว้ นำไปส่งตามร้าน
พาหนะคู่ใจคือ จักรยานคันเล็กๆ ขนาดเด็กประถมปั่น ข้างหน้ามีตะกร้า ข้างหลังมีกระบะรัดเชือกผูกไว้กับเบาะหลัง
ม๊าจัดการบรรทุกของให้ลูกๆ จากนั้นก็เป็นเวลาส่งของ

พอตกบ่ายได้เวลาเก็บเงิน...ลูกๆพร้อมจักรยานคู่ใจก็ออกตระเวณตามร้านค้าต่างๆที่เอาของไปส่งในตอนเช้า
เก็บได้บ้าง ไม่ได้บ้าง จดจำกันไป....ชอบกลยุทธ์เก็บตังค์ของม๊าเลย ให้ลูกไปเก็บ นึกสภาพเด็กตาดำๆ ทำตาปริบๆขอตังค์ไปเรียนน่ะ
ร้อยละเก้าสิบจ่ายครบไม่มีเบี้ยว อีกร้อยละสิบไม่จ่ายวันนี้ พรุ่งนี้ก็จ่าย


นานไป เวลาผ่านไป สิ่งต่างๆมันบ่มเพาะปลูกฝังตัวเรามา



ว่าแล้วก็ต้องขอบคุณพี่โอ้เอ้มา ณ ที่นี้.......เมื่อสามสี่ปีที่แล้ว ช่วงกำลังไฟแรง อยากทำธุรกิจของตัวเองมากๆ
ตอนนั้นยังเรียนอยู่เลย คุยmsnกะพี่โอ้เอ้ เกี่ยวกับอาชีพการงาน ความฝัน
พี่โอ้เอ้ เตือนให้สติมาว่า "จะทำอะไรก็ดี พี่อยากให้เราเข้าไปเรียนรู้ ให้มีประสบการณ์ก่อน"

มันจริงนะ ประสบการณ์มันช่วยให้เราเจ็บตัวน้อยลง



นี่ขนาดมีประสบการณ์มาแล้วนะ ร้านที่2ยังเจ๊งเลย
เพิ่งปิดกิจการไปวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง

[ออยอิชี่]

พี่ปาล์ม 
และ บักตั้ง 

[iannnnn]

เอ๊า หักมุมซะงั้น

[Buob Marley]

มีแต่คนเจ๋งๆ

[PalmySyd]

ยาวไป...ของกำลังมา

เล่าไว้ให้เป็นอุทาหรณ์สอนใจคนจะทำธุรกิจร้านรวงต่างๆ


ปาล์มเปิดร้านอาหารร้านแรกประสบความสำเร็จมากถึงมากที่สุด ไม่อยากคิดเป็นเงินไทยเดี๋ยวช็อคกับตัวเลข
พอธุรกิจไปได้ดีเราก็ย่ามใจคิดว่าเราเจ๋ง

เปิดร้านที่สองมันซะเลย แรกๆก็ไปได้ดี ถือว่าชื่อเสียงทำมาดี...แต่เราทำการบ้านมาไม่ดีพอ

เราไม่ได้ศึกษาถึงความหนาแน่นประชากร พฤติกรรมลูกค้าท้องถิ่น...เราดูแต่กำลังซื้อ

ทำเลที่เปิดร้านที่2 เป็นย่านเศรษฐีมีกำลังจ่ายสูงมาก
แต่เราลืมคิดไปว่า ไอ้พวกเศรษฐีเนี่ย มันไม่ค่อยอยู่บ้าน
ส่วนมากมักไปเที่ยวต่างประเทศครั้งละนานๆ
หรือมักมีบ้านหลายที่ ไปโน่นที ไปนี่ที
และดงเศรษฐีเขาไม่อยู่กันแออัด...จำนวนประชากรโดยรอบร้านจึงมีน้อย

คนน้อย...แล้วเราจะขายให้ใคร?

ไม่ใช่ว่าของเราไม่ดี...แต่มันไม่มีคนซื้อค่ะ

เนื่องจากสินค้าเรา คือ อาหาร ต่อให้ดีแค่ไหน แต่มันไปลำบากคนเขาก็ไม่ไป...หรือไปก็ไม่ไปกันบ่อยๆ จริงมั้ย


เวลาผ่านไป..ลูกค้ายังมีเหมือนเดิม แต่ความถี่ในการกินค่อยๆห่างไป ห่างไป
ไม่น่าแปลกใจ...เพราะอาหารไทยไม่ใช่อาหารประจำชาติของคนออสเตรเลีย

คิดง่ายๆเหมือนเรากินเบอร์เกอร์...เรากินได้ แต่ไม่ทุกวัน


ทีนี้ยอดขายลดลง แต่ค่าใช้จ่ายยังมี
ทำยังไงดี?
1. ประคองมันต่อไป หาทางขยายตลาด อัดโปรโมชั่น ทำแคมเปญจ์ คิดนั่นนี่....ทำได้มั้ย ทำได้นะ แต่เหนื่อยสาหัสเลย
2. ขายกิจการ...ต้องได้ในราคาที่พอรับได้ ไม่ขาดทุนจนเกินไป

คิดวิเคราะห์อยู่นานก่อนตัดสินใจเลือกข้อ2

ทำไมถึงเลือกขาดทุน? ทั้งๆที่ทำต่อก็ยังพอมีกำไรนะ

เราต้องคิดถึงค่าเสื่อมด้วย....ถ้าเราอยู่ต่อ กำไรที่ได้มันคุ้มค่าเหนื่อย กับค่าเสื่อมของเงิน ค่าเสื่อมของข้าวของต่างๆรึป่าว
ยิงเปิดร้านนานไป นับวันต้องมีของให้ซ่อมมากขึ้นทุกที ข้าวของเครื่องใช้แตกหักมันต้องมีเป็นธรรมดา สู้เราขาดทุนนิดหน่อยในตอนนี้ แล้วเอาเงินที่ได้มาไปลงทุนอย่างอื่นที่สามารถสร้างกำไรให้เรามากกว่าดีกว่ามั้ย?


นี่คือบทสรุปว่าทำไม ต้องปิดกิจการร้าน2ก่อนกำหนด (กำหนดสัญญาเช่า5ปี...นี่เปิดขายได้สองปีเอง)