งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[Romzaikyu]

ของเล่นที่ว่า....เด็กหนุ่มๆ สินะ กินหมดแล้วก็กลับ

[Dayight]

บันทึกไว้บ้าง

หลังจากที่ดิ้นรนจนใกล้จบ นิสิตปีห้า กะ เกรดห่วยๆ

แต่ไฟแรงคุกรุ่นเต็มไปหมด ในใจคิดว่า กูทำโรงงาน ใครเขาจะรับกู

ถ้ากู  เปิดร้านเกม วันๆเล่นเกมสบายใจ  แต่ทุนแม่งเยอะว่ะ

คุยกะเพื่อน ที่สภาพเดียวกัน เลยลงเอยด้วยการเปิดร้านเหล้า

มีพี่คนนึงมาชวนร่วมหุ้น บอกว่าลงทุนเฉยๆ เข้าไป กินอาหาร กินเหล้า แล้วรับเงิน เดือนๆได้เป็นแสน

ของผมลงไป 15%  ก็ได้ เดือนนึงหมืนห้าแล้วนะเออ

แต่เนื่องด้วยแต่ละคนทุนน้อย  คนร่วมทุนจึงเยอะ เกณฑ์ๆกันมา เงินที่ผมลงไปคือแสนห้า

วิมานในอากาศ ของผมเริ่มเป็นรูปร่าง



มากคนมากความ  แต่คงไม่มีปัญหา ถ้าร้านมันได้กำไร   ใครจะไปคิด  ว่าร้านที่สมัยวัยรุ่นไปนั่งเฮๆ กัน

คนเพียบ  น้ำแข็งทุนถังละบาท เราขายสามสิบ  เครื่องดื่ม อาหารทุกอย่าง ชาร์จ ราคาหมด

มันจะไม่ได้กำไรเลย......


Episode แรก...


ในตอนแรก (ผมลงเงินไปเฉยๆ ยังไม่ได้ลงไปบริหาร เพราะยังไม่จบ ไปดิ้นรนให้จบก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ให้พี่ๆคนอื่นเค้าบริหารกันไป ส่วนผมแวะไปบ้าง)

เราคำนึงถึงรายรับกันอย่างเดียวเลย สนุกสนาน เฮฮา  โอ้ววันนี้ได้เยอะเว้ย ได้วันละ 3000 พันถึง หมื่น

เรามีเงินก้อนหมุนในร้าน อยู่ก้อนนึง เป็นระบบหักสิ้นเดือน

พอสิ้นเดือน รายจ่ายมันมากกว่ารายรับ เงินก้อน ก็ถูกเฉือนออกไป  ค่อยๆแหว่ง  ค่อยๆแหว่ง

จนกระทั่งเงินหมด 
.
.
.

ในขณะ นั้นผมก็รับสอนประปราย ทั้งกวดวิชาทั้งหลาย และ เปิดสอนใต้อาคาร  ทำให้ผมมีรายได้บ้าง

แต่เป้าหมาย ผมคือร้านเหล้า ผมจะเลิกสอน และ ไปเป็นเสือนอนกินกะกิจการนี้ละ

"บาร์ใหม่"

แต่....

เมื่อผมกลับไป "ภาพเสี่ยอ้วนๆ เดินเข้าไป เด็กเสริฟยกมือไหว้ กันเป็นแถว"  กลับแตกสลาย

เหลือ พี่ที่ทำร้าน อยู่ คนนึง กับ  ร้านโล่งๆไม่มีลูกค้า   พร้อมหนี้ร้านอีก สี่แสนห้า

พี่เค้าเล่าว่า หุ้นส่วนแต่ละคน พยามจะลดค่าใช้จ่ายของร้านลง

โดยเอาวงดนตรีออก  ลดเกรดอาหาร  ลูกค้าจึงหาย

ผมโทรไปหา เรียงตัวเริ่มจากคนหุ้นใหญ่  ว่าทำไมไม่ีมีใครบอกผม   ก็ได้ข้ออ้างต่างๆนานา  แถมคำด่ากลับมา  ว่าแกเคยมาช่วยมั้ย
(แล้วไอ้ที่ บอกว่าลงทุน สบายๆ เสือนอนกิน ใครบอกวะ)


ตอนนี้ทิ้งร้านกันไปหมดแล้ว



เหลือ ผมกะเพื่อนคนนึง ที่ลงแต่เงินมาในตอนแรก  แต่ไม่ได้เข้ามาบริหาร


ร้าน และ หนึ้


Episode สอง


ถ้าผมหนี ไม่เข้าไปยุ่ง ผมก็ไม่เดือดร้อน เอาไงดีวะ เงินก็ลงทุนไปแล้วไม่ใช่น้อยๆ

ผมนอนคิดหัวแตก ปรึกษากะเพื่อน และให้พี่ที่รู้จักอีกคน ร่วมด้วย

จึงทำการ บริหารร้านทำกันเอง (พวกมึงไม่ทำร้านกันแล้วหนิ)


ตอนนี้ไม่คิดเรื่อง กำไรและ คิดว่าจะทำไงให้ร้านอยู่รอด

ผมจึงเบิกเงินก้อนสุดท้าย มาเป็นเงินหมุน เป็นจำนวน สองหมื่นบาท 

วางแผนให้รัดกุม อุดช่องโหว่เรื่องรั่วไหล  ตัดค่าใช้จ่ายเป็นรายวัน

และกลับไปสอน เพื่อ เอาเงินมาทำร้าน

สุดท้าย หนี้ร้านก็หมด และ เงิน สองหมื่นบาท นี่ก็ได้คืน

เป็นขั้นตอน จะสบายละ  จะเลิกสอน จะนอนกิินละ

แต่แล้ว


ร้าน โดนยกเค้าครับ

มันเอาตู้ลำโพงไปหมด  ตู้ลำโพงชุดละ แปดหมื่น

มันควักเอาหัวใจ ของร้านไป


ลูกค้าก็ลดน้อยถอยลง  จนใบเสร็จค่าไฟค่าน้ำมาเก็บ

ผมไม่มีเงินจ่าย

จะเฉือนเนื้อ ที่มีอยู่ มาจ่าย ก็กลัวไม่ได้คืน

ผมมอง เจ้าหน้าที่ มาตัดไฟ ต่อหน้าต่อตา เนื่องจากไม่ได้จ่ายค่าไฟ มาสองเดือน

ผมค่อยๆ บรรจงปิดร้าน แปะประกาศ  และเซ้ง มันไปในราคาถูกๆ ซึ่งแบ่งแปดคนแล้วได้คืนคนละไม่เท่าไร


ตอนนี้ ชื่อร้านได้ถูกเปลี่ยนเป็นวันศุกร์  เวลาลูกค้าเก่าๆโทรมา ผมจะบอกว่า "อ๋อ ผมไม่ได้ทำร้านแล้ว แต่ลองไปทานกันได้นะครับผม
ชื่อร้านวันศุกร์"

ผมเกร็งเสียงทำตัวร่าเริง ราวกับว่ามันเป็นร้านของผม

แต่ในใจ เหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มอยู่



ปัจจุบัน ก็รับสอนทั่วราชอาณาจักร  กวดวิชาประจำเลยก็ "กวดวิชา อัพเกรด" แถวๆเกษตร

แต่ ออกมาแล้ว  ออกมาสอนเอง  โดยร่วมกับ อาจารย์ โรงเรียนบดินทร์เดชา และ โรงเรียนอำนวยศิลป์



อนาคต ถ้ามีเงินทุน คงเปิดโรงเรียนกวดวิชา เล็กๆ ก่อน

ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ

ฟังโน้ตอุดม เล่าช่วง ลูกตันโออิชิ  แล้ว มีกำลังใจ  เค้าเจ๊งสิบล้านเค้ายังฮึดสู้ต่อ



จบการบันทึก

[อู๋]

โว้วว ชีิวิตทำกิจการเองแล้วไปไม่ได้ ติดหนี้อะไรนี้โคตรเครียดเลย
สู้ๆครับ

[ยุนเอ]

ตั้งเจ๋งนะ 

[กวางจ้ะ]

สู้ ๆ เน้อ


ตอนที่ยังมีบาร์ใหม่ ไปร้านมา 2 รอบ ยังเสียดายอยู่จนทุกวันนี้


ปล. กุ๊กทำยำโคตรอร่อยเลยอ่ะ เสียดายจริง ๆ นะ 

[Dayight]

ขอบคุณครับ 

[PalmySyd]

ตั้งเจ๋งนะ

พี่เข้าใจเลย ยิ่งช่วงไหนร้านขายไม่ดีนี่โคตรเครียด งัดสาระพัดกลยุทธ์ ทำทุกอย่างเพื่อประคองให้ร้านมันไปได้

[Romzaikyu]

เมื่อก่อนสมัยอยู่ร้านเหล้า ก็เห็นเรื่องแบบนี้มาเยอะ
เพื่อนแตกคอกันเพราะคำว่าเงิน
ลูกคนรวยเล่นขายของ เอาเงินพ่อแม่มาละลาย
ภาพของความสำเร็จในช่วงแรก และ พบสัจธรรมว่าไม่มีอะไรแน่นอน

หลายคนเสียอะไรไปเยอะ นอกจากเงิน
ทั้งสุขภาพ ความฝัน มิตรภาพ
หวังว่าบทเรียนที่ได้มาน่าจะคุ้มกัน

แต่ของตั้งนี่ซวย ไม่สิถ้าลำโพงไม่หาย ตั้งยังทำร้านต่อมันอาจไม่หยุดซวยแค่นี้ก็ได้



เออ..ว่าแต่ไปดูร้านวันศุกร์ซิ ว่าลำโพงที่มันใช้อยู่เนี่ยของเอ็งรึเปล่า  

[Dayight]

นั่นสิ 

[โบว์]

ดีๆ ตั้ง อยากให้คนมาเล่าเรื่องไม่สำเร็จเนี่ยแหละ
จะได้เป็นอุทาหรณ์ให้กับคนอื่นบ้าง
ถ้าเอะอะมีแต่เรื่องสวยหรู เดี๋ยวพอมาทำแล้วเจ๊งจะทำใจไม่ได้


ปล.เดี๋ยวมีเรื่องเจ๊งๆ จะมาเล่าให้ฟัง

[อู๋]

อ่านแว็บๆเป็น "เดี๋ยวมีเรื่องเจ๋งๆมาเล่าให้ฟัง"

[Piix]

ตั้งนี่ถือว่า ใจกล้ามาก

กล้าเอาเงินหลักแสนให้คนอื่นดูแล

ประสบการณ์ที่ได้กลับมาก้คุ้มดี คุ้มกว่าดอกเบี้ยในธนาคารแหละ



เพื่อนที่พัทยานี่ก็เจอเคสคล้ายๆกัน ชื่อป้อง(นามสมมติ)
ทำงานประจำด้วยเลิกกงานไปดูร้าน
ทำเองในร้านแทบทุกอย่างวันไหน หุ้นส่วนไม่มาช่วยป้องทำคนเดียว
ทำอาหาร เซิร์ฟ ล้างจาน ร้องเพลง เก็บตังค์ เก็บโต๊ะ ไล่แขก
ร้านเปิดจนเช้าออกจากร้าน มาทำงานประจำต่อ นั่งหลับในห้องทำงานกลิ่นละมุดคละคลุ้ง

กิจการเริ่มไปได้ดี แต่เกิดโดนไล่ทีเพราะหุ้นส่วนแตกคอ
ป้องแยกตัวมากับเพื่อนอีก2คน มาเปิดร้านใหม่เอง
ทำเลไม่ดี บริการไม่โดน วันๆเจ้าของร้านเล่นวินนิ่งโชว์
จ้างเด็กเฝ้าร้านยังไงม่รู้ เด็กขนเครือ่เงพลย์กับเครื่องดนตรีแล้วเผ่นไป

และนั่นคือจุดจบของกิจการที่ป้องรัก
ตอนนี้ป้องทำไรไม่รู้(ไม่ได้เจอ เลยไม่ได้คุยกัน)
แต่เห็นว่าจะเปิดร้านอีก หาโอกาสอยู่

[จักรี]

โอ้ว สู้ๆ นะครับ ทุกคน

[Buob Marley]

ตั้งเจ๋งว่ะ

[iannnnn]

ว่าจะไปกินที่บาร์ใหม่พอดี ได้ข่าวกับข้าวอร่อย