งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[iannnnn]

รู้สึกเหมือนอู๋เป็นคุริลิน
คือเป็นชาวโลกที่เก่งที่สุดแล้ว แต่อยากไปดาวนาเม็กหาผู้เฒ่าสูงสุด

[จักรี]

สู้ๆ นะครับ เพื่อความเป็นสุดยอด และ  อะไรดีๆ สู้ๆ

[ณต]

ส่วนเรื่องหลักสูตร ตูว่ามันไม่มีหลักสูตรของสถาบันไหนในโลก
ที่สอนสิ่งที่อู๋กำลังมองหาได้เป๊ะๆ แบบว่า หนึ่งสองสามหรอก
เพราะเรื่องแบบนี้มันต้องรู้มาจากภายในตัวเอง

แต่สิ่งแวดล้อม งานของเพื่อนๆ คำชี้แนะจากอาจารย์
รวมถึงการได้เสพงานศิลป์ จากศิลปินดังๆ
บวกกับการได้เดินทาง(ทั้งภายนอก และภายใน)
ตรงนี้ต่างหากที่จะช่วยได้และลดเวลาการค้นหา
ลองผิดลองถูกไปได้เยอะ

ส่วนเรื่องของมหาลัยที่นี่
ส่วนตัวตูชอบงานของ St.Martin นะ
เพราะเทียบจากที่ไปดูงานนิทรรศการ
ตอนจบการศึกษาของหลายๆ ที่มา
ของ St. Martin ขนาดหลักสูตรบอกว่าเป็น communication art
ตูดูงานที่ออกมาแล้ว นี่มันเป็นงาน fine art
ที่ดึงตัวตนของคนสร้างสรรค์งานออกมาได้ชัดเจนมากๆ

http://www.csm.arts.ac.uk/courses/photography.htm


เรื่องแนวงานและความมีชื่อเสียงของแต่ละสถาบันที่นี่
ตูว่าบักเก้อน่าจะตอบได้ดีกว่า

[Buob Marley]

รู้สึกเหมือนอู๋เป็นคุริลิน
คือเป็นชาวโลกที่เก่งที่สุดแล้ว แต่อยากไปดาวนาเม็กหาผู้เฒ่าสูงสุด

เหลือแค่หัวล้านเท่านั้นแหละ

[VeryHappy]

ระวังไปเจอพวก โงกุน โกฮัง เบจิต้า แล้วจะท้อเอานะครับ 

[iannnnn]

ใช่ๆ การไปเรียนเพื่อหาฮาวทูน่ะมีแต่ผิดหวัง
แต่คนใฝ่รู้อย่างอู๋คงเจอได้ที่อยากเจอแน่ๆ
สิ่งนั้นคือ "บรรยากาศของการเรียนรู้"

ไอ้เนี่ยแหละที่ถ้าเราเห็นมัน แล้วจะทำให้เราฉลาดจากข้างใน
ได้ผลกับชีวิตมากกว่าการลงทะเบียนไปนั่งเรียนเป็นไหนๆ
(นี่บอกเผื่อๆ เด็กปริญญาตรีด้วยนะ)

[อู๋]

ระวังไปเจอพวก โงกุน โกฮัง เบจิต้า แล้วจะท้อเอานะครับ 

อยากเจอนะครับ อยากเจอจริงๆคือบ้านเราเนี่ย คนเก่งๆก็ไม่ค่อยเจอตัวเป็นๆเลย เห็นแต่ในนิตยสาร

เรื่องที่น่าท้อแท้สำหรับผมคือไปแล้ว มึงมีแค่นี้เหรอวะ

[ณต]

ตูว่าช่างภาพเก่งๆ เมืองไทยก็มีเยอะนะ
แต่เราจะเห็นงานเชิงพาณิชย์ศิลป์ของคนพวกนี้
ในชีวิตประจำวันตลอดแทบทั้งวันมากกว่า
ซึ่งก็คงเป็นแบบที่อู๋บอกคือ ดูแล้วบางทีก็งั้นๆ

ส่วนงานที่เจ๋งๆ จริงๆ
ตูว่ามักจะถูกเก็บอยู่ในซอกหลืบในห้องเก็บของ
ในบ้านของช่างภาพสักมุมใดมุมนึงนี่แหละ

แน่ล่ะ เพราะคนพวกนี้เขาก็ยังต้องกินข้าวนี่หว่า
ก็ต้องทำมาหาเลี้ยงชีพกันไป
บวกกับมันไม่ค่อยมีสถานที่ปล่อยของ
สำหรับคนพวกนี้ด้วย
ส่วนใหญ่มีแต่ที่ปล่อยของ สำหรับน้าๆ
ซึ่งคนพวกนี้เขาก็ไม่อยากเอาของไปปล่อยเท่าไหร่
เพราะกลัวเสียของ

ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างพี่ต้น ออสซี
ที่เราดูเผินๆ หน้าตาก็เหมือนน้าๆ คนนึง
แต่ดูงานของแกที่ไม่ใช่งานที่ทำมาเพื่อขายหรือโดนจ้างถ่าย
ก็จะรู้ว่าแกมีของเยอะมากคนนึงเลยล่ะ

[อู๋]

พี่ต้นนี้งานไม่ธรรมดาครับ 
ว่าแต่หายไปไหนแล้ว

[ณต]

นึกขึ้นได้ เรื่องมหาลัยในอังกฤษ
จริงๆ มันมีอีกคอลเลจนึง (มหาลัยเดียวกันกับSt.Martin นี่แหละ)
ชื่อ London college of fashion
ก็เปิดสอนเรื่อง Fashion Photography โดยตรงเลย

http://www.fashion.arts.ac.uk/courses/photography/ma_fashion_photography.htm

คือเท่าที่ไปดูงานของนักเรียนเค้าก็โอเคนะ สวยเลยล่ะ
เพียงแต่ตูชอบงานของ St.Martin มากกว่า

พอร์ทของอู๋ ถ้าเตรียมไปดีๆ
ตูว่าเขาน่าจะรับทั้งสองโรงเรียนแหละ
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้จบมาตรงสายงานก็ตาม
แต่น่าจะติดตรงที่ไม่ได้ทำงานด้านถ่ายภาพโดยตรง
(ตรงนี้อาจจะต้องพึ่ง น้าๆ ที่เป็นเจ้าของสตู ช่วยเขียน Reference ให้)

เข้าไปเรียนแรกๆ ตูว่าอู๋น่าจะมึนงงอยู่ล่ะ
เท่าที่ตูรู้จากเพื่อนๆ น้องๆ ที่เคยเรียนจากทั้งสองโรงเรียนนี้ในสาขาอื่น
ซึ่งแทบทุกสาขาก็จะเป็นประมาณนี้คือ
เลคเชอร์ก็จะเป็นสัมมนา เปิดหนัง เปิดเพลง เปิดวิดิโอ ฉายสไลด์ และอื่นๆ ให้ดู
หลังจากนั้นก็บรีฟงาน แล้วก็นัดวันส่งซึ่งต้องนำเสนองานด้วย

ซึ่งอย่างที่พลัมบอกคือ กระบวนการคิดก่อนที่จะได้ผลลัพธ์ออกมาสำคัญมากๆ
อาจารย์เขาดูหลักฐานด้วยนะ ไม่ใช่ฟังเราโม้อย่างเดียว
คือถ้าไม่มีสมุดร่าง แบบร่าง สมุดบันทึก
หรืออะไรทำนองนี้ไปแสดงให้ดู ก็โดนด่า จบเห่
ซึ่งตรงนี้ถือว่าเป็นพื้นฐานที่ถูกหล่อหลอมมา
ของนักเรียนศิลปะที่นี่ในระดับปริญญาตรีอยู่แล้ว

รุ่นน้องตูคนนึง บอกว่าส่งงานทีนึง
ส่วนใหญ่ก็จะ ส่งสมุดสเกตช์ โมเดล สมุดบันทึก รูปถ่าย เป็นลังๆ
ของมันนี่ส่งสมุดสเกตช์แค่เล่มเดียวก็โดนค้อนแล้ว(เผางาน)

[อู๋]

ค่าเรียน 

เรื่องคนรับรอง อาจจะให้พี่ๆใน pixpros ช่วยได้มั้ยครับ เพราะแต่ละคนก็เป็นมืออาชีพกันหมด

[ณต]

ค่าเรียน 

แต่ถ้าไม่อยากเรียนระดับปริญญาซึ่งต้องจ่ายตังค์แพง

ตูก็แนะนำให้สมัครเรียนภาษาอังกฤษฟูลไทม์
จากสถาบันที่ไม่แพงนัก(เพื่อเอาไว้ขอวีซ่า)
แล้วก็ไปลงเรียนคอร์สสั้นๆ หรือพาร์ทไทม์เอา
ก็จะประหยัดเงินไปได้เยอะ

อย่างคอร์สของ St.Martin นั่นก็เป็นพาร์ทไทม์นะ

[PalmySyd]

แหม..อยากแนะนำให้อู๋รู้จักน้าชำhttp://www.chamniphotography.com จัง

แกเป็นน้าที่เจ๋งโพดๆ 

แต่ตอนนี้ไม่รู้แกหายไปไหนแล้ว



ถ้าอู๋คิดไม่ไปเรียนต่อ แล้วอยากหาประสบการณ์ดีๆที่ไทย เราอยากให้อู๋ไปลองทำงานกับน้าชำละก็พี่วิน
สตูพี่เขาอยู่หลังโอสถสภา ชอบที่เขาสอนความคิด เติมจิตวิญาณให้ด้วย...ถ้าสนใจก็บอกนะ เดี๋ยวหาทางติดต่อให้


เรายังไม่เคยไปลองงานกับพี่เขานะ แค่เคยคุยกันเมื่อตอนกลับไทยปีที่แล้ว บังเอิญจังหวะมันไม่ได้กัน เราเลยอดฝึกงานดีๆไป
ยังเสียดายอยู่เลย

[อู๋]

  มืออาชีพเลย ชอบงานของจอนห์นี่วอร์คเกอร์แหละ

[ณต]

น้าชำนี่เป็นช่างภาพขาวดำในดวงใจของตูเลยนะ

เคยคุยกับพี่วิน (แกมาถ่ายงานให้เพื่อน)
ตอนเดียวกับที่น้าชำแกมาลอนดอน ถ่ายหนังเรื่องกาลิเลโอ
คุยไปคุยมา ตูก็เกือบจะไปหาซื้อ Rollei มาใช้แล้วเชียว