โลกนี้สีชมพู

[สมเจี้ยม]

ไม่เห็นมีใครมาทักบ้างเลย

[น้องเข่มเข๊ม]

เจี้ยมจ๊ะ   

[กวางจ้ะ]

 

[Katezila]

  ไอ้เกศ มึงไปทักเค้าแบบนั้นจริง ๆ เหรอ   

จริงเจ๊  รู้จักนิสัยกันดีอยู่ 


-----------------


เราสองคน เป็นมนุษย์ประเภทที่ทำงานหลายแห่งไปพร้อมๆกัน

นานๆครั้ง เราจึงจะเข้างานที่เดียวกันพร้อมกันบ้าง
แต่ถึงอย่างงั้น การสนทนาของเราก็ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว และน่าประหลาดใจ

เราเข้ากันดีมากในทุกๆเรื่อง ทั้งๆที่เราก็แตกต่างกันมาก ในทุกๆเรื่องเช่นกัน

เขาเป็นคนพูดน้อย เข้ากับคนยาก
แต่ฉันเป็นคนพูดมาก และเข้ากับคนง่าย

เขาเป็นโปรแกรมเมอร์ เป็นมนุษย์ตรรกะ วันๆทำงานกับตัวเลขและโค้ดดิ้ง
ส่วนฉัน เป็นดีไซน์เนอร์ เป็นมนุษย์อาร์ท วันๆอยู่กับเส้นสี และเกลียดตัวเลขเป็นที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นรสนิยม อาหารการกิน เพลงที่ฟัง หนังที่ชอบ สีที่โปรด
เรามองกันไปคนละด้านทุกครั้ง
แต่นั่นไม่ได้ทำให้เราคุยกันน้อยลงเลย

เขายังคงพูดน้อยสม่ำเสมอ
และฉันก็ยังคงกวนตีนสม่ำเสมอไม่แพ้กัน

เขาบอกว่า ไม่เคยมีใครเข้าใจเขาในทุกๆเรื่อง ได้เท่ากับฉัน
ส่วนฉันก็จะตอบเขาไปว่า ฉันเข้าใจทุกๆคนดี พอๆกับที่เข้าใจเธอนั่นแหละ

และด้วยพื้นฐานแปลกประหลาดบ้าบอทั้งหมดนี้เอง

เราก็ตกลงคบกัน

[น้องเข่มเข๊ม]

 อาฮ้า   

[ต้น]

เพราะเรานั้นต่างใจเดียว  

[Katezila]

ไม่ทันนะต้น 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ถึงแต่ก่อนจะเป็นอย่างไรก็ช่าง
แต่ตอนนี้เกศโสดชิมิ 

[กวางจ้ะ]

ว้าวววว 

[Katezila]

หิหุ หิหุ

-------------------------------


ความสัมพันธ์ของเราราบรื่นดี

เขาเป็นผู้ชายที่พูดน้อย ใจเย็น และดูแลฉันดีอย่างสม่ำเสมอ
ไม่ว่าฉันจะทำอะไร เขาจะยื่นมือเข้ามาช่วย พร้อมทั้งแสดงความเป็นสุภาพบุรุษอยู่ไม่ขาด


ทุกสิ่งทุกอย่าง ทำให้ฉันเชื่อว่าผู้ชายคนนี้รักฉันมาก
มากอย่างที่ผู้หญิงทุกคนคาดหวังจากความรัก

ฉันจึงไม่เคยนึกแปลกใจตัวเองที่ทุ่มเทให้เขากลับไปมากพอกัน

เราคุยกันทุกวัน ทั้งวัน ตลอดเวลาทุกนาทีที่ว่าง
ตื่นเช้า เดินทาง รอรถประจำทาง ก่อนกินข้าว หลังกินข้าว ก่อนนอน
ไม่เว้นแม้แต่ตอนอาบน้ำ เราก็ยังเปิดโทรศัพท์ค้างไว้

เราทำงานที่เดียวกัน ใช้ออฟฟิศห้องเดียวกัน ใช้คอมเครื่องเดียวกัน ไม่เคยมีความลับต่อกัน

เรียกได้ว่า เขาเคยทำให้ฉันคิดว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก



แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็เกริ่นขึ้นมา ว่าต้องไปงานรับปริญญาของแฟนเก่าของเขา ที่มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง

สิ่งที่เขาบอกฉัน คือเขาปฏิเสธไม่ได้ เพราะแฟนเก่าของเขาคนนั้นเคยดีต่อกันมาก
และใจจริงของเขานั้นไม่ได้คิดอยากไปเลยสักนิดเดียว

ฉันยิ้ม ด้วยใจจริง และบอกเขาให้ไปโดยไม่ต้องคิดมากอะไร


เขายังคงลังเล และมีทีท่าเศร้าสร้อยอึดอัด จนถึงวันที่ต้องเดินทาง

[ต้น]

ตอนนี้ผมก็เป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก 

[น้องเข่มเข๊ม]

   ฮ่วย บักต้น รู้แล้วล่ะว่าโชคดี อุวะ










  บอกไปด้วยอารมณ์องุ่นเปรี้ยวอย่างแสนที่สุด 

[กวางจ้ะ]

 

[มัม]

จะเข้าไคลแม็กซ์แล้ว

[Katezila]

กำหนดการเดินทางไปแม่ฮ่องสอนของเขาอยู่ที่ราวๆสามถึงสี่วัน

ระหว่างนั้น ฉันยังคงไปที่ออฟฟิศของเขาทุกวัน เพื่อเก็บกวาดบ้าง ดูแลโน่นนี่บ้าง

จนกระทั่งถึงวันก่อนที่เขาจะกลับ
วันนั้นเป็นวันที่ 13 กุมภาพันธ์

เขามีกำหนดกลับในวันรุ่งขึ้น ... วันวาเลนไทน์พอดี

แน่ล่ะ ด้วยความที่เป็นผู้หญิงและมีอารมณ์ศิลปะศิลปินในตัวเสมอ
ฉันจึงตัดสินใจจะทำเซอร์ไพรส์อะไรให้เขาบ้าง


ฉันหอบหิ้วเอาของขวัญที่ฉันทำเองกับมือ พร้อมทั้งดอกไม้หนึ่งช่อ ไปที่ออฟฟิศ
ตั้งใจจะวางและตกแต่งไว้ที่โต๊ะทำงาน รอคอยวันรุ่งขึ้นให้เขากลับมาเจอ

ระหว่างที่ฉันอยู่ที่นั่น กำลังเก็บกวาดตระเตรียมข้าวของนั้นเอง

เสียงโทรศัพท์ที่ออฟฟิศก็ดังขึ้น..


ฉันรับสาย ลูกค้าของเราโทรมา

ถึงแม้ฉันจะแจ้งแล้วว่าเขาไม่อยู่ และจะกลับในวันรุ่งขึ้น
แต่ลูกค้ารายนั้น ก็ยังไหว้วานให้ฉันช่วยเช็คข้อมูลบางอย่างให้ .. คงเป็นธุระเร่งด่วนมาก
โดยเขาให้รายละเอียดมาเพียงว่า เป็นสิ่งที่เคยคุยกันงานรวมกันในเอ็มเอสเอ็น

ออฟฟิศของแฟนฉันนั้น ทำงานกันหลายคน

เวลามีการประชุมงานครั้งหนึ่ง ก็ต้องลากมารวมกันในเอ็มเอสเอ็น และประชุมพร้อมกันทีหนึ่ง


...

ฉันวางสายโทรศัพท์ เปิดคอมพิวเตอร์

และทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต นั่นคือการเปิดบันทึกการสนทนาของแฟนขึ้นมาดู


แรกเริ่มนั้น ฉันคิดว่าคงใช้เวลาเพียงไม่นานก็น่าจะเจอข้อมูลที่ตามหา





แต่ในที่สุด ฉันก็ต้องละสายตาออกมา




เมื่อเวลาผ่านไปราวๆ ห้าชั่วโมง







ด้วยสภาพของคนที่หัวใจสลาย เหมือนตายทั้งเป็น