กระจู๋สารภาพรัก

[O.D.M.]

ดั่ง Axel Rose กล่าวไว้ว่า

Don't ya think that you Need somebody
Don't ya think that you Need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

คนเราอยู่คนเดียวได้ ไม่ตาย
แต่จะเดียวดาย ในความรู้สึก...

เอาใจช่วยนะ จะได้มาเข้าสมาคมพ่อบ้านทหารบกซักที 

[ออยอิชี่]

อย่าไปหวังอะไรกับผมมากนะครับ

ตอนนั้นดูรายการ ตีท้ายครัว
เขาสัมภาษณ์ฟลุค เกริกพล
ถามว่า การที่คุณจะจีบใครเนี่ย มีวิธีการหรือขั้นตอนและรู้ได้ไงว่าจะจีบติด
ฟลุค ตอบว่า
ผมจะใช้หลักการให้คะแนน
เช่น
หน้าตาผมเป็นอย่างไร
ฐานะ
การศึกษา
การวางตัวและการเข้าสังคมรวมถึงการพูดจา

สมมุติให้คะแนนตัวเอง 8

แล้วต่อมาก็ลองมาให้คะแนนสาวที่เรามองไว้
ถ้าเค้าเกินเรา 2 ระดับหรือมากกว่านั้น
อันนี้ล้มเลิกความคิดไปได้เลย

[~ZephyR~]

แต่ฟลุค เค้าให้คะแนนตัวเองเป็นร้อยยย 

แล้วผู้หญิงหน้าไหนจะมีคะแนนเกินพี่เค้าล่ะคร๊าบบบ 

[าาา๐]

ถ้าชีวิตเรามองทุกอย่างเป็นคะแนน

คงไม่มีความสุขหรอกครับ



บางอย่างไม่มีคะแนนแต่เราก็เห็นค่านะ

[ออยอิชี่]

มันเป็นแค่ตรรกกะของบางคนหน่ะครับ
เพราะผมคงใช้ตรรกกะนี้ไม่ได้แน่ 

[าาา๐]

บางทีผมก็มีให้คะแนนนะ

แต่แค่ไม่มีลิมิตว่ามันเต็มเท่าไหร่



ส่วนมากจะคิดติดลบไว้ก่อน 

[~ZephyR~]

หาคนข้างกาย ก็เหมือนหารองเท้าสวยๆ ซักคู่แหละครับ
ต้องหาคู่ที่เหมาะกับเรา

อุ๊ยคู่นี้สวย แต่ไม่มีเบอร์เล็กกว่านี้

คู่นั้นก็สวย เบอร์ก็มี ....แต่ใส่ไม่สบาย หลงซื้อไปแล้ว โดนกัดอีกต่างหาก

คู่นี้เรียบๆ ใส่สบาย มันก็สบายใจ ไม่ดิ้นรนหาคู่ใหม่เท่าไหร่



ปล. เอ๊ะ ทำไมเปรียบเทียบแปลกๆ  

[☼ บักโo ☼]

งั้นก็แสดงว่าตอนนี้ผมคงจะต้องเดินเท้าเปล่าไปก่อน 

[เกดลดา]

รักน้องปลาทองจัง 

[น้องเข่มเข๊ม]

ไปเอาอะไรกับอีฟลุค   

[ออยอิชี่]

เพิ่งได้เข้ามา
วันนี้ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นเอามาก 

วันนี้ไม่ได้ไปทำงานครับ
ติดธุระนิดหน่อย + ไปหาหมอตอนบ่าย(หมอหลัง ในที่สุดก็ได้พบหมอกระดูกอาทิตย์หน้าแล้ว เย้ )
ตอนเช้า ตั้งใจว่า จะออกจากหอให้พอ ๆ กับ เธอ
แต่ว่าผมดันออกเร็วไป ออกจากหอ7.50 เดินมาถึงตรงจุดแยกสามแพร่ง ที่เธอต้องเดินผ่าน
ไปทู่ซี้อยู่ร้านน้ำเต้าหู้ ซักอึดใจใหญ่   
ไม่ไหวแฮะ ไม่เห็นวี่แวว เลย
ตัดใจ ไปขึ้นรถเมล์ไปทำธุระดีกว่า
พอไปยืนอยู่ป้ายรถเมล์ ซึ่งก็คือ ป้ายหน้าตึกที่ผมทำงานนั่นแหละ
เอ้ รออีกหน่อยดีกว่า ยังไงก็ยังไม่ 8โมงครึ่ง รอหน่อย เผื่อว่า เธอ ตื่นสายและ เผื่อฟลุค   
นายแว่นแดง ก็ยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์ รอจนรถเมล์สายที่ต้องขึ้น วิ่งผ่าน 2 คัน ก็ยังไม่เห็นวี่แวว
เอาไว้เจอวันหน้าแล้วกัน วันนี้ต้องไปทำธุระแล้ว สายมากแล้ว
ทันใดนั้น หางตาแลเห็น มาแต่ไกล เธอนั่นเอง
ใส่เสื้อคลุมครึ่งตัวสีขาว เสื้อสีอะไรไม่รู้แต่เป็นเชิ้ต ใส่กระโปรงยีนส์แบบไม่สั้น (น่าชื่นชมๆ แต่งตัวเรียบร้อยหง่ะ )
นายแว่นแดง ตามแผนเลยครับ เดินเข้าตึกกันคนละทาง (ทางเข้าตึกเนชั่นมี 2 ทาง) ก็แยกกันเข้า
กะว่ายังไง เธอ ก็ต้องขึ้นลิฟต์
แล้วผมก็ได้ขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกัน ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ทำงานชั้นนั้น ทั้งๆ ที่ไม่ได้จะขึ้นไปหาอะไรกินที่ Canteen แต่นายแว่นแดงก็ไปครับ
ทีแรกนึกว่า โอกาสมาแล้วเชียว ขึ้นลิฟต์กันแค่สองคน ยังไม่ทันประตูจะปิด
พรวดพราดมาอีก3-4 คน 
จะขึ้นมาทำไมลิฟต์ตัวนี้เนี่ย 
จบกัน
แต่แล้วก็แปลกใจ เธอ ฝากผมกดชั้นที่ ผมไม่คิดว่าเธอจะไป
ชั้น 11
อ้าว !!!
ผมจำได้ว่าเธอทำงานชั้น 26 นี่นา ถัดจากชั้นผมทำงานไป 6 ชั้น
ไหงวันนี้เธอกดชั้น 11
ในที่สุดก็รู้แจ้ง
เธอทำงานชั้นนี้นี่เอง เพราะตึ๊ดบัตร ชั้นนี้
ว่าจะเดินไปชวนคุย
3-4 คนที่พรวดพราดเข้ามาก็ดันทำงานชั้นเดียวกับ เธอ ซะอีกนี่ 
อดชวนคุยเลย ได้แต่ยิ้มๆ  อีกแล้ว 

เอาน่า ปลอบใจตัวเอง
อย่างน้อยก็รู้แล้ว่า เขาทำงานชั้นไหน
ขั้นต่อไป ถามชื่อและสืบเบอร์โต๊ะ วะฮะฮ่า 

พรุ่งนี้เจอกัน นายแว่นแดง สู้ๆ 

[~ZephyR~]

สู้ๆ นะครับ รอลุ้นด้วยคน

จะเป็นกำลังใจให้

[aCh.]

 
ว๊าวๆ นายแว่นแดง
สู้ๆ

[โมเอง]

 


มีการแอบชอบด้วย  ดีจังง

สู้ๆนะ

เหอๆ

[น้องเข่มเข๊ม]

มุขรอป้ายรถเมล์นี่ ออยจะใช้ตลอดเลยนะ   






  สู้ ๆ ล่ะกัน ไม่ติด ยินดีให้จีบเจ้ได้