งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

อะไรๆก็พัดหายไปหมดเลย เลยกลับมาคิดว่าที่ผ่านมาไม่ได้ทำอะไรเพื่อตัวเองเลย

ชีวิตเราสั้นน่ะ อยากทำไรก็ทำ

ตอนที่จบมาทำงาน สามปีแรก ผมทำงานแบบทุ่มเทนะ ... ทุ่มตัวทุ่มใจให้งานราชการทั้งหมด
มองย้อนกลับไปข้างหลังแล้วขนลุกว่าตูทำอะไรมากมายอย่างนั้นไปเพื่ออะไร

ขณะที่ผมรับงานของโรงพยาบาลมาไว้ในมือสามสี่ชิ้นหลักๆ (วัณโรค เอดส์ เบาหวาน งานเวชระเบียน) ส่วนหมอคนที่เหลืออีก4คน ตรวจในเวลาราชการแล้วก็แยกย้าย

พอมาปีนี้เลยลองทำตัวเหมือนคนอื่น
ก็ไม่เห็นมีอะไร
แต่ที่ดีขึ้นคือเรามีเวลาให้ตัวเองและครอบครัวมากขึ้น

และแปลกอยู่อย่าง
พอเราทำงานน้อยลง รับผิดชอบน้อยลง ปรากฎว่าโดนด่าน้อยลง โดนตำหนิน้อยลง

ปัจจุบันรายได้หายไปประมาณ40%แต่มีความสุขในชีวิตเพิ่มขึ้น
เรามีเวลาให้คนไข้แต่ละคนมากขึ้น(แต่ตรวจน้อยลง)
คนไข้ที่เราตรวจก็Happyมากขึ้น (ส่วนคนที่เราไม่ได้ตรวจก็ไม่ได้มายินดียินร้ายอะไรกับเรา)
Outputของเราลดลง ... แต่ Outputของโรงพยาบาลเท่าเดิม


พออ่านของส้มแล้วก็คิดได้นะ
ของผมที่ผ่านมาเจอเพื่อนร่วมงานกับเจ้านายบางคนที่ไม่ดี (แต่ไม่เท่าของส้มหรอก เชื่อเถอะ)
ผม บ้านไม่ลำบาก ... งานที่ทำ ก็ค่อนข้างอิสระ ...อยากออกเมื่อไหร่ก็ได้ (ชาวบ้านไม่ง้อ ... ผอ.ไม่ง้อ ... ส่วนเราไปสมัครที่ไหนก็มีคนเอา)
ดังนั้นของผมถือว่าถ้าเจอแบบที่ทนไม่ได้จริงๆ หรือกดดันเกิดไปจนเจะแย่ ผมก็ออกนะ ... เจ้านายและบริษัทที่ไม่ดี ถือว่าไม่คู่ควรกับเรา
แล้วเราก็เอาสิ่งที่เเจอมาเป็นประสบการณ์ในการทำงานของเราต่อไป

[ส้ ม ♥]

จุ๊บ จุ๊บ พี่หมอ 


ตอนนี้ส้มดีขึ้นแล้วค่ะ แต่ก่อนที่จะไปจับโปรเจคใหญ่

ส้มจะไปเรียนรู้งานจากโปรเจคเล็กๆกับเทพเจ้าดาวหนือท่านนึงก่อนที่เขาเหลียงซานสาธร

ส้มดันไปทนกับงานที่ลุ่มหลงกับตัวโปรเจค แต่ไม่ได้มีความรู้อะไรให้เสพย์ มัวเมากับเงินที่มากมาย

แล้วรู้สึกว่าตัวเองโง่ลงทุกวัน  ส้มอยากเก่งกว่านี้ อยากมีคนสอน อยากมีคนชี้นำ ว่าทำงานจริงๆน่ะมันเป็นยังไง

อยากเป็นคนที่มีความสุขกับการทำงาน 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ความเห็นผมนะครับ
ปัญหาประเภทที่ว่าเรามีไอเดียที่ดี ความสามารถพร้อม แต่ลูกค้าหรือเจ้านายไม่ต้องการ (อยากได้อะไรที่ห่วยๆเห่ยๆ) ปัญหานี้คือบทเรียนที่ดีในการทำงานแบบนึง
... และผมถือว่ามันคือการทำงานจริงๆ

ส่วนเรื่องความรู้มันเป็นอีกเรื่องนึง

[ส้ ม ♥]

ขอบคุณมากค่ะพี่หมอ 



ไว้จะโทรไปปรึกษา 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ตายแน่ตู   

[ณต]

ความเห็นผมนะครับ
ปัญหาประเภทที่ว่าเรามีไอเดียที่ดี ความสามารถพร้อม แต่ลูกค้าหรือเจ้านายไม่ต้องการ (อยากได้อะไรที่ห่วยๆเห่ยๆ) ปัญหานี้คือบทเรียนที่ดีในการทำงานแบบนึง
... และผมถือว่ามันคือการทำงานจริงๆ

ส่วนเรื่องความรู้มันเป็นอีกเรื่องนึง

เห็นด้วยเลย ตรงนี้ก็ถือเป็นความสามารถอีกอย่างนึงด้วย
ความสามารถการทำงานกับคนอื่น ให้งานออกมาดียอมรับได้
โดยไม่สูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป

แล้วมันเป็นส่วนที่สำคัญในการทำงานด้วยล่ะ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ตัวอย่างของหมอ... อย่างเช่น ถ้าคนไข้เป็นโรคติดเชื้อที่ต้องใช้ยาเฉพาะของโรงพยาบาล แล้วอยากจะรักษากับเจ้าอาวาสมากกว่า จะทำอย่างไร
ระหว่าง
1 เถียงคนไข้ว่าโรคนี้พระรักษาไม่หายหรอก และบังคับให้คนไข้นอนโรงพยาบาล
2 แนะนำคนไข้ว่าโรคนี้พระรักษาไม่หายหรอก แต่ถ้าไม่อยากรักษาก็ให้เซ็นชื่อไม่สมัครใจรักษา
หรือ
3 ให้คนไข้กลับบ้านได้ แล้วแอบเอายาไปฝากไว้กับพระ




ปล. .... ตรูตอบ 2

[ส้ ม ♥]

ตอบข้อ 3 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

หมอที่ดีจะตอบ3
..... จากนั้น พอคนไข้รักษาหายกับพระ ก็จะมาร้องเรียนหมอว่าไม่ยอมรักษา

.... ดังนั้นอย่าแปลกใจที่ประเทศนี้ไม่มีหมออย่าง เทรุ หรือ Doctor K ....เพราะหมอดีๆใจพระแบบนี้โดนฟ้องหมดตัวเปลี่ยนไปขายของหมดแล้ว
บทเรียนนี้สอนให้รู้ว่า จะรักษาคนไข้ ใช้ความตั้งใจดีอย่างเดียวไม่ได้ ... ต้องยึดมั่นในหลักการและไม่โลเล /

(ตอนจะเรียนจบ มีบทเรียนประมาณนี้แหละ หลายอัน ตอบแบบใช้ความรู้สึก ... ผลออกมาดีต่อคนไข้ แต่หมอฉิบหาย ... อาจารย์จะสอนเสมอว่าอย่าไปเลือกข้อแบบนั้น ยึดมั่นในหลักการไว้ อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตไปทิ้งกับความเสี่ยงที่ไม่จำเป็น)

[ณต]

ตูตอบข้อสองเหมือนกันแฮะ
แต่ตูก็จะไปคุยกับเจ้าอาวาสด้วย
ว่าอย่ารักษา ให้ส่งกลับมารักษากับหมอ

[Ah!]

ผมตอบข้อหนึ่งแฮะ

[คุณหนูฟ้า]

ตอบยาก ถ้าเป็นฟ้าจะให้แกไปหาพระแหล่ะ แต่ไปแอบบอกพระให้ส่งคืน 

[คุณหนูฟ้า]

ตอบยาก ถ้าเป็นฟ้าจะให้แกไปหาพระแหล่ะ แต่ไปแอบบอกพระให้ส่งคืน 

[ยุนเอ]

ยืนยันคำเดิม 

เอจะทำแบบข้อสอง และไปลองๆ คุยๆ กับพระดูถ้าว่างและได้ไปทำบุญที่วัด

[O.D.M.]

ทำไรอ่ะฟ้า 

ผมเลือกข้อ 2 นะ ผมไม่อยากบังคับ แต่ก็เซฟตัวเองไว้ก่อนนั่นแหละ