ถามจริง ให้เงินขอทานกันบ้างไหม

[าาา๐]

ทุกครั้งที่่ผมเจอขอทาน หรือคนเร่ร่อน

ผมจะภาวนาให้เค้าว่า ขอให้พรุ่งนี้เค้าโชคดีกว่าวันนี้ 

[ยุนเอ]

อ่านหนังสือ ไม่ครบห้า ประกอบไปด้วยนะครับ

[edมาหยอก]

ทุกครั้งที่เห็นวนิพกนี่ ผมจะให้แบบไม่คิดอะไรมากเลย ชื่นชมด้วย เพราะถือว่า พวกเขาคือศิลปิน (ให้ในอารมณ์ชื่นชม ไม่ใช่หดหู่)

แต่นอกเหนือจากนั้น ก็ดูเป็นกรณีไปครับ

[Buob Marley]

ถ้าพูดถึงวณิพกนี่อย่าว่าแต่ให้เงินเลยครับ
นึกอยากทำแบบนั้นบ้างด้วยซ้ำ คิดว่าเท่ดี แต่บังเอิญไม่เป็นอะไรกับเขาเสียอย่าง

นอกจากไม่ขอบ "ขอทาน" กับพวก "เดินชนตัง" แล้ว
อีกประเภทที่ไม่ชอบคือพวกดักตามทางลงสะพานลอย หาเงินไปทำค่ายอาสาอะครับ
อึกอัดกับการถูกกรูเข้ามาล้อมให้ "ทำบุญ" ร้องเพลงอะไรก็ไม่รู้
ผมว่ามันมีวิธีที่เข้าท่ากว่ากันเยอะสำหรับคนระดับนักศึกษา ทำของกระจุ๊กกระจิ๊กมาขาย เอากำไรก็ไม่มีใครว่าหรอก
หรืออย่างน้อย ถ้าจะเลือกวิธีนี้ อย่ายัดเยียดเลย.. ยิ่งยัดเยียดยิ่งไม่อยากให้ จะว่าใจดำก็เอา

ปล. พี่แอน.. แล้วจู๋นี้มันต่างกะจู๋ให้เงินขอทานกันหรือเปล่ายังไง?

[Earthchie]

คนตาบอดแถวร้านผม

เค้าจะมาทีสองคู่ 1 คู่จะมี คนตาบอด + คนปกติจับมือนำทาง ให้ร้องเพลง (มีไมค์กะลำโพงด้วยเว้ยเฮ้ย)


ผมไม่รู้เค้ามาเช้าแค่ไหน(ตลาดเปิดตีสี่) แต่ซักสิบโมงเค้าจะเอาเหรียญมาแลก ให้ทายเค้าได้เท่าไหร่

ไม่เคยต่ำกว่า 500 ซักครั้ง

หารกันสี่คน ได้คนละ 125 บาทพอดี

ได้เยอะกว่าคนมือดีตีนดีบางคนเสียอีก แถมนี่ยังแค่ครึ่งวันนะ ไปต่อที่ไหนอีกไม่รู้ 



ยิ่งงานฤดูหนาว ผมเคยนั่งรอน้องเล่นห้องบอล เห็นแม้วมากะลูก เป่าฮาร์โมนิก้า (แบบไม่เป็นเพลง )

พอมีคนมาให้ซัก 20 เค้าก็จะเก็บเงินในกะลาออกใส่ย่ามไว้   

ผมนั่งสอบห้านาที(ตาเวลาห้องบอล) เค้าเก็บไปสามรอบแน่ะ


ป.ล. ส่วนใหญ่คนที่ให้จะเป็นผู้หญิงวัยรุ่นด้วย  วิจัยมาละ

[น้องเข่มเข๊ม]

เรื่องของขอทานนี่ จะพูดกันจริง ๆ ก็ไม่มีวันจบเนอะ 

[蓝月 (lán yuè)]

วันที่ไปยูเนียนมอลล์ แล้วเดินข้ามสะพานลอยไป
ก็เห็นเด็กทารกนั่งอยู่ มีกระป๋องวางตรงหน้า
มีเงินในนั้นไม่ถึง 10 บาท

เด็กกำลังร้องไห้จ้าเลย ดูแล้วสะท้อนใจมาก
สักพักเห็นแม่เด็กเดินถือน้ำขวดกับยูโร่คัสตาร์ดเค้กออกมา คงซื้อมาให้ลูก

เศร้าอ่ะ

[Kums]

ยูโร่คัสตาร์ด............................................


















แต่ตอนอยู่ สะพานเหล็กขากลับ เจอยายที่เป็นขอทานแก่ๆเหมือนกัน แต่งตัวซอมซ่อ

แต่มีจังหวะนึงป้าเค้าเอาเหรียญออกมาจากถุงย่ามเค้า

ขนาดถุงใหญ่มาก ในนั้นน่าจะมีเหรียญอยู่ประมาณ สามสี่พันบาทได้่ล่ะ.................

[ดาเฉยๆ]

เหรียญสามสี่พันไม่หนักแย่เหรอคะ
ดาเคยเก็บเหรียญได้พันกว่าๆ จะเอาไปแลกแม่ ยังหนักมากๆๆๆๆ เลย

แต่ขอทานที่กทม. ประมาทไม่ได้เลยค่ะ
เคยเห็นแบบที่เอาแก้วหลายๆใบมาซ้อนๆ กัน
พอคนเอาเงินใส่แก้วใบบนสุดเยอะแล้ว ก็เอาใบล่างสุดมาสวมใ้ห้เหมือนยังไม่ได้ตังค์

เทคนิคแพรวพราวสุดๆ 

ป.ล. เวลาไปเดินถนนคนเดินจะเห็นน้องๆ มาโชว์โน่นโชว์นี่ รำมั่ง เ่ล่นดนตรีมั่ง
แต่ที่เด็ดสุดต้องเป็นคู่คุณตาคุณยาย คุณตาเล่นดนตรี คุณยายรำ 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ความเห็นตรงนี้เป็นความเห็นส่วนตัวนะ
พอเข้าใจได้ว่าที่แนนต้องการสื่อเป็นประมาณว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้ หลายคนก็มีความลำบากของเขา
เด็กที่หนีออกจากบ้านมาเป็นเด็กจรจัด หลายคนไม่รู้จะทำอะไรต้องไปเช็ดกระจกตามสี่แยก หรือไปขายพวงมาลัย
คนจรจัดหลายคนที่ไม่รู้จะไปทำอะไรก็ต้องมาทำแบบนี้

ผมคงไม่อาจจะกล่าวอ้างได้ว่ารู้จักคนกลุ่มนี้นะ แต่ว่าสิ่งที่สัมผัสและรับรู้มา ไม่ทำให้ผมเกิดความสงสารเลย (ไม่สิ จริงๆก็สงสารนะ แต่ไม่ใจดีพอที่จะเห็นใจ และไม่ใจกว้างพอที่จะเข้าไปคลุกช่วยเขาอย่างเต็มตัว)

ในคนกลุ่มนี้ หลายคนชอบบอกว่าตนเองไม่มีทางเลือกอื่นในชีวิต เรียนมาน้อย ไม่รู้จะทำงานอะไร
ผมไม่เชื่อ

ผมเชื่อว่าถ้าคิดหาจริงๆ งานมันก็ต้องหาได้บ้างล่ะ (ถ้าหวังในระดับแค่ประทังชีวิตนะ)
ผมเคยเห็นคนจรจัดที่เก็บขยะขาย
ผมเคยเห็นคนที่ขอทำงานแลกอาหาร
ผมจึงไม่เชื่อว่าถ้าพยายามสักหน่อยแล้วจะไม่ได้งาน (ที่พอจะเลี้ยงชีวิต)

ขอทานที่เห็นในปัจจุบัน มีสักกี่คนที่เป็นของจริง ... มีสักกี่คนที่ลำบากจริง ... มีสักกี่คนที่ทำงานแบบอิสระ ไม่ได้มีรถมารับ
สงสัยหรือไม่ทำไมขอทานจึงมีจำนวนคงที่ในพื้นที่หนึ่งๆ ไม่มีเพิ่มขึ้นมาในช่วงนึงๆ  (คำถามเดียวกันว่า ทำไมแผงลอยที่ไม่มีเจ้าของ ทำไมร้านเดิมจึงมาตั้งได้ ... ทำไมไม่มีเจ้าใหม่มาขายทั้งที่พื้นที่นั้นล่ะทั้งที่ถนนก็ไม่ได้มีเจ้าของ และกทม.ก็ห้ามขาย

ผมมีความเชื่อว่า ขอทานในลักษณะปัจจุบันนี้ คือ"อาชีพขอทาน" ซึ่งมีการจัดระบบมาแล้ว

มันคืออาชีพ ... ไม่ใช่คนที่ลำบากจริงๆ
และการให้เงินคนกลุ่มนี้ น่าจะสร้างผลเสียทั้งในระยะยาวมากกว่า ... เพราะเงินมันได้มาง่าย

ปล. เคยโดนไหม ขอทานมาขอเงินซื้ออาหารข้างโต๊ะอาหาร ... พอบอกว่าจะกินอะไรแล้วจะสั่งให้ ดันไม่เอา!
ปอ. เหรียญพันกว่าๆไม่หนักนะ ถ้ามีเหรียญห้าปน ... ผมว่าอายุห้าหกสิบที่ออกมาขอทาน มีกำลังในการทนนั่งขอทานได้ ของแค่สองสามกิโลก็น่าจะขนได้ไม่ยาก
ปฮ. ขอทานที่เอาเด็กมาอุ้ม ... ผมไม่เคยให้เลยนะ เพราะหลายคนที่เคยเจอ "มัน"เปลี่ยนเด็กมาหลายคนแล้ว ... ลองไปดูที่พาต้าได้

[slaveofann]

ไม่ได้คิดอะไรจริงๆนะ
ทั้งๆที่รู้ว่าเค้ารายได้ดี ดีมากๆเลย
แต่ก็ยังอดใจไม่ให้ไม่ไหว
เคยเจอจะๆ ขอทาน นอนแนบๆพื้นแบบที่แอนถ่าย
แล้วเทศกิจมาไล่จับ แม่ค้า
คุณขอทานก็นึกว่า ตำรวจมาให้
จากที่แนบๆ เด้งดึ๋ง มาใส่เกียร์หมา
วิ่งหนีไปเฉย 
ก็ได้แต่ขำๆไป เหมือนจ่ายเงินดูละครไปฉากนึง
ให้ห้าพันยังทำไม่ไหวเลย คลานแนบพื้นคอนกรีตแบบนั้น

[itor]

..

[น้องเข่มเข๊ม]

มา + ให้ต่อค่ะ     

[Buob Marley]

จิตวิทยาพวกนี้ใช้ไม่ได้กับผมครับ
นึกถึงเด็กขายดอกไม้ตามหมูกระทะ แหมบอกไม่มีตังค์ แต่น้องบางคนนี่ตะไบเล็บมาอย่างสวยเลยนะ
เอาเวลาที่ไหน

วิธีง่ายๆ คือแผ่รังสีอาฆาตก่อนเลยตั้งแต่เห็นว่าเดินมา
พอมาตอแยปุ๊บ จะนิ่ง.. ไม่สนใจ ไม่ต่อปากต่อคำ (พวกที่เล่นด้วยจะโดนตื๊อ ถึงเนื้อถึงตัวทุกราย)
กินต่อไป เหมือนไม่มีใครยืนอยู่ข้างๆ เทคไทม์สักนิด.. พูดไม่มองหน้าว่า "ไม่เอา" (เสียงโปรเจ็กออกมาจากช่องท้องด้วยไม่ต้องดังมาก)
ยิ้มเหี้ยมเกรียบ แล้วก็กินต่อ

ใจร้ายชิบหายเลยตู

แต่อย่างที่บอก ถ้าเล่นดนตรี หรือเปิดเทป (ไม่ใช่คาราโอเกะ) แล้วร้องคลอ
จะพิการรึป่าวไม่รู้ ถ้าพอมีเหรียญ ขนาดหยิบไม่ทัน เขาเดินไปแล้วยังวิ่งตามไปให้เลย

[Kums]

ประสบการณืแบบบวบเจอบ่อย

คือเ็ด็กที่ สกปกแบบไม่อาบน้ำเลย แล้วมาขอทานนี่ดูออกเลยนะ

แต่เจอ ที่ไปกินหมูทะ


แล้วเด็กมันไม่ได้สกปรกจริงๆ
แบบแค่เอาถ่านมา ป้ายๆหน้า แล้วมาขอตัง
ขอกันทีละคน แต่จะอยู่กลุ่มเดียวกัน ป้ายถ่านที่หน้าจะคล้ายๆกัน(เพราะก่อนเข้าร้านเห็นนั่งจับกลุ่มกันเป็นหมู่)

ส่วนมากไม่ใช้เสียงพูด แค่โบกมือเฉยๆ

กลัวขาดตอนการกิน