ถามจริง ให้เงินขอทานกันบ้างไหม

[แนนเค้ก ❤]

แต่พี่แอนมีเจ้าของแล้วนะ

[ยุนเอ]

แนนตั้งจู๋เลย  

มีประเด็นมาแชร์ด้วย เพราะหลังๆ มันทำให้เราแยกไม่ออกระหว่างคนที่ทำงาน กับคนที่ขายความสงสารแล้้ว

[แนนเค้ก ❤]

เอ้อ...
คือ พอให้ตั้งจู๋ละจะนึกไม่ออกว่า "อะไรยังไงดีว้า.." แบบนี้อ่ะแก

[ณต]

   

ถ่ายมาเมื่อหัวค่ำ จากสถานีรถไฟฟ้าแถวสีลมครับ
ทีแรกว่าจะโพสต์ภาพสองภาพนี้ในโจทย์ประจำเดือน(เหงา)

แต่เอามาดูในคอม มันได้ความรู้สึกอีกแบบที่ไม่ใช่เหงาแฮะ
มันหลายอย่างปนๆ กัน ทั้งสีสัน เรื่องราวข้างในนั้น
ลองดูแล้วมีหลายเรื่องนะ ดูแยกสองภาพก็ให้ความหมายคนละแบบกัน
แต่ไม่ใช่เหงาแน่ๆ .. เลยเอามาใส่ในนี้แทนครับ

ตูแนะนำให้ส่งภาพนี้เข้าประกวดนะ +
ส่งรายการใหญ่ๆ เลย อย่าง Nikon Photo contest อะไรเทือกนี้
แนว Life ตูว่าน่าจะได้รางวัล
เพราะดูแล้วมันสะท้อนใจมากๆ 

นั่นเลยน้องอัยย์

เห็นแล้วต้องทำเป็นมองไม่เห็นเนี่ย เจ็บปวดมาก (ไม่ได้กระด่งกระแดะอะไรเลยนะ เจ็บปวดจริงๆ)
เห็นแล้วมันอึดอัดเนี่ย สุดๆ

ทั้งที่จริงเค้าอาจจะต้องการหรือไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเรา เราก็ไม่รู้
เพราะแทบจะไม่ได้ยื่นสิ่งที่เราคิดว่าเค้าต้องการไปให้เค้าเลย

ชอบคำบรรยายของแนน +

[Buob Marley]

ไม่ชอบวิธีนำเสนออะครับ ประเภทยัดเยียดให้คนที่ไม่ให้เป็นคนเลว
แล้วขาไม่ดีเนี่ย ไม่ใช่ว่ากระดูกสันหลังตั้งฉากกับพื้นไม่ได้เสียหน่อย

ว่าแล้วไปขุดจู๋ขอทานกันมั้ย?


มีรูปทำนองนี้อยู่เหมือนกัน ถ่ายไว้นานพอสมควรแล้ว..
แต่ไม่ได้รู้สึกรังเกียจแบบรูปพี่แอน

1. คือเขาไม่ได้ขอทาน
2. ไม่ได้ทำให้ใครต้องรู้สึกว่าถูกยัดเยียด

[คุณหนูฟ้า]

  เครียด

[Buob Marley]

อ้ะ แบบหลายๆ รูป
เอาเล็กๆ มาเรียงกัน เพราะไม่ชัดสักรูป

เนื่องจากผมผ่านตรงนี้บ่อยมาก (เดินไปส่งแฟนที่ท่ารถไปมีนฯ)
แต่ก่อนผ่านกี่ที มีห้าบาทสิบบาทก็ให้ตลอด
ผิดกับรูปที่พี่แอนเอามาแปะ ไม่เคยให้คนแบบนี้เลย
จริงๆ สีลมก็ไปบ่อย ตอนเย็นๆ จะมีคนไปเล่นดนตรีเยอะมาก ทั้งตาบอดเป่าแซ็กฯ คลาริเน็ต ฯลฯ
หรือแม้แต่คนไม่พิการ ถ้าพอมีเหลือ ก็จะให้คนพวกนี้ตลอด..

รูปนี้ถ่ายเมื่อ 21 พ.ย. 2005
ปัจจุบันเพิ่งนึกได้ว่า ไม่เห็นตายายคู่นี้นานแล้ว

[slaveofann]

ส่วนมากตูให้นะ
ไม่ได้คิดอะไรมากมาย
ก็แค่คิดว่า
อย่างน้อย ตูก็ไม่ได้เกิดมาเป็นแบบเค้า
ถึงจะหลอก ก็ยอมให้หลอกไป
เรียกว่า ซื้อความสบายใจตัวเองเสียมากกว่า
ยังโชคดี ที่ไม่ได้มีโอกาสเดินสะพานลอย
หรือข้างถนนเท่าไหร่นัก
เลยไม่ต้องเล่นเกมวัดใจ
ที่ต้องเลือกเป็นคนใจดี คนใจดำ หรือ คนเปลี่ยนสังคม

[iSharp]

ของผมถ้ามีเศษก็ให้นะ

ถ้าไม่มีก็ไม่อ่ะ

[อู๋]

   

ถ่ายมาเมื่อหัวค่ำ จากสถานีรถไฟฟ้าแถวสีลมครับ
ทีแรกว่าจะโพสต์ภาพสองภาพนี้ในโจทย์ประจำเดือน(เหงา)

แต่เอามาดูในคอม มันได้ความรู้สึกอีกแบบที่ไม่ใช่เหงาแฮะ
มันหลายอย่างปนๆ กัน ทั้งสีสัน เรื่องราวข้างในนั้น
ลองดูแล้วมีหลายเรื่องนะ ดูแยกสองภาพก็ให้ความหมายคนละแบบกัน
แต่ไม่ใช่เหงาแน่ๆ .. เลยเอามาใส่ในนี้แทนครับ

พี่แอนครับ ผมเห็นคนนี้บ่อยเลย บางวันอยู่อีกฝั่ง แต่เมื่อวานตอนแรกอยู่อีกฝั่งนึง แล้วพอข้ามสะพานมาก็เจออีกด้านนึง เขาว๊าบตัวได้เหรอครับ


สำหรับผมให้บ้างไม่ให้บ้างแล้วแต่
แต่ก็มีพี่คนนึง มีคนมาชวนแกไปเลี้ยงหมาจรจัด แกก็ปฏิเศษเสียงแข็ง เพราะแกว่า ถ้าช่วยคนอื่นก็จะเอามาหมาปล่อย ทำให้ติดนิสัย
ส่วนตัวผมรู้สึกว่าพี่คนนี้ใจแคบจัง

[จั๊วจ่ะ :)]

จั๊วติดใจอ่อนกับคนที่ทำอาชีพนี้บ่อยๆค่ะ
แต่ก็จะเป็นแบบพี่บวบคือ ส่วนมากถ้าเจอเค้าเล่นดนตรี หรือมีกิจกรรมอะไรสักอย่าง
ที่ทำให้เรารับรู้ว่าเค้าไม่ได้มาขอทาน จะใจอ่อนมากๆ

บางครั้งเจอคุณลุงแก่ๆ นั่งสีซออยู่ริมถนนศิริราช
พอดีนั่งมอไซค์แล้วรถติดไฟแดงนาน ก็เห็นลุงค่อยๆหยิบกระดาษเล็กๆ
มาเช็ดๆ ขัดสายซอท่ามกลางคนที่เดินผ่านไปมา
ก็เลยฝากคุณลุงอีกคนที่ยืนเกาะพิงรั้วอยู่ให้ฝากเงินไปให้
เห็นลุงแกยิ้มดีใจ ก็มีความสุข

แต่เวลาไปสวนจตุจักร สองสามครั้งแล้วที่จะเจอคนแบบในรูปพี่แอน
แล้วซอยในสวนมันก็เล็กมากๆ คนก็ต้องรอเค้าขยับตัวไป
อย่างงั้นทำให้คนรำคาญมากกว่าสงสารอะค่ะ จั๊วยังไม่ให้เลย

ส่วนตัวจั๊วคิดว่า ถึงเราจะฝืนไม่ให้เงินเค้า เพราะคิดว่าพอให้เงินแล้วก็จะมีคนทำอีก ไม่เลิก
แต่สังคมแบบประเทศเรา ยังไงกว่าที่ทุกคนจะคิดไปแบบเดียวกัน แล้วทำได้อย่างตปท.มันยังอีกนาน
เพราะคนไทยก็ติดความสงสาร และคิดว่าเป็นการทำบุญ ยังไงก็คงเลิกได้ยากอ้ะ 

[iannnnn]

ขอแตกหน่อมาจากจู๋โชว์รูปเลยนะครับ (ขี้เกียจเอาไปโปะจู๋เก่า แฮ่..)
ใจจริงกรณีนี้ตูยังไม่เข้าใจสิ่งที่แนนพยายามนำเสนอสักเท่าไหร่
คืออยากเห็นเหมือนกันว่าถ้าเป็นคนที่ทำงานเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
จะมีมุมมองอะไรที่ลึกกว่าคนรอบนอกอย่างเราๆ ไหม

เลยบอกว่าสนใจ สนใจมากๆ เลยแนน เล่าให้อ่านหน่อยสิ


ไว้แล้วตูจะแนะนำให้รู้จักผู้ทุพพลภาพโดยสิ้นเชิงคนนึงที่น่าสนใจพอๆ กันบ้าง
(ใครไปงานเวิร์ดแคมป์คงได้เจอตัวจริงแล้ว)

[IM]

กำลังอ่านอยู่ พอกดเลื่อนหน้า  อ้าวหาย  - -"



ปกติถ้าพวกที่สีซอ ร้องเพลง พวกนี้ผมให้นะ  ถือเป็นวนิพก
แต่พวกที่พิการแล้วมานั่งขอผมไม่ให้  คนพิการคนอื่นยังทำมาหากินได้

ถ้าเป็น "วนิพก" ผมให้อย่างเต็มใจ 
แต่พวก "ขอทาน" ผมไม่ให้ 

[❤ NoOIzY&Tad ❤]

รูปพี่บวบที่ถ่ายต่อ ๆ กัน ได้มุมไปอีกแบบ สวยดีค่ะ


มันก็จริงอย่างที่ว่า ระหว่างคนที่นั่ง แลกเศษเงินกับความสามารถที่เค้าพอมี พอทำให้ได้
กับอีกกรณี ที่พยายามยัดเยียดความสงสาร มาให้เรา
เห็นแล้วมันกระอักกระอ่วน บอกไม่ถูก

อีกอย่าง บางคนอาจไม่ได้พิการโดยตั้งใจก็ได้ อาจถูก กลุ่มคนที่ต้องการผลประโยชน์
มาตัดขา ตัดแขน เค้า เป็นไปได้หรือเปล่า ?

[บิ๊กเล็ก]

  สงสารทุกคนนะครับ

ผมว่าเค้าเลือกเกิดไม่ได้น่ะครับ

ถ้ามองในทางที่ดี มันก็เหมือนกับว่าเค้ามีอวัยวะไม่ครบ 32 แต่เค้าก็ยังต้องสู้เพื่อที่จะให้มีชีวิตอยู่ต่อไป
บางคน มีครบทุกประการ แต่ตัดสินใจจากโลกนี้ไปโดยไม่ความหมาย

ปล. ผมให้เศษบ้างตอนที่มีน่ะครับ
แต่บางกรณี เช่นให้เด็กมาเดินตามโต๊ะ แล้วตัวแม่ยืนแอบดูอยู่ไกลๆ
ผมเห็นนะ