โลกนี้สีชมพู

[ออยอิชี่]

  

[กันย์]

พี่ออยสู้ๆ ปู๊นๆ

[Princekun]

แรกรักมักสดใส

พอต่อไปเริ่มคาดหวัง

แล้วพอความรักพัง

คนสิ้นหวังก็ช้ำใจ

(แต่งสดเลย...เดี๋ยวนี้)

http://media.imeem.com/m/aGzHinKXMf/aus=false/

(ไปยกมาจากโชว์เสียง ร้องเองอินเอง แบบว่าอินจัดฟังทั้งวัน)

[หงุมหงิม]

เฮ้ยยยย เสียงเพราะว่ะปริ้น...



เย้ เย................... 

[คุณหนูฟ้า]

แต่เมื่อคืนฝันถึงด้วยแหละ 
ได้จับมือในฝันก็ยังดีอะ 

อดทนนะจ๊ะ

[Princekun]

ขอยกบทความที่น้องผมคนนึงเขียนไว้ มาแปะไว้ตรงนี้นะครับ


(มันคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง เพราะชื่อบทความเราตั้งให้เองกับมือ  )



ยาชา หรือ ชาชิน

เวลาที่ผ่านมา ได้เห็นผู้คนมากมาย คนบางคนก็มีคนรัก มีความรัก บ้างก็มีความสุข ส่วนบางคนก็นั่งร้องไห้เพราะคำว่ารักคำเดียว

มีหลายครั้งที่เห็นคนบางคนร้องไห้ฟูมฟาย ไม่เป็นอันกินอันนอน บางคนก็นั่งเศร้านั่งซึมอยู่ทุกวัน

บางทีมันก็ทำให้เกิดคำถามขึ้นมาในใจ "รักคืออะไร"

ทำไมเพราะคำว่ารัก สิ่งที่เรียกว่ารัก เวลาที่ผู้คนหลายคนโหยหาคนอีกคน

บางคนพยายามมากมาย ไขว่คว้าเพื่อที่จะได้สิ่งที่เรียกว่ารัก กับคนรักมาอยู่กับตัว

พอได้มาเค้าก็มีความสุขกับรอยยิ้มต่างๆนานา แล้ววันนึงที่อะไรๆมันเปลี่ยนไป คนที่เคยยิ้มแย้มแจ่มใส กลับมานั่งร้องไห้ฟูมฟาย นั่งน้ำตาคลอ

ทำไมคนคนนั้นถึงเป็นแบบนั้น ทั้งๆที่ตัวเค้าเองก็ได้มาซึ่งความรักที่เค้าโหยหามานาน

แต่ทำไมพอเวลาผ่านไป ความรักนั้นกลับไม่ได้นำพาความสุขมาสู่ตัวเค้าอีก

ทำไมคนคนนั้นถึงต้องร้องไห้เพราะการกระทำของคนที่มาพร้อมกับคำว่า รัก แล้วทำไมคนคนนั้นถึงต้องนั่งร้องไห้อยู่ในมุมเงียบๆคนเดียว เค้ามีความรักอยู่ในมือแล้ว แต่ความสุขและรอยยิ้มของเค้าหายไปไหน

เกิดมีคำถามขึ้นมา "ทำไมร้องไห้ขนาดนี้ถึงยังไม่ยอมปล่อยมันไป" "เพราะความรักหนะสิ" เค้าตอบ

แล้วเค้าคนนั้นจะต้องนั่งร้องไห้อยู่แบบนี้อีกนานแค่ไหนกัน เค้าต้องพยายามอีกสักเท่าไหร่เพื่อความรักจะไม่เดินจากไป

แล้วทำไมคนคนนั้นถึงต้องทน นั่งกอดความรักเอาไว้ ปล่อยให้คนรักทำร้ายต่างต่างนานา

ทำไมสิ่งที่เรียกว่ารักถึงทำให้เค้าอยู่อย่างนั้น เค้าคนนั้นไม่เจ็บเลยเหรอ หรือเพราะความรักที่เค้ามีจะเป็นยาชาสมานแผลที่เค้าได้รับมา จากคนที่เคยรักกัน

แล้วคนคนนั้นจะต้องเจบอีกสักกี่ครั้งยาชาที่มีถึงจะหมดฤทธิ์ไป

หรือว่า ความรักจะมีฤทธิ์เหมือนมอร์ฟีน? เสพไปแล้วไม่กลัวการเจ็บปวด แต่รังจะยิ่งติดใจมันเรื่อยไป

สุดท้ายก็ต้องร่ำหามันด้วยความทรมาณ?

[เดี๋ยวไปบอกเจ้าตัวว่ายืมเอามาแปะแถวนี้ ดีกว่า]
ลิงค์ตามให้ไปอ่านต้นฉบับที่ http://arnard.diaryis.com

[ออยอิชี่]

รออีกนิด ขอให้ได้เจอคนที่ใช่ก่อนเน้อบักกันย์ 

[Rabbitinblack]

กันย์ ชิวๆ ไป

พี่รู้ว่าที่กันย์เลือกจะทำ มันดีสำหรับกันย์แล้ว

เพราะว่ากันย์เลือกที่จะทำแบบนั้นเอง

ฟังใจตัวเองไว้ ว่าอยากทำอะไร

ต่อให้ปลายทางมันไม่ใช่กลีบกุหลาบ แต่มันก็เป็นทางที่เราเลือกเดินเอง 

[❤ ตูน ❤]

ฉลองวันครบรอบ 1 ปี กับ 4 เดือนของเรา

ด้วยการจูงมือกันเดินฝ่าสายฝนที่กระหน่ำ
ถึงตัวเปียก .. แต่ใจมันแสนอบอุ่น
เสียงหัวเราะ ที่มีตลอดทาง มือที่กุมกันไว้ไม่ห่าง

รักเธอ .. ทุก ๆ วัน

[icez]

ฉลองวันครบรอบ 1 ปี กับ 4 เดือนของเรา

ด้วยการจูงมือกันเดินฝ่าสายฝนที่กระหน่ำ
ถึงตัวเปียก .. แต่ใจมันแสนอบอุ่น
เสียงหัวเราะ ที่มีตลอดทาง มือที่กุมกันไว้ไม่ห่าง

รักเธอ .. ทุก ๆ วัน

ชิส์ อิจฉา







ตอนนี้ได้แต่เก็บความรักเก่าๆ ไว้เป็นความทรงจำ
เห้อ... เมื่อไหร่จะเจอใครที่เราอยู่ด้วยได้ซักทีนะ

[ยัง มี พุง]

ตอนนี้ได้แต่เก็บความรักเก่าๆ ไว้เป็นความทรงจำ
เห้อ... เมื่อไหร่จะเจอใครที่เราอยู่ด้วยได้ซักทีนะ

ความรักมันเหมือนผีเสื้อ ไล่จับมันมักไม่มา

ลืมๆมันไปซะ มันจะมาเกาะเราเอง

ในสายธารโลก เราเหมือนแพลงตอนตัวเล็กๆที่ละล่องในสายน้ำ

แหวกว่ายรวมกับแพลงตอนอีกหลายพันล้าน

ใช้เวลานานเท่าไหร่นะ กว่าที่เราจะพบกัน

[蓝月 (lán yuè)]

ลืมไม่ได้ หรือ ไม่อยากลืม..

การลืมคนที่เรารักมากที่สุดอาจดูยากเย็นเกินทำใจ 
แต่การเอาชนะใจตัวเองให้ได้ ยากเย็นกว่า... แต่ต้องทำ 

แม้คนเคยรักเคยผูกพันกันมา จะยังมีเยื่อใยบางๆ หลงเหลืออยู่ 
แม้ภาพเก่าๆ ที่เคยหวานชื่น จะตามหลอกหลอนให้เราปวดใจอยู่เรื่อยๆ 
แต่เราจะยอมปล่อยให้สายใยบางๆ เส้นนั้น มารัดคอจนตายทั้งเป็นเลยเชียวหรือ 


แม้ว่าหัวใจจะเป็นก้อนเนื้อที่มีความรู้สึกรู้สาก็เถอะ 
แต่ถ้าตราบใดหัวใจยังคงอยู่ในร่างกายเรา ยังเต้นเป็นจังหวะ 
และยังเป็นอุปกรณ์ชิ้นเดียวที่ช่วยทำให้เรามีชีวิตอยู่ 
การเก็บรักษาก้อนเนื้อที่มีความรู้สึกรู้สานั้นไว้ ยังดีเสียกว่าปล่อยให้แหลกคามือคนไม่รักดี 

อย่ามัวแต่คิดว่าเขาคือที่สุดของชีวิต และต่อจากนี้ไปจะไม่รักใครอีกแล้ว

แม้เรื่องราวความรัก จะกลายเป็นเรื่องเล่าที่ตัวละครสองตัวต่างแยกทางกันเดิน แต่ก็ใช่ว่าเราจะเดินทางเพียงคนเดียวลำพังไม่ได้ 


เรายังสามารถพบเจอและมอบหัวใจให้ใครได้อีก เรายังลืมตาอ้าปากได้สบาย 
ไม่จำเป็นว่าเราจะต้องเอาชีวิตอันแสนมีค่า ไปผูกติดอยู่กับเขา 

ไม่อยากลืมเขา ก็ไม่ต้องลืม เก็บเขาไว้เป็นความทรงจำที่ดี 



แต่ถ้าการที่ไม่สามารถลืมเขา แล้วกลายเป็นบ่วงที่คอยติดตามหลอกหลอนเราไปทุกที่ 
ลืมเขาให้หมดจากใจเสียเถอะ 
เขาเป็นเทวดาหรือก็เปล่า ทำไมเราถึงยังไม่กระชากชีวิตเขาออกไปจากใจเสียที 

ลองนึกดูสิว่าป่านนี้เขากำลังทำอะไร เขากำลังหยิบรูปเราขึ้นมากอดแนบอก 
ด้วยความพิศวาสอย่างนั้นหรือ เขาอาจจะกำลังอยู่กับใครที่ไหนสักแห่งหนึ่งก็เป็นได้ 

เขามีสิทธิ์ทำอะไรที่ไหนก็ได้ตามใจชอบ 
ทำโดยไม่จำเป็นต้องบอกเรา ไม่จำเป็นต้องมีเรา 


ไม่เห็นต้องเสียเวลาอันมีค่ามานั่งคิดถึงเรา ซึ่งก็เป็นแค่คนในอดีต 
ความจริงแล้วเป็นเพราะเรายังงมงาย เพราะเรายังไม่อยากลืมเขาต่างหาก 




ไปเจอมา
จริงด้วยเนอะ ...

[น้องเข่มเข๊ม]

จริงว่ะ 


โดยเฉพาะคำว่า



"...ความจริงแล้วเป็นเพราะเรายังงมงาย เพราะเรายังไม่อยากลืมเขาต่างหาก"

[กวางจ้ะ]

ใครที่บอกว่าลืมคนนั้นคนนี้ได้

อย่าไปเชื่อ จริง ๆ แล้วอ่ะยังไม่ลืมหรอก ยังนึกถึงอยู่ตลอดด้วย แม้แต่ตอนที่บอกว่าลืมได้..



เพราะอย่างน้อยก็ยังจำชื่อคนที่ลืมคนนั้นได้อยู่ดี

[Rabbitinblack]

^
^
^

เอ๊ะ ใครเนี่ย