โลกนี้สีชมพู

[กันย์]

.

[ยุนเอ]

เอาเคล็ดวิชาไป เจอมาตามเนท 

แบบฝึกดอนฮวน


เอาล่ะครับ คุณคงทราบดีแล้วว่า การที่จะเปลี่ยนตัวเองเป็นดอนฮวนนั้นมันไม่สามารถที่จะเปลี่ยน
กันได้ชั่วข้ามคืน ไม่ใช่ว่าคุณอ่านบทความในเวบหมดภายในคืนเดียวแล้ว พรุ่งนี้คุณจะกลายเป็นดอนฮวน
เลยซะเมื่อไหร่ มันเป็นไปไม่ได้ครับ คุณต้องใจเย็นๆ อย่าไปเร่งมัน การเปลี่ยนตัวเองเป็น dj มันต้องใช้
เวลาพอสมควร จะเร็วจะช้าขึ้นอยู่กับว่าคุณจะจริงจังกับมันแค่ไหน

คุณต้องนําบทความมากมายที่คุณเรียนรู้ในเวบไปไปฎิบัติ ไปใช้ในชีวิตจริง ต่อให้คุณจําทุกบทได้จนขึ้นใจแต่
ถ้าคุณไม่นําไปใช้มันก็ไร้ความหมาย ต่อให้เป็นสุดยอดเทคนิคก็ไร้ค่า เพราะฉะนั้นอ่านแล้วคุณต้องนําไป
ปฎิบัติอย่างสมํ่าเสมอจนเป็นธรรมชาติของคุณ และเมื่อถึงจุดนั้นคุณก็จะรู้สึกเลยว่าคุณสามารถที่จะจีบสาวได้
อย่างที่ใจคุณต้องการ คุณจะไม่มีข้อจํากัดต่างๆมากมายที่คุณเคยมีอีกต่อไป

มันก็เหมือนกับการที่เราวิ่งมาราธอนที่มันเป็นระยะทางที่ไกล แต่ถ้าคุณเดินหน้าไปเรื่อยๆๆๆๆ ทุกๆวัน
สักวันคุณก็จะถึงจุดหมายที่ตั้งใจไว้ เพราะฉะนั้นอย่าท้อแท้ครับ ถึงแม้ว่าวันนี้คุณอาจจะยังไม่สามารถ
จีบสาวได้ แต่ผมรับรองว่าถ้าคุณตั้งใจ ทุ่มเทกับมันสักหน่อย อีกไม่นานหรอก สาวๆก็จะมารายล้อมคุณ
เต็มไปหมด ทําไมผมถึงมั่นใจขนาดนี้เหรอครับ ก็เพราะว่าผมได้ผ่านจุดที่คุณเคยเป็นมาแล้วนะสิครับ
ผมเคยรู้สึกท้อแท้ ผิดหวังมาแล้ว แต่ผมก็พยายามเรียนรู้มันจนมาถึงจุดที่ผมต้องการได้ ถ้าผมทําได้
คุณก็ทําได้ครับ

เอาล่ะ มาถึงบทนี้ผมมีแบบฝึกดอนฮวนที่จะทําให้คุณสามารถพัฒนาตัวเองได้เร็วยิ่งขึ้น
ผมเคยใช้มาแล้วและก็ได้ผลเป็นอย่างดี แบบฝึกนี้ไม่ยากเลยแต่ต้องใช้ความอดทนซักเล็กน้อย
คุณถึงจะผ่านมันไปได้ แบบฝึกนี้จะใช้เวลาประมาณ 12 สัปดาห์หรือประมาณ 3 เดือน

ครับ เริ่มแรกเลยคุณจะต้องมีกระดาษสักหนึ่งแผ่นที่จะเอาไว้จดคะแนนที่ทําได้ระหว่างการฝึก
กระดาษแผ่นนี้คุณจะพกติดตัวไปด้วยตลอดเวลา อย่าลืมพกปากกาไปด้วยอีกอย่าง


Step 1--ระยะเวลา 2 สัปดาห์
สิ่งที่ปฎิบัติ: สบตาและยิ้ม

ในช่วงที่ 1 นี้ เราจะเริ่มต้นด้วยสิ่งที่ง่ายที่สุดนั้นก็คือการที่คุณสบตากับสาวๆแล้วส่งยิ้มให้พวกเธอ
คุณจะฝึกที่ไหนก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นห้าง โรงเรียน มหาลัย ที่ทํางาน ทุกที่ตามที่คุณต้องการ วิธีการก็คือให้คุณ
เลือกสาวคนที่คุณต้องการจะสบตาและยิ้มให้กับเธอ แล้วหาจังหวะเวลาเธอหันมาหาคุณ พอเธอหันมาคุณก็สบตา
และยิ้ม คุณสามารถจะสบตาและยิ้มให้กับเธอจากระยะไกลๆก็ได้ไม่จําเป็นต้องเข้าไปใกล
้ เช่น คุณนั่งอยู่ในร้านอาหาร เธอนั่งอยู่อีกโต๊ะ คุณก็สามารถทําได้


วิธีให้คะแนน : ถ้าคุณสบตาแล้วยิ้มกับพวกเธอให้เขียนเลข 1 ลงไปในกระดาษ
แต่ถ้าคุณสบตาเฉยๆ ไม่ได้ยิ้มหรือไม่กล้าแม้กระทั่งสบตาให้เขียนเลข 0 ลงไปในกระดาษ

***พอผ่าน 1 สัปดาห์คุณก็เอากระดาษที่เขียนคะแนนมาดู หากเลข 1 มากกว่าเลข 0 อยู่ 10 ตัว คุณก็ผ่าน
stepแรก แต่หากไม่ใช่ ให้คุณกลับไปเริ่มต้นใหม่


Step 2 --ระยะเวลา 2 สัปดาห์
สิ่งที่ปฎิบัติ: พูดสวัสดีครับ

step 2 นี้คุณจะต้องเข้าใกล้ สาวๆมากว่าเดิมสักนิดนึง เพราะคุณจะต้องพูดคําว่า "สวัสดีครับ" ให้เธอได้ยิน
คุณอาจจะพูดตอนที่คุณเดินสวนกับเธอระหว่างอยู่ในมหาลัยก็ได้ หรือเวลาใดๆที่โอกาสมาถึง
แต่การพูดนี้จะต้องพูดกับสาวที่คุณไม่รู้จักเท่านั้น ถ้าคุณรู้จักเธอไม่นับ

วิธีให้คะแนน : ถ้าคุณพูดสวัสดีครับกับเธอให้คุณเขียนเลข 1 ลงไปในกระดาษจดคะแนน
ถ้าเธอหันมาสบตากับคุณแล้วแต่คุณไม่ได้พูดออกไปให้ใส่เลข 0 ลงไปในกระดาษ


***หมด 2 สัปดาห์ เอากระดาษที่จดคะแนนมาดู ถ้าคุณมีเลข 1 มากกว่า 0 อยู่ 10 ตัวคุณผ่านขั้นตอนที่ 2
ถ้าไม่ผ่านกลับไปเริ่มขั้นที่ 2 ใหม่


Step 3 --ระยะเวลา 4 สัปดาห์
สิ่งที่ปฎิบัติ: พูดคุยเล็กน้อยแล้วเดินจากไป

step 3 เมื่อคุณเห็นสาวที่ต้องการแล้วให้เข้าไปคุยกับเธอบางอย่าง คุณจะเข้าไปพูดคุยเรื่องอะไรกับเธอก็ได้
ไม่ว่าจะเป็นเข้าไปถามเวลา คุยเรื่องหนังสือที่เธออ่านอยู่ คุยถามทาง อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ
แล้วคุณก็เดินจากไป step 3 นี้คุณไม่ต้องใส่ใจ
ว่าจะได้เบอร์เธอหรือเปล่า คุณเพียงแค่เข้าไปคุยกับเธอเท่านั้นพอ

วิธีให้คะแนน : ถ้าคุณเห็นสาวแล้วคุณเข้าไปคุยกับเธอ ให้คุณเขียนเลข 1 ลงไปในกระดาษ
ถ้าเธอว่างแต่คุณไม่กล้าไปคุยกับเธอไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด ให้คุณเขียนเลข 0 ลงไปในกระดาษ

***ผ่าน 4 สัปดาห์ให้เอากระดาษจดคะแนนมาดู ถ้าเลข 1 มากกว่า เลข 0 อยู่ 10 ตัว คุณผ่านขั้นตอนที่3


Step 4 --ระยะเวลา 4 สัปดาห์
สิ่งที่ปฎิบัติ: พูดคุยทําความรู้จักแล้วขอเบอร์

Step 4 นี้คุณจะต้องหาสาวคนที่คุณต้องการขอเบอร์ จากนั้นให้เข้าไปแนะนําตัว พูดคุย
พยายามคุยให้รู้ว่าเราเข้าไปจีบแต่แต่อย่าลืมทําตัวแบบไม่ซีเรียส แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเสมอ
แล้วสุดท้ายก่อนคุณไปคุณจะขอเบอร์เธอ เพื่อเอาไว้โทรจีบในวันหลัง คุณอาจจะพูดเข้าไปขอเบอร์ตรงๆเช่น

"สวัสดีครับ ผมชื่อ... คุณชื่ออะไรครับ"
"ผมอยากรู้จักคุณ เบอร์โทรศัพท์คุณเบอร์อะไรครับ"

เข้าไปขอตรงๆเลยก็ได้ไม่ผิดกฎหมายครับ

***การที่จะผ่าน step นี้ คุณจะต้องได้เบอร์สาวๆอย่างน้อย 4 คน
และคุณจะต้องถูกสาวๆปฎิเสธอย่างน้อยทั้งหมด 10 คน หากคุณได้เบอร์มา 4 คน
แต่คุณถูกปฎิเสธแค่ 3 คน คุณยังไม่ผ่าน คุณจะต้องถูกสาวๆปฎิเสธให้ครบ 10 คนก่อน
สําคัญมากนะครับเพราะการที่คุณถูกปฎิเสธนั้นจะทําให้คุณเก่งขึ้นในอนาคต
เป็นหัวใจสําคัญในการจีบสาว


พอคุณสามารถผ่านขั้นตอนต่างๆมาได้จนหมดแล้ว รับรองว่าคุณจะมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
ที่จะเข้าไปพูดคุยกับสาวๆ คุณจะมีประสบการณ์มากกว่าผู้ชาย 90% ที่ไม่เคยกล้าเข้าไปคุยกับพวกเธอ
คุณจะพัฒนาเกมการจีบสาวของคุณสูงขึ้นไปอีกระดับนึง แต่สิ่งที่สําคัญยิ่งกว่านั้นก็คือคุณจะเห็นว่าการจีบสาว
นั้นเป็นเรื่องที่สนุกสุดๆ คุณสามารถที่จะจีบใครก็ได้ตามที่คุณต้องการ


คุณจะไม่กลัวการจีบสาวอีกต่อไปตลอดกาล!!!

[Rabbitinblack]

กันย์ น้องขวัญ 

สงสัยจะเข้าใจกันสองคน 

[กันย์]

.

[Rabbitinblack]

แต่สเป๊คตูเลย กันย์จ๋า 

[ยุนเอ]

แต่สเป๊คตูเลย กันย์จ๋า 

เซฟฟฟฟฟฟ

[Rabbitinblack]

ตูบอกว่า กันย์สเป๊คตู 

[Princekun]

ถ้าถึงตอนนั้น ยังรออยู่ ฉันคงรักแกตายเลย <<< ขอบอกตามตรงว่าเห็นด้วยว่าเป็นประโยคเลี้ยงไข้...
หรือเป็นประโยคปลอบใจ ที่คนอื่นมักพูดให้เราฟังซะมากกว่า...

เอาจริงๆคนอื่นมักจะจำภาพ และสถานะของตัวเราไว้ในสมองเขาเรียบร้อยแล้วระยะนึง
โดยเฉพาะกับเพศตรงข้าม เช่นเจอคนนี้ปุ๊บ น่าสนใจนะ ต่อมา ดูๆต่อไปไหม หรือให้เป็นเพื่อนดี...

และเมื่อตัดสินใจแบบไหนไปแล้ว ยากที่จะเปลี่ยนภาพความคิดนั้นในสมองของอีกฝ่ายได้ครับ...

เหมือนอย่างเราๆ ถ้ามีผู้หญิงมาคุยๆ เออ เราคิดไปแล้วว่า มันเป็นเพื่อน ก็คงเปลี่ยนไปเป็นแบบอื่นแทบไม่ได้แล้วเช่นกัน...
ลองมองย้อนนะครับ

(ข้อมูลนี้เกิดจากการ คุยกันแบบ "เปิดอก" กับ คู่กรณี "เพื่อนรัก" ครับผม)

(5 ปีที่รอ ไม่ได้ช่วย ถ้าคนเรามันจะจำว่าเราเป็น"เพื่อน" จะดี จะใส่ใจแค่ไหน จะพึ่งได้ยามลำบากแค่ใด ก็เท่านั้นแล...)


ปล. กลับมาแล้ววว จะมาเล่าต่อแล้วนะ ขอกลับไปอ่านก่อนว่าเล่าถึงไหนแล้ว

[เดอะบุ๋ม]

รออ่านๆ 

แวะมารายงานตัวครับ
หมดสิทธิ์จีบต่อเรียบร้อย
โดนดักทางไว้หมด แบบว่าอดเลยยย


เห่อ ช่างมัน
วันที่ 3 ไปเกะตามแผนเดิม แต่เปลี่ยนเป็นร้องเพลงอกหักก็ได้

ซะงั้นง่ะ ไอซ์ 

[Princekun]

กรี๊ด.... พิมพ์ๆอยู่ไฟดับไปซะงั้น

ฟ้ากลั่นแกล้ง...

ซะที่ไหนล่ะ 

หมาที่บ้านมาเดินป้วนเปี้ยนๆ จนปลั๊กหลุด!!!

อนาถนัก...

นี่ต้องพิมพ์รอบที่ 2 ในข้อความเดิม...
(นี่คือความซวยของการบรีฟสด โดยไม่มีการพิมพ์ลง word)

ไม่เอาละ บรีฟไป edit ไปทีละนิดๆ ดีกว่า...



หลังจากวันนั้น.... ต่อมาเธอได้มาขอให้เพื่อนผมซึ่งเรียนวิศวะ..

ช่วยสอนเลขเธอ เพราะเธอกำลังจะสอบเอนท์

ซึ่งเพื่อนผมโอเค... เพราะมันก็รู้ว่าถ้ามาถามผมผมจะบอกว่าอะไร...

ช่วงนั้นเลยกลายเป็นช่วงเวลาแห่งคามสุขไปโดยปริยาย...

ได้เจอหน้า อาทิตย์ละ 1-2 ครั้งตามแต่ความขยันของคนสอน...

โดยที่ทุกครั้งที่มา ผมจะมาด้วยข้ออ้างเดิมๆว่า ก็เดี๋ยวสอนเนเสร็จ จะไปกินข้าวต่อกับเพื่อนไง...
(ข้ออ้างโง่ๆ แบบว่าอยากเจอ จริงๆ ไม่ต้องมารอเพื่อนที่นี่ก็ได้ ให้สอนเสร็จค่อยมาเจอยังทัน)


จำได้ว่ามีบางวันมาแอบดูแล้วสังเกตุเห็น... เฮ้ย ใช้ดินสอกดแบบเดียวกับที่ตูมีเลยนี่หว่า ใจตรงกัน?
(ผมพกดินสอกด 4 แท่ง แต่ไอ้แบบที่กดด้านข้างๆ มีแท่งเดียว สีเดียวกัน... แถม ปลอกมันยังหักที่เดียวแบบเดียวกันอีก)

(อธิบายแบบนี้คงเข้าใจ)

ก็ทำแบบนี้อยู่ระยะนึง...

จนเข้าสู่ช่วงเทศกาลวาเลนไทน์ (ที่ผ่านมาต้นปี)

ก็แบบว่าแหม.... วาเลนไทน์ทั้งที... ขอซื้ออะไรให้เธอหน่อยแล้วกัน...

ก็คิดๆไปว่าจะซื้ออะไรดี... จนแอบไปเดินสำรวจมาก่อน 1 วัน ว่ามีอะไรบ้างในห้่างละแวกใกล้ๆ...
(ไม่อยากให้ช่อดอกไม้ มันโจ่งแจ้งไป เราชอบอะไรเบาๆ น่ารักๆก่อน...)

จนวันที่ 13 ผมเลยชวนเพื่อนผมไปซื้อของ... มันก็จะซื้อให้แฟนมัน

ส่วนผมจะซื้อให้เน... (ตอนบอกว่าจะซื้อให้เน มันแซวว่า แล้วไหนทีแรกบอกว่าไม่ได้คิดอะไรไงวะ... แขวะตูซะงั้น)

ตอนแรกคิดว่าอืม ซื้อนี่ให้เธอดีกว่า... แต่พอถึงเวลาจะซื้อจริงๆ...

เกิดอาการลนครับ... เลือกไม่ถูก ...

เดินวนรอบห้างอยู่ หลายรอบ แบบว่า เอ๊ะ ไอ้นี่จะดีเหรอ ไอ้นั่นจะเวิคไหม
(ผมเชื่อว่าคุณผู้ชายหลายๆคนก็อาจจะเคยพบกับปัญหานี้ครับ)

จนเพื่อนเลือกได้ แล้ว รอแต่เรานี่หละว่าจะเอาอะไรร้านไหน...
และวันนี้มันก็มีสอนน้องเนด้วย...

สุดท้ายไปสะดุดเอาของอย่างนึง...

คือตุ๊กตาที่มีฐานไขลานได้ ภายในฐานจะมีหีบคนตรีอยู่

พอไขๆไปแล้วก็วาง ตุ๊กตาจะหมุนๆไป พ้อมกับมีเสียงเพลงออกมา...

มันเป็นตุ๊กตาน่ารักๆ มีชื่อเขียนด้วยนะไอ้ตัวเนี้ยอ่ะ
มันเขียนไว้ที่ฐานว่า "เจ้าเต้าฮวย" เห็นแล้วน่ารักดี

เห็นแล้ว...เออ ไอ้นี่หละที่หาอยู่ เลยคิดว่าเออซื้อให้เธอแหละ...
(เอาความชอบของคนซื้อเป็นเกณฑ์ซะงั้น  )

ไม่ทันได้ดูราคา เอาไปจ่าย ตึ๊ดดดด 300 เศษๆ เฮ้ย..ของที่โดนกลับถูกกว่าที่คิดแฮะ

ทีนี้มีแต่ของ ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ต้อง บรรจุ แพคเกจจิ้ง ดีๆหน่อย จะได้ประทับใจ
แล้วก็เอาไปห่อสวยๆ ที่มุมห่อของ ของร้าน... เลือกกล่องสวยๆ ริบบิ้น กระดาษห่อ...

อย่างบรรจง ก่อนจะจ่ายเงิน...

พอจ่ายเงินค่าห่อจริงๆ แทบเป็นลม...

แม่งแพงกว่าของอีก!!! เกือบ 400 แน่ะ

สรุปแล้ว เดินทางมา หาอะไรกิน เดินหาซื้อของ ซื้อของและห่อ...

รวมแล้วหมดไปพันกว่าบาท...

แต่ไม่เป็นไร สมยอม... แค่ราคาเกินกว่าที่คาดไว้สำหรับของน่ารักๆกุ๊กกิ๊กๆ อยู่นิดหน่อย
เอาจริงๆ กะว่าวันนี้มาเต็มที่แค่เฉียดๆพัน.. เพราะไม่ได้ซื้ออะไรใหญ่โต
(ของขายในเทศกาลนี่แพงจริงๆนะครับพี่น้อง  )

ก่อนที่จะรีบเดินทางกลับ เพราะเพื่อนผมต้องกล้บมาสอนเลขเธอ...

ระหว่างเดินทางกลับ มันถามว่า "อ่าว แล้วจะให้วันพรุ่งนี้เหรอ? หรือจะทำไง?"

อืมมมมม นึกไม่ออกว่ะ รู้แต่ซื้อมาแล้ว เดี๋ยวเจอก็ให้เลยก็แล้วกันเนอะ...
(กลัวหิ้วกลับมาบ้าน น้องสาวเห็นแล้วแซว ยับเยิน.. 555)



ตาลาย พักสายตาก่อนนะ เริ่มเบลอซะแล้ว 

[❤ ตูน ❤]

มาตามเก็บ อ่านของทุกคนแล้วล่ะ

อันนี้พูดรวม ๆ เลยละกัน พักนี้มีแต่ให้ลุ้นหนุ่ม ๆ นะ  (สาว ๆ มีให้ลุ้นบ้างสิจ๊ะ)

ไอ้เราก็ลุ้นกันตัวโก่ง แนะนำบ้าง ปลอบ ๆ กันบ้าง ให้คำปรึกษาบ้าง

แต่ครั้งนี้ พี่ ๆ หลาย ๆ คนก็ให้คำแนะนำที่ดีแล้วล่ะ โดยเฉพาะพี่ณต 

อย่างที่เคยบอกไปครั้งนึงว่าให้มองเป็นสองด้าน อย่ามองด้านเดียว

แต่วันนี้ No comment นะ เพราะมีความรู้สึก & มั่นใจว่า อย่างบักกันย์ ไอซ์ ปริ๊นซ์

หลาย ๆ คน เป็นคนที่มีความคิด คิดเองได้ ถ้าวันนึงเกิดผิดหวังขึ้นมา

ก็คงแค่เศร้านิด ๆ ไม่อะไรมาก ไม่ฟูมฟาย บ้าบอ ไม่อ่อนแอ ทำนองนั้น

อีกเรื่อง เดี๋ยวนี้ผู้หญิงน่ารัก ๆ โคตรเยอะเลย แถมเก่ง + ฉลาดด้วย

เวลาเดินผ่าน ๆ ตามห้างอะไรอย่างนี้ ยังแบบว่า เฮ้ย เดี๋ยวนี้ทำไมผู้หญิงมันน่าร๊ากกกกก

เดินผ่านออร่าฉายแสงว๊าบ ๆ ตลอดเลย (ชอบมองผู้หญิงน่ารัก ๆ อ่ะ)

มอง ๆ คนอื่นบ้าง อาจมีผู้หญิงคนอื่น ถึงแม้จะไม่น่ารักเท่าคน ๆ นี้ที่กำลังชอบ

แต่ถ้าเค้าก็น่ารักในระดับนึง นิสัยดี ที่สำคัญเป็นคนที่เค้ารักเรา เหมือนอย่างที่เรารักเค้า

สักวันคงได้เจอกับคน ๆ นั้น ดังนั้นเปลี่ยนความคิดเหอะนะบักกันย์ ที่บอกว่า

"แต่ถ้าไม่น่ารักเท่าบุ๋มบิ๋ม กันย์ก็คงไม่เอา" << อันนี้ไม่เห็นด้วยอย่างแรง

แล้วบักกัีนย์ก็ออกจะน่ารัก ตูว่า ต้องมีสาว ๆ มาชอบบ้างล่ะนะ ลองดูรอบ ๆ ตัวเองดี ๆ

[ออยอิชี่]

อื้มมม บีบีก็คิดกับกันย์เป็นเพื่อนไปเถอะ กันย์จะคิดยังไง มันก็เรื่องของกันย์
อืมมม เค้าน่ะ ไม่เบื่อแกหรอก เพียงแต่มันรู้สึกแปลกๆ เวลาแกโทรมา
ยังไงอ่ะ
ไม่รู้สิ

อ่านมาแบบเพลิน ๆ
เจอประโยคข้างบน ผมหยุดกึก นิดนึง
กำลังจะบอกอย่างที่พี่ว่า ที่บูบูโทรมานี่บีบีรู้สึกไม่ดีเหรอ อะไรแบบนั้น  


แต่ยังไงก็ตาม บักกันย์สู้ ๆ ปู้น ๆ  

[❤ ตูน ❤]

ลืมไปเรื่องนึง เรื่องของขวัญวันเกิด

ที่เคยทำของขวัญให้เอิ๊ก ก็มีหลายอย่างนะ

เล่าให้ฟังละกัน เผื่อจะเป็นไอเดีย เอาไปใช้ได้นะจ๊ะหงุมหงิม

- เขียนกระดาษใส่แคปซูล ใส่ขวดโหล (เหมือนน้องน้ำ)
ตอนนั้นใช้แคปซูบใส ใส่กระดาษข้างในสีแดง กับ สีขาว สลับกัน
ขวดโหลรูปหัวใจ ให้ไป แต่ตูนใส่แค่ครึ่งเดียว แล้วให้แคบซูลเปล่าอีกครึ่งนึง
ให้เอิ๊กไปช่วยเติมใจให้กันจนเต็ม    ทำนองนั้น

- ทำภาพ Mosaic รวมรูปที่ถ่ายด้วยกันเยอะ ๆ ใช้โปรแกรม Easy Mosaic
มาทำเอง แล้วก็เอาไปอัดภาพ 24" x 30" มั้ง
แล้วม้วนผูกโบว์ ให้ตอนวาเลนไทน์ อันนี้เอิ๊กชอบมาก
ย่อมาให้ดูด้วยเพราะ file จริง ๆ ใหญ่มาก

แล้ว crop ให้เห็นภาพเล็ก ๆ นะ


- กระเป๋าสตางค์ให้ เมื่อเดือนก่อน

- ตุ๊กตาหมี ให้ครั้งแรกที่ไปเดทกัน (เอิ๊กเป็นคนชอบตุ๊กตาหมีมาก)

มีอะไรอีกล่ะ นึกไม่ออกแฮะ วันสำคัญ ๆ นี่เยอะนะ
ทำอะไรกุ๊กกิ๊ก ๆ บ่อย ๆ ด้วย เพราะเอิ๊กเค้าให้ความสำคัญกับทุก ๆ วันสำคัญ
อย่างวันครบรอบเอิ๊กจะนับทุก ๆ เดือน วันนี้ก็เป็นวันครบรอบ 1 ปี กับ 4 เดือน ที่เป็นแฟนกัน
วันนี้คงไปทานข้าวด้วยกันตอนค่ำ ๆ ไม่ได้เตรียมอะไรพิเศษสำหรับวันนี้
แต่ทุก ๆ วันครบรอบตอนเที่ยงคืน จะบอก Happy Anniversary กัน
หรือถ้าตูนหลับก่อน เอิ๊กก็จะส่ง Message มาให้

เล่ามาซะเยอะ พอเป็น Idea ทำของขวัญได้บ้างไหมเนี่ย 

[Rabbitinblack]

  น่ารักจริงๆ

[ยัง มี พุง]

  น่ารัก

ของตู ถ้าไม่ใช่ครบปี รึ วันเกิด ก็จะเฉยๆ ไม่ค่อยมีอะไรพิเศษ

ถึงวันพิเศษก็ไปกินข้าวกันตามปกติ

รึเพราะทุกวันที่อยู่ด้วยกันมันพิเศษอยู่แล้วหว่า

เพราะเดือนๆนึงก็กลับเมืองไทยแค่ 2 ครั้ง

ครั้งละ 4 วัน ส่วนมากก็อยู่ด้วยกัน กลางวันพี่เชน.ไปทำงาน ตูก็ระเห็จไปหาแม่

ตอนเย็นก็ระเห็จกลับมาหาตาเชน. แล้วก็ไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน

ร้านประจำก็ จิ้มจุ่มหน้าวัดทุ่ง กับ ร้านข้าวต้ม

ไปกินร้านดีๆบ้างรอบละครั้ง ส่วนมากถ้าตูกลับเมืองไทยก็จะซื้อของมาฝากตาเชน.อยู่แล้ว

ขนมมั่ง ของกินมั่ง มาร์สหน้ามั่ง  

เลยทำให้วันพิเศษมันกลายเป็นวันธรรมดาไป

เพราะวันธรรมดามันก็พิเศษอยู่ตลอด