รำลึก 2 ปีสึนามิ

[ยัง มี พุง]

ผ่านไปสองปีแล้ว แต่นึกแล้วยังเศร้าอยู่เลยเฮ้อ


ไว้อาลัยและรำลึกถึงผู้สูญเสียกันค่ะ

[มานี มีใจ]

2 ปีแล้วเหรอ 

[iannnnn]

เช้าวันนั้นเป็นวันหยุดพอดี

ตูตื่นขึ้นมาหลังร้านตอนแปดโมงกว่าๆ
แล้วก็นั่งคุยกับพี่ที่เฝ้าร้านเน็ตด้วยกัน ข้างหลังมีน้องที่บ้านอยู่ภูเก็ตอีกคน
ทันใดนั้นทีวีทุกช่องก็ขึ้น Breaking News ว่ามีคลื่นยักษ์ถล่มภาคใต้ของไทย
มีผู้เสียชีวิตมากมาย --- ช่องนู้นก็มากมาย ช่องนี้ก็มากมาย

ฉับพลัน ร้านเน็ตที่มีแต่นักศึกษามาเล่นเกมก็กลายเป็นศูนย์ข่าวทางอินเทอร์เน็ตย่อมๆ
เว็บ CNN / ABC / Foxnews / รอยเตอร์ หรือสถาบันข่้าวต่างประเทศทุกเว็บ
ถูกรื้ค้นเพื่อติดตามรายละเอียดของเหตุการณ์ครั้งนี้

พอแน่ใจว่าสิ่งนี้คือสึนามิ และเกิดที่ภูเก็ต
พวกเราก็กรูเข้าไปหลังร้านเพื่อปลุกน้องมันขึ้นมา
โทรสอบถามสารทุกข์สุกดิบของญาติที่อยู่ที่นั่น
โชคดีครับที่ทุกคนที่เรารู้จัก ปลอดภัย





หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง
สิ่งที่เพิ่งเกิดก็ถูกกล่าวขานว่าเป็นโศกนาฏกรรมและพิบัติภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกครั้งหนึ่ง

[Dayight]

ขอไว้อาลัยแด่ผู้ประสพเหตุการณ์ธรณีพิบัติภัยด้วยครับ

[ยุนเอ]

ไว้อาลัย

[saa3]

ไว้อาลัยแก่ผู้ที่ประสบเหตุการณ์และวิญญาณทุกดวงไว้ ณ ที่นี้ครับ

(ช่วงหลังๆก็เริ่มมีข่าวสึนามิฝั่งอ่าวไทยบ้างละ )

[เก้อ]

ปีใหม่จะกลับพังงาดีไหมนี่ กลัวผี 
(แต่แถวบ้านไม่โดนนะ เขาหลักบังไว้พอดี)

[ooooo]

ขอให้ดวงวิญญาณทุกดวง จงไปสู่สุขตินะครับ

[ดาเฉยๆ]

ขอให้ทุกคนที่ยังอยู่มีกำลังใจที่ดีขึ้นนะคะ

แค่นึกยังเศร้าเลย

[โต]

สรยุดเอามาออกรายการวันนี้ เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้นทั้งที่2ปีมาแล้ว

[ยัง มี พุง]

เหมือนจะได้ยินมาว่าบางคนยังไม่ได้กลับบ้านเลย ยังหากันไม่เจอ

สรยุธ.มาออกว่าไงมั่งอ่ะโต. ไม่มีทีวีไทยดูอ่ะ

[โต]

เรื่องเงินๆทองๆที่เค้าเอามาบริจาคช่วยแต่ไม่ถึงมือชาวบ้านน่ะแหละ
แล้วก็ชาวบ้านยังฝังใจ ระบบเตื่อนภัยยังไม่น่าไว้ใจพอ แนวๆนี้แหละ ดูผ่านๆเอา
เดี๋ยวนี้รายการไม่ค่อยน่าสนใจเท่าเมื่อก่อนแล้ว
รึว่าตูเบื่อ คิดไปเองก็ไม่รู้นะ

[เก้อ]

ตัดตอนมาจากบันทึกในวันนั้นครับ

พังงา...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...

    นี่คือเหตุการณ์ที่เราทุกคนจะต้องจดจำ ไปเล่าให้ลูกของเราฟัง
    แล้วพวกเขาก็จะทำแววตาสงสัยและว่า มันรุนแรงขนาดนั้นเชียวเหรอ?
    คือเหตุการณ์ที่พอหลานของเราได้อ่านมันในหนังสือเรียน
    ก็จะมาถามเราว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายกับฟังนิทานอันแสนเหลือเชื่อ


     
    คงไม่ต้องเล่าที่มาที่ไปกันอีก กับคลื่นยักษ์ที่เข้าถล่มชายฝั่งมหาสมุทรอินเดีย
    ที่เราดูทีวีแทบจะตลอดตั้งแต่เช้า ก็รู้แค่ว่าเกิดแผ่นดินไหวที่สุมาตรา
    แล้วซักประมาณเกือบเที่ยง เอ๊ะ ไหงคนไทยหลายสิบ ตั้งไกลนะ
    อ่า มีคลื่นอะไรซัดนะ หืม

     
    บ่ายๆฟังสัมภาษณ์มี....รถลอยเข้ามาในโรงแรมผมครับ.. แต่ดูช่อง 3 5 7 9 แล้วก็ยังเป็น
    เกมส์โชว์ดาราหัวเราะระรื่น และเสียงเชียร์ของบรรดากองเชียร์ในห้องส่ง
    สปาย! สปาย! สปาย!อะไรนะคะ เจ็ด! เจ็ด! เจ็ด! โอ้ น่าเสียดายมากครับ กรี้ดดดด
    นี่มันอะไรกันวะ จึงกดรีโมทไปที่ช่อง เนชั่น ถึงได้รู้ว่านี่มันไม่ใช่ธรรมดาแล้ว

     
    แล้วดาราปัญญาอ่อนพวกนี้มาทำอะไรบนจอทีวี? คนตั้งเยอะร้องให้อยู่ไม่เห็นรึไง
    จนกระทั่งเย็น ไอทีวีและโมเดิร์นไนน์ เริ่มไหวตัวทันก่อน และเริ่มเห็นการเข้าไปช่วยเหลือ
    แล้วไม่นานช่องบันเทิงที่เหลือก็เริ่มนำเสนอข่าว

ตัดตอนเล็กน้อย

เราถึงคิดจะโทรไปพังงาถามที่บ้าน โทรเท่าไหร่ก็...

    ........ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก........
     
    ตามข่าวเสาสัญญาณล้มตลอดสาย แล้วบริษัทโทรศัพท์ทั้งสาม
    ก็ประกาศให้ใช้บริการมือถือฟรีในเขตจังหวัดที่มีความเสียหาย
     
    ไม่มีสัญญาณให้ใช้แต่ดันให้ใช้ได้ฟรี ถ้าเป็นตอนปกติ คงขำดิ้นละ
    แต่ตอนนี้ขำไม่ออก
     
    จึงรอถึงตอนค่ำๆ พ่อแม่จึงโทรมาบอกว่า ไม่มีปัญหาอะไร จริงๆก็คาดได้อยู่แล้ว
    ไม่ได้คิดว่าจะเป็นอะไร เพราะอำเภอเนี้ยเป็นอำเภอเดียวของพังงา
    ที่ไม่ได้ติดทะเล ก็ดันอยู่กลางหุบเขาออกปานนั้น
    น่ะนะ แต่ก็แน่นอนว่าไม่ไกลทะเลมาก และไม่ไกลจากเขาหลัก

     
    และเช้าวันนี้(27 ธ.ค.) ก็โทรเข้าเบอร์บ้านติดเสียที แต่ก็คิดว่าไม่น่าใช้นาน
    เพราะเป็นทางเดียวที่ติดต่อได้ คงมีคนใช้เยอะ ก็ได้ฟังเหตุการณ์มาว่าญาติของญาติอีกที
    (แปลว่าไงวะ)ที่อยู่ภูเก็ตยังมีที่ไม่สามารถติดต่อได้ แต่บางครอบครัวที่บ้านอยู่ริมทะเลก็ได้รับ
    การยืนยันว่าหายไปทั้งบ้าน แต่จะหายไปไหน ไม่มีใครยืนยัน...

     
    ที่แน่ๆ จำนวนคนตายอย่างเป็นทางการที่มีการประกาศออกมา
    คูณเท่าตัวไปเลยครับจะได้จำนวนจริงๆ

     
    และแล้วเราก็ยังติดตามดูข่าวมาราธอนตั้งแต่เช้าเมื่อวาน จนกระทั่งเช้าวันนี้
    นี่คือบางเรื่องที่สมควรบอกต่อ

หลายช่วงหน่อย

    และแล้วเราก็ยังติดตามดูข่าวมาราธอนตั้งแต่เช้าเมื่อวาน จนกระทั่งเช้าวันนี้
    นี่คือบางเรื่องที่สมควรบอกต่อ

     
    ณ แสนสำราญ

    เรื่องเล่าเช้านี้ คุณสรยุทธสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ พยาบาลโรงบาลแสนสำราญ
    ซึ่งเป็นกิ่งอำเภอหนึ่งของระนอง พยาบาลคนนั้นออกไปกู้ภัยในช่วงบ่าย
    ตามชายหาดหลังจากถูกพายุกวาดผ่านไปแล้ว ถ้อยคำที่เธอเล่า เธอบอกว่า

    "..... เดินไปตามชายหาด ก็พบเศษข้าวของและศพ ทุกอย่างกลาดเกลื่อนหาด และ
    ศพ เด็กๆที่ห้อยอยู่ตามกิ่งไม้....."

    เราติดตามดู รายการนี้และคุณสรยุทธมานาน ซึ่งพิธีกรมืออาชีพระดับนี้
    สามารถรักษาอารมณ์และควบคุมสถานการณ์ ได้เสมอมา ไม่เคยหลุดเลยสักครั้งเดียว
    แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราเห็น หลังจากคำสุดท้าย ...ห้อยอยู่ตามกิ่งไม้....

    สรยุทธ ...นิ่ง...หลับตา

    ซักพักขณะที่พยาบาลสาวคนนั้นพูดต่อ เขาจึงค่อยๆสูดลมหายใจแล้วทำหน้าที่
    พูด ครับๆไปตามเรื่องราวที่ได้ฟังต่อ แต่ก็เสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด
    และไม่มีการซักถามอะไรอีกอย่างที่ควรจะเป็น
     
    แล้วอยู่ดีๆ ก็มีอะไรมาจุกที่คอเรา
    เราจึง...นิ่ง....หลับตา



    ณ เขาหลัก

    เขาหลัก เป็นอีกที่ที่ได้รับความเสียหายสูงสุดในอุบัติภัยครั้งนี้ นานหลายปีก่อน
    เคยได้ยินพี่เราพูดว่า อยากเปิดร้าน(เซเว่นฯ)ขายของให้นักท่องเที่ยวที่นี่หลังเรียนจบ
    เพราะแม้ตอนนั้นจะยังไม่มีนักท่องเที่ยวมากนัก แต่ด้วยทะเลที่ยังสวย
    และสะอาด ที่นี่จึงมีแนวโน้มที่จะได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักในอีกไม่กี่ปี

    แล้ววันนี้คนทั้งโลกก็ได้รู้จักที่นี่จริงๆ
   
    ...แต่ไม่ใช่รูปแบบที่พี่ผมอยากให้รู้จัก

    และสำหรับคนไทย ก็จะได้รู้จักที่นี่ในอีกแบบนึงซึ่งใหญ่และสำคัญมาก
    แต่เรายังไม่กล้าพูดในที่นี้ (ได้ยินว่า หาพบแล้ว แต่ไม่ยืนยัน)
     
     
     
    9 โมงเช้า หลังจากวางสาย เป็นอะไรที่พอจะคาดเดาได้
    พี่และน้าบอกจะขับรถออกไปช่วยคน คงแถวๆริมชายฝั่ง
    ไม่ทำมาค้าขายแล้วรึไงน้อ  คิดว่าคงเอากล้องไปด้วย
    น่าจะได้ดูนะ
     
    หรือไม่งั้นทุกคนคงได้ดูจากข่าวกันจนเหนื่อยใจแล้วมั้ง...

ส่วนหนึ่งที่นั่งพิมพ์บันทึกไว้ ตั้งแต่บ่ายๆวันนั้นจนถึงเช้าวันต่อมาเลย
คงเป็นแค่เหตุการณ์เล็กๆน้อย หลังจากเช้าวันนั้นที่เราได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
และมันร้ายแรงกว่าที่เราเขียนไว้นี่แค่ไหน เอามาแบ่งปันประสบการณ์ครับ


ปล.ตัวแดงหมายถึง คุณพุ่มครับ ตอนนั้นประชาชนทั่วไปยังไม่มีใครทราบ
แต่คนแถวนั้นเค้ารู้กันหมดแล้ว ก็เลยพลอยรู้ไปด้วย

[ยัง มี พุง]

จำได้ว่าตอนนั้นก็โทร.หาปู่กับย่าของเพื่อนกันมือหงิก

ดีที่ว่าบ้านอยู่ตรงช่วงอ่าวที่เขากั้นพอดี เลยแค่น้ำท่วมเข้าบ้าน

แต่อ่านถึงตอนที่สรยุธ.ไปสัมภาษณ์ ... 

หวังว่าคงยังไม่มีใครไม่ได้กลับบ้านนะ

[•หมูหมู•™]

ไว้อาลัย
ติดตามข่าวการฟื้นฟูทั้งร่างกายจิตใจ และพื้นที่เสียหายจากรายการทางโทรทัศน์อยู่เป็นระยะ
เป็นกำลังใจ ให้พี่น้องผู้สูญเสียทุกท่าน

ช่วงนี้คลื่นใหม่ก็มาอีก