วัยรุ่นเซร็ง !! กับศัพท์วิบัติ

[Aleczan]

คำที่ติดมากแล้วแก้ยังไม่หายคือ
เดี๋ยว ผมจะพิมพ์ย่อเป็น เด๋ว ทุกทีเลย - -"

แต่เห็นผิดทีไรก็แก้ทุกทีนี่คะ 
แสดงว่ายังไม่แย่ค่ะ

จริง ๆ คำว่า "เด๋ว" เนี่ย จะเห็นบ่อยมากค่ะ (และโมจิขอจัดให้อยู่ในระดับวิบัติแบบมนุษย์)
โดยเฉพาะตามห้องแชท ตามในเกม หรือ MSN
ซึ่งถ้าคุยแบบบรรทัดวิ่งไว ๆ ก็ไม่ค่อยจะว่าอะไร เพราะมันพิมพ์ง่ายกว่าเยอะจริง ๆ โดยเฉพาะกับคนที่พิมพ์ไม่คล่อง....
แต่ถ้าเจอในเว็บบอร์ดตัวเองจะไม่ยอมค่ะ ไล่ให้แก้ในบัดดล 

โมจิมีความยึดติดประหลาด ๆ อยู่อย่างหนึ่งค่ะ คือคิดว่าการ chat แบบบรรทัดวิ่ง ๆ ไปทั้งหลายเนี่ย ก็เหมือนภาษาพูด จะวิบัติบ้าง ย่อบ้าง เล่นมักง่ายบ้าง ก็ไม่เป็นไร ตราบเท่าที่อ่านแล้วรู้เรื่อง ไม่ต้องมานั่งกุมขมับแปลภาษาหนอนบุ้ง

แต่ถ้าเป็นเว็บบอร์ด มันถาวรกว่า และบรรทัดไม่ได้วิ่ง คนโพสต์ไม่ต้องแข่งกับเวลาหรือวิ่งหนีมอนสเตอร์ ก็จะเป็นกึ่งภาษาเขียน ต้องใช้ให้ถูกถึงจะดี

[าาา๐]

"ปิดเทิมเน้ เพิ่ล ๆ เมครัยจาปัยเท่วหนัยม่างอ่ะส์"




มีถึงขั้นนี้แล้วเหรอครับ โลกมันไปไวจริงๆ 

[Aleczan]

"ปิดเทิมเน้ เพิ่ล ๆ เมครัยจาปัยเท่วหนัยม่างอ่ะส์"




มีถึงขั้นนี้แล้วเหรอครับ โลกมันไปไวจริงๆ 

มีในซีซ่าค่ะ

เห็นแล้วปวดตับ 

[นักศิลปะ]

แต่เห็นผิดทีไรก็แก้ทุกทีนี่คะ 
แสดงว่ายังไม่แย่ค่ะ

จริง ๆ คำว่า "เด๋ว" เนี่ย จะเห็นบ่อยมากค่ะ (และโมจิขอจัดให้อยู่ในระดับวิบัติแบบมนุษย์)
โดยเฉพาะตามห้องแชท ตามในเกม หรือ MSN
ซึ่งถ้าคุยแบบบรรทัดวิ่งไว ๆ ก็ไม่ค่อยจะว่าอะไร เพราะมันพิมพ์ง่ายกว่าเยอะจริง ๆ โดยเฉพาะกับคนที่พิมพ์ไม่คล่อง....
แต่ถ้าเจอในเว็บบอร์ดตัวเองจะไม่ยอมค่ะ ไล่ให้แก้ในบัดดล 

โมจิมีความยึดติดประหลาด ๆ อยู่อย่างหนึ่งค่ะ คือคิดว่าการ chat แบบบรรทัดวิ่ง ๆ ไปทั้งหลายเนี่ย ก็เหมือนภาษาพูด จะวิบัติบ้าง ย่อบ้าง เล่นมักง่ายบ้าง ก็ไม่เป็นไร ตราบเท่าที่อ่านแล้วรู้เรื่อง ไม่ต้องมานั่งกุมขมับแปลภาษาหนอนบุ้ง

แต่ถ้าเป็นเว็บบอร์ด มันถาวรกว่า และบรรทัดไม่ได้วิ่ง คนโพสต์ไม่ต้องแข่งกับเวลาหรือวิ่งหนีมอนสเตอร์ ก็จะเป็นกึ่งภาษาเขียน ต้องใช้ให้ถูกถึงจะดี

ถ้าเราปล่อยผ่าน แสดงว่า
มันจะกลายเป็น ธรรมดาในอนาคต
ฉะนั้น เราปล่อยผ่านทั้งหมด ได้ไหม

[าาา๐]

คนพิมพ์มันไม่แหม่งๆตัวเองบ้างเลยรึไงหนอ 



ลองอ่านออกเสียงก่อนกด enter ก็ยังดีนะ

[Aleczan]

ถ้าเราปล่อยผ่าน แสดงว่า
มันจะกลายเป็น ธรรมดาในอนาคต
ฉะนั้น เราปล่อยผ่านทั้งหมด ได้ไหม

มันก็พูดยากนะคะ
อย่างที่บอกค่ะว่าถ้าเห็นในสถานที่ที่คิดว่าควรใช้ภาษาเขียน หรือภาษามาตรฐาน ก็จะไม่ยอมปล่อย
แต่ถ้าเห็นในที่ที่เม้าท์แตกแหลกลาญ บรรทัดวิ่งเป็นรถด่วนนี่ มันก็เหมือนภาษาพูด (ในชีวิตจริง) ที่เพี้ยนไปจากภาษาเขียนบ้างเป็นธรรมดา ก็จะไม่ค่อยจู้จี้เท่าใดนักค่ะ

ปัจจุบันโมจิพิมพ์มาก เขียนมาก เวลาโพสต์อะไรในเว็บบอร์ดหรือในบล็อก บางครั้งก็ติดใช้ภาษาเขียนออกมาจนมีคนแซวบ้าง เช่น
"อย่างไร" "เพราะฉะนั้น" "ไฉนจึงเป็นเช่นนั้น" "หรือไม่"

แต่ถ้าเป็นคนที่พิมพ์ตามเสียงภาษาพูดจริง ๆ ก็คงใช้
"ยังไง" "เพราะงั้น" "ไหงงั้น" "มั้ย"

ซึ่งคำว่าเดี๋ยว แผลงเป็น เด๋ว นี่มันก็ก้ำกึ่ง ว่านับได้ทั้งแผลงเพราะมักง่าย และแผลงเพราะเสียงภาษาพูด
เพราะเวลาคนพูดรัว ๆ ลิ้นพันกัน บางทีเสียงก็กร่อนไปเหมือนกัน
สำหรับการพูด....ถ้าเป็นผู้ใหญ่โมจิก็คงไม่ว่าอะไร แต่ถ้าเป็นเด็ก อย่างหลานหรือลูกพี่ลูกน้อง ถ้าพูดไม่ชัดต้องบอกทันทีค่ะ ไม่เช่นนั้นจะติดไปจนโต แก้ยากด้วย

สรุปคือไม่อยากให้ปล่อยค่ะ แต่ก็คงแล้วแต่สถานการณ์ ณ บัดนั้นบ้างเป็นบางส่วน

คนพิมพ์มันไม่แหม่งๆตัวเองบ้างเลยรึไงหนอ 



ลองอ่านออกเสียงก่อนกด enter ก็ยังดีนะ

ปัญหาคือบางคนนึกว่าพิมพ์แบบนั้นแล้วมันน่ารักไงคะ
แต่โมจิว่าน่าถีบมากกว่า 

[IM]

"ปิดเทิมเน้ เพิ่ล ๆ เมครัยจาปัยเท่วหนัยม่างอ่ะส์"

มีถึงขั้นนี้แล้วเหรอครับ โลกมันไปไวจริงๆ 

ประเภทนี้คงไม่ช่วยให้อ่านเร็วขึ้น หรือพิมพ์ได้เร็วขึ้นหรอกครับ
ผมว่ามันทำให้อ่านช้า แถมพิมพ์ช้าลงซะอีกนะเนี่ย   

[นักศิลปะ]

+ โมจิ ตอบยาวจริงๆ

[คนตาบอดข้างเดียว]

โมจิตอบได้ยาวดีจริงๆ

[ม๊อบ]

เพิ่ลๆ 

[เบย์]

มีในซีซ่าค่ะ

เห็นแล้วปวดตับ 

เกือบห้ามไม่ให้น้องเข้าไม่ทัน

[Aleczan]

เกือบห้ามไม่ให้น้องเข้าไม่ทัน

ถ้าน้องมีความมั่นใจในตัวเองมากพอ (ที่จะไม่หวั่นไหวไปกับการโดนว่าว่าเชยเพราะไม่ใช้ภาษาวิบัติ) และไม่รับอิทธิพลชักจูงจากคนอื่นได้ง่าย ๆ ก็ไม่เป็นไรค่ะ เข้าไปได้ หรือจะให้น้องเล่นแบบคอยกำกับแนะนำอยู่เสมอ ๆ ก็ดีค่ะ น้องจะได้ไปเห็นโลกอีกด้านของวัยรุ่น 

ในนั้นถ้าหาดี ๆ ก็มีเด็กที่ไม่หลงไปตามกระแสงี่เง่าเหมือนกันนะคะ
ถ้าสามารถเจอคนประเภทนั้นแล้วเกาะกลุ่มกัน ก็คงโล่งใจได้เปลาะหนึ่งค่ะ

แต่จะว่าไป สังคมในนั้นถ้าโมจิต้องเข้าไปสวมบทบาทผู้ดูแล....
คงต้องล้างบางค่ะ แล้วก็คงจะต้องจัดระเบียบใหม่ประมาณ 70% 

สภาพปัจจุบันยุ่งเหยิงจริง ๆ อยากกวัดแกว่งไม้เรียวสุด ๆ คันมือ 

เมื่อวานหัดเล่นเกมเต้น พอเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์เกมปุ๊บ เจอเด็กด่ากัน "อีดอก" "อีจังไล" "มิงด่ากรู" "อ้ายเห้"
เครียด อึ้ง

แล้วเด็ก ๆ ในนั้น เท่าที่เห็นจะอายุประมาณเด็กม. ต้นค่ะ เกิน 20 นี่หายากมาก ๆ
เด็กสุดเท่าที่เห็นก็ 11-12 (อาจมีที่เด็กกว่านี้แต่ไม่เห็น)
ตะลึงนิดหน่อยที่วัยแค่นี้ เป็นไปได้ถึงเพียงนี้ 

[เหมียวเด๊ะ !]

เมื่อวานหัดเล่นเกมเต้น พอเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์เกมปุ๊บ เจอเด็กด่ากัน "อีดอก" "อีจังไล" "มิงด่ากรู" "อ้ายเห้"
เครียด อึ้ง

เห็นเยอะค่ะ
โดยส่วนตัวเหมียวมองว่าสังคมชีซ่าช่วงแรกๆจะดูดี มีระเบียบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการใช้ภาษา ที่ตอนเปิดเว็บใหม่ๆจะไม่ค่อยมีคำหยาบเลย
เดี๋ยวนี้เป็นอะไรไม่รู้
พวก ม.2 ม.3 ด่ากันอย่างนี้แล้วเหรอ
ด่ากันแบบเปิดเผยในสังคมออนไลน์ ไม่ได้คิดเลยว่าทำแบบนี้จะมีใครเห็นมั้ย

[เบย์]

ถ้าน้องมีความมั่นใจในตัวเองมากพอ (ที่จะไม่หวั่นไหวไปกับการโดนว่าว่าเชยเพราะไม่ใช้ภาษาวิบัติ) และไม่รับอิทธิพลชักจูงจากคนอื่นได้ง่าย ๆ ก็ไม่เป็นไรค่ะ เข้าไปได้ หรือจะให้น้องเล่นแบบคอยกำกับแนะนำอยู่เสมอ ๆ ก็ดีค่ะ น้องจะได้ไปเห็นโลกอีกด้านของวัยรุ่น 

ในนั้นถ้าหาดี ๆ ก็มีเด็กที่ไม่หลงไปตามกระแสงี่เง่าเหมือนกันนะคะ
ถ้าสามารถเจอคนประเภทนั้นแล้วเกาะกลุ่มกัน ก็คงโล่งใจได้เปลาะหนึ่งค่ะ

แต่จะว่าไป สังคมในนั้นถ้าโมจิต้องเข้าไปสวมบทบาทผู้ดูแล....
คงต้องล้างบางค่ะ แล้วก็คงจะต้องจัดระเบียบใหม่ประมาณ 70% 

สภาพปัจจุบันยุ่งเหยิงจริง ๆ อยากกวัดแกว่งไม้เรียวสุด ๆ คันมือ 

เมื่อวานหัดเล่นเกมเต้น พอเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์เกมปุ๊บ เจอเด็กด่ากัน "อีดอก" "อีจังไล" "มิงด่ากรู" "อ้ายเห้"
เครียด อึ้ง

แล้วเด็ก ๆ ในนั้น เท่าที่เห็นจะอายุประมาณเด็กม. ต้นค่ะ เกิน 20 นี่หายากมาก ๆ
เด็กสุดเท่าที่เห็นก็ 11-12 (อาจมีที่เด็กกว่านี้แต่ไม่เห็น)
ตะลึงนิดหน่อยที่วัยแค่นี้ เป็นไปได้ถึงเพียงนี้ 

ขอบคุณครับ
(ปัญหาคือน้องตูมันเชื่อคนง่ายด้วยนี่สิ  )
(ด่ากันไม่พอยังวิบัติอีก )

[ขา...จอห์น[23]]

กลายเป็นวัฒนธรรมไปแล้วครับ

แก้ยาก แก้ที่ต้นเหตุ(ภาษาไทย)ก็แล้ว แก้ที่ปลายเหตุ(คนใช้ภาษาไทย)ก็แล้ว

ยังคงวิบัติกันอยู่ และผมคิดว่าคงจะวิบัติกันต่อไป

แต่....!! อย่าพึ่งวิตก

วัยรุ่นส่วนหนึ่งมักมีพฤติกรรมเลียนแบบ

กรณีนี้ก็เช่นเดียวกันครับ

เพื่อนพิมพ์งี้โอ้ว ...แนว พิมพ์มั่ง เดี๋ยวไม่แนว

แต่พอวัยรุ่นพวกนี้มีวุฒิภาวะถึงจุดๆหนึ่ง

จะสำนึกได้ว่า เห้ย ...มันไม่ได้แล้วนะ จะมาพิมแบบนี้ไม่ได้แล้ว

ภาษาจะเสียหาย จะวิบัติหมด

แล้วก็จะกลับใจได้ในที่สุด

ซึ่งผมก็เคยเป็นหนึ่งในวัยรุ่นจำนวนนั้นครับ

และคิดว่าหลายๆคน คงเคยเป็นเช่นกัน