. . . snap . diary . . .

[คุณหนูฟ้า]

ขอบคุณนะคะ

[iannnnn]

ครูหยกเป็นคนตลกนะครับ
(อ๊ะ เผลอได้ช่องสีขาวอีกละ)

[Ah!]

ฮาคั่นสีเทา

[วันดี.ฮอลิเดย์]

ครูหยกเป็นคนตลกนะครับ
(อ๊ะ เผลอได้ช่องสีขาวอีกละ)

อยากบวกให้ แต่ทำไม่เป็น

คั่นสีขาวฮะ!

[เดอะบุ๋ม]

จะบวกได้
ต้องใช้เวลาค่ะพี่หยก

อ้ะ คั่นสีเ ทา 

[วันดี.ฮอลิเดย์]

ใช่ซี๊..

























ใช่ซี๊อะไรหว่า ไม่รู้จะตอบไร ใช่ซี้ไว้ก่อน

[เดอะบุ๋ม]

ขอถามอะไรนิสนึง

พี่หยกหากำลังใจได้จากอะไรบ้างคะ 
เวลาทำงาน ทำโน่นทำนี่


แอบคั่นสีเทา 

[วันดี.ฮอลิเดย์]

ขอถามอะไรนิสนึง

พี่หยกหากำลังใจได้จากอะไรบ้างคะ 
เวลาทำงาน ทำโน่นทำนี่


แอบคั่นสีเทา 

อ่า.. เคยมีรายการที่มาสัมภาษณ์ถามประมาณนี้ด้วยล่ะ (ดูไม่เกี่ยวกับอาหารเนอะ - -*)
เขาถามว่า เวลาท้อทำยังไง.. ทีแรกพี่ก็คิดไม่ออกอ้ะ ว่าจะตอบว่าอะไร
ตอนนั้นก็ตอบไปเท่าที่นึกออกว่า อ่านหนังสือธรรมะ เพราะพี่ว่ามันเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำแล้วรู้สึกดี
(ดีทุกตอนแหละ ไม่เฉพาะตอนท้อ พี่ว่าสนุก สบายใจ ดีกว่ากิจกรรมทุกอย่างที่ทำๆ อยู่)

เรื่องกำลังใจ พี่ว่าส่วนหลักมันก็มาเองนะ (เหมือนไม่ได้ตอบมะ )
คือการที่คนเราจะมีอารมณ์ความรู้สึกขึ้นหรือลงต่างๆ เนี่ย มันคงเป็นเรื่องธรรมดา
ถ้าเข้าใจแบบนี้ เวลามีอะไรผ่านเข้ามา มันก็จะผ่านออกไป แล้วเราก็พร้อมที่จะรับสิ่งใหม่ๆ อยู่ตลอด
ถ้าไม่มีกำลังใจ แล้วเราเข้าใจว่านี่เป็นเรื่องธรรมดา เราก็จะผ่านสภาวะไปได้เอง แล้วกำลังใจก็จะกลับมาใหม่

แต่ที่มันอาจจะยาก ก็คือเราไม่รู้สึกจริงๆ ว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา
เวลาที่เราเป็นอะไรขึ้นมาสักอย่าง (เช่น เสียใจ ดีใจ) เราก็เลยจะเป็นเอามาก
ถ้าเรารู้ว่า เอ้ย เสียใจก็ธรรมดา ดีใจก็ธรรมดา เราก็คงไม่ได้ตามอารมณ์ไปมากมาย
ถ้าเรารู้ว่ามันเป็นแค่ของที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่สนุกจะจมอยู่ด้วย เราก็จบ (ไม่ต้องเรียนไม่ต้องสอบ )

ทีนี้อยู่ๆ เราจะมารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาได้ไงล่ะ?
อันนี้พี่เข้าใจว่า เกิดจากการที่เรารู้ตัวเองอยู่เสมอๆ
อย่างที่พี่บอกว่า เวลาท้อ เราไม่ต้องทำอะไร ก็เพราะเราทำอะไรไม่ได้
เพราะมันท้อ ก็แค่รู้ตัวว่า เออนะ เราท้อ อาจจะทำได้บ้าง
เช่น หาอย่างอื่นทำให้ลืมๆ ทำเรื่องดีๆ (กุศโลบาย) บ่นๆ (อันนี้ไม่ได้อะไรเท่าไหร่) หรือไปนอนพัก
พอเวลาผ่านไป (บางทีแค่ 2 นาทีเอง) เราก็หายแล้ว ไม่ต้องทำไรเลย ง่ายมาก
ถ้าเราไม่ค่อยฝึกใจให้รู้ตัว เราก็จะจมอยู่ในอารมณ์นั้นๆ ได้นาน บางคนอาจจะเป็นปีๆ 
คือไม่ยอมปล่อย มันก็เลยเป็นอยู่แบบนั้น
หรือบางคนก็ถืออารมณ์นั้นไว้ด้วยความเข้าใจผิดๆ ว่าถือเอาไว้น่าจะเท่ น่าจะดี น่าจะเหมาะสม

เรื่องอ่านหนังสือธรรมะ คิดว่ามันไมใช่ที่มาของกำลังใจโดยตรง
แต่เป็นส่วนที่คอยเตือนให้เราไม่หลงทาง
เหมือนเวลาเราเดินถนน ไฟถนนก็ช่วยให้เราปลอดภัยขึ้นได้
ในวันที่ดีๆ ท้องฟ้าสว่างๆ ไฟถนนอาจจะไม่จำเป็น
แต่ในวันที่บรรยากาศสลัวหรือมืดมน ไฟถนนก็จะช่วยได้มาก

หลักๆ กำลังใจน่าจะมาจากตัวเอง
ถ้าเราเดินไปไหนโดยมีสติมีปัญญาอยู่กับตัว เราก็อยู่ได้ทุกที่ ปลอดโปร่งได้ทุกที่
เวลาดูภาพการ์ตูน ที่เขาวาดหลอดไฟสว่างไว้บนหัว
พี่ว่าแบบนั้นแหละที่เรียกว่า กำลังใจ แรงบันดาลใจ ไอเดีย ความคิดสร้างสรรค์
มันจะมาได้ก็เพราะมาจากข้างในของเรา มันจะมาได้ เพราะทางมันเปิด โล่ง ไม่ขุ่นมัว

ถามนิดเดียว ตอบซะเยอะ หวังว่าจะได้อะไรบ้างนะจ๊ะ

[เดอะบุ๋ม]

โห คำตอบจุใจแจ๋วจริง 

ชอบจังเลยค่ะ    
เห็นเงียบไปนานๆ ที่แท้ไปพิมพ์ตอบมานี่เอง  น่ารักฉุดๆ 


ถามว่าอ่านคำตอบแล้วได้อะไรมั้ย
ได้สิคะ  เป็นคำตอบที่อ่านแล้วเข้าใจดีด้วย

จะว่าไปวิธีการของเรา(หูย เหมาว่าของเราอีก  )
ก็คล้ายๆกันนะคะ แต่บุ๋มจะบ้าบอ ฟุ้งซ่าน
คิดออกว่านาทีที่เราเกิดอาการฟั่นเฟือนนั้น ควรจะทำอะไร และไม่ควรจะทำอะไร
แต่บังคับร่างกายไม่ค่อยจะได้ค่ะ 
ใจสั่งให้ทำเรื่องดีๆ
แต่ร่างกายกลับไม่ทำตาม เมื่อยล้า อ่อนเเรง
ปลอบใจตัวเองว่า คงจะเป็นเพราะเรายังเด็ก 
เลยต้องการ การปรับตัวบ้าง

บุ๋มจะกรี๊ดเวลาเห็นแบบอย่างที่ดี
แนวคิดที่ดี อยากจะทำตามบ้าง
อาจจะทำได้ไม่ได้ ก็ว่ากันไป
แต่ส่วนมาก จะเล่นเสียมากกว่า 



หุ๊ย ชอบผู้หญิงคนนี้จังแฮะ     


//เพิ่มเติมอีกนิด

มีอีกเรื่องคืออุปสรรค
คือความขี้เกียจ สลัดออกยากมากค่ะ
วันหยุดนี่จะเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ บางครั้งหมดไปกับการพักผ่อน
กิน นอน ทั้งๆที่ก็ไม่ได้เหนื่อยจากการงานซักเท่าไหร่
ชอบสงสารตัวเองประจำเลย 

หนังสือธรรมะที่ก็อ่านบ้าง ค่อนข้างบ่อย
มีทั้งแบบสาธุชนคนธรรมดายั้นหนังสือสำหรับผู้ปฏิบัติธรรมจริงจัง ขั้นกินเจ ขั้นอยากนิพพาน
แต่ด้วยกิเลสที่มีอยู่หนาหัว แต่สิ่งยั่วยุรอบกาย เลยทำให้เจแตก และพ่ายแพ้ให้กิเลสบ่อยๆ 

ว่าจะพิมพ์อะไรเพิ่มอีกก็ลืม -*-
เอาไว้นึกออกค่อยมาเพิ่มใหม่ 
(ช่วยคั่นสีเทา  )

[วันดี.ฮอลิเดย์]

ขอบคุณที่ช่วยคั่นสีเทา
เย้ยยยย..

- - -

เสริมอีกนิดดดด
ลืมบอกตรรกะเรื่องการรู้ตัวไปอีกหน่อย
ทำไมรู้ตัวถึงทำให้เข้าใจได้นั้น..
จากความเห็นส่วนบุคคล คือ เพราะเมื่อเราได้รู้ว่าดีใจมา แล้วดีใจก็ไป เสียใจมา แล้วเสียใจก็ไป ได้เห็นไปบ่อยๆ เราก็เกิดจากจดจำสภาวะได้ เกิดประสบการณ์ (เหมือนยามหน้าประตู เริ่มรู้ว่าคนคนนี้นี่เรารู้จักนะ เขาโอเคให้ผ่านได้ หรือไม่โอเคไม่ให้ผ่าน)

ปล. หิวข้าวอีกแล้ว อนันตาจริงๆ 555

// เพิ่ม
พี่ว่าหนูโอเคเลยอ้ะ อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าขี้เกียจ และทำอะไรเพราะที่มาที่ไปยังไง
ตอนนี้ยังเด็กๆ อยู่ ก็คงเป็นธรรมดาที่อยากจะเล่น

พี่เป็นคุณยายแก่ๆ แล้วยังอยากเล่นเลย
(เห็นนะว่าพิมพ์อารายยยย )
\/

[เดอะบุ๋ม]

อนัตตาค่า 


อ่านตอนแรกเป็น อนันดา 

คุยกะพี่หยกรู้สึกเหมือนคุยกะคุณยายแก่ๆ ปลงๆเข้าใจชีวิตดีค่ะ (เอ๊ะ ยังไง  )
แต่ที่ไหนได้ กะลังคุยกะ สาวสวย เก่ง อยู่ตะหาก 


อ้ะ ช่วยคั่นสีเทา 

[วันดี.ฮอลิเดย์]

แต่ที่ไหนได้ กะลังคุยกะ สาวสวย เก่ง อยู่ตะหาก 

เอ้ยๆๆ ไม่ใช่
ผมคนหล่อๆ

[เดอะบุ๋ม]

ถึงว่า ชักหลงเสน่ห์ 




//
รู้สึกว่าจู๋เป๋ไปกันใหญ่แล้วค่า  (จู๋เป๋หมายถึง  กำลังคุยนอกเหนือจากชื่อกระทู้)

รอดูงานชิ้นต่อไปดีกว่า 

อ้ะ ช่วยคั่นสีเทา 

[วันดี.ฮอลิเดย์]

//

อันนี้นี่.. คือภาพประกอบคำอธิบายใช่ไหมครับท่านประธาน
เป๋จริงๆ ด้วยแฮะ (หมายถึงออกนอกเรื่องไปเยอะจริงๆ น่ะ )

[เดอะบุ๋ม]

//  <<<  หมายถึง คอมเม้นต์ สำหรับตัวเองใส่สัญลักษณ์นี้เพื่อ
เวลาจะเริ่มต้นประเด็นใหม่ หรือ จะเม้นอย่างอื่น นอกเหนือ,เพิ่มเติม
จากที่เคยเม้นต์มาแล้ว จะใช้ // คั่นไว้ค่ะ  เช่น



วันนี้สบายดี

//
พรุ่งนี้ก็คิดว่าน่าจะสบายดีนะ

//
ฉันว่า คงสบายทุกวันแหละ เท่าที่ฉันยังหายใจได้ ฉันก็คิดว่าฉันสบายดี *


สำหรับพี่ๆหรือคนอื่นๆ ที่ใส่ไม่รู้จะเพราะเหตุผลเดียวกันไหมนะคะ

ดูเป็นทางการจัง 

อีกอย่างคือ เมื่อก่อนเรียนเขียนโปรแกรม ค่ะ
เวลาเขียนโปรแกรม ใส่ // ,   /*  จะเป็นตัวเอาไว้เวลาจะคอมเม้นต์ 
อธิบายโค้ดให้ตัวเองเข้าใจ เพราะมันจะไม่ไปโชว์ในหน้าที่เราจะแสดง 
จะมองเห็นเวลาเราเลือกอ่าน source code
ลืมไปแล้วว่า จาวา หรือ PHP 
ยังดีที่จำได้ ว่าเคยเขียนปรแกรมมาก่อน 

มันก็เป็นเช่นนั้นแล 

แหม ..
ต้องใ ห้ อธิบาย อ่านไปอ่านมาก็ฮาดีแฮะ 


(ช่วยคั่นสีเทา อีกแล้ว  ) << รู้สึกว่าจะเริ่ม พร่ำเพรื่อ รุงรัง