. . . snap . diary . . .

[จักรี]

อ่า จะอธิบายอย่างดีไง   แบบว่า ดาวนี่มันจะขึ้นเวลา ที่เรายังไม่ได้อ่านโพสต์ไหน อะครับ 
ไอ้อาการล้างดาวนี่คือปุ่ม ที่พอกดแล้ว มันจะทำให้เราไม่รู้เลยว่าอันไหนเราได้อ่านไปแล้วบ้างหรือยังไม่ได้อ่านบ้าง 

คือผมเกรงว่าครูอาจจะบอกไว้ที่ไหนซักโพสต์หนึ่ง ว่า สอนวิชาอะไร   แต่ผมมันเซ่ออาจจะอ่านไม่โดนเลยไม่รู้ อ่ะครับ

[iannnnn]

โห คาดว่าจักรีจะฮานะเนี่ย

[กันย์]

โห คาดว่าจักรีจะฮานะเนี่ย

/

[จักรี]

นี้สาระมากๆ เลยอะครับ  แบบว่าอยากรู้อ่ะ  เห็นถ่ายรูป น่ารักๆ  เลยอยากรู้ว่า สอนวิชาอะไรอ่ะ

[วันดี.ฮอลิเดย์]

เป็นครูประจำชั้นค่ะ หลักๆ ก็สอนวิทยาศาสตร์ สอนภาษาไทยบ้าง แต่สอนให้ร้องเป็นเพลงอะจ้ะ

[วันดี.ฮอลิเดย์]

เอ้ย เค้าจะเอาพื้นหลังสีขาวๆๆๆ
และแล้วก็ได้มา ฮ่า ฮ่า ฮ่า (ดีใจไปนะ -..-)

ต่อๆๆ..

ย้ายมาอยู่กลางถนนกันบ้าง ไม่อุดอู้ๆ
บ่อยๆ เวลารถติด จะได้เห็นอะไรดีๆ และก็จะเป็นการดีขึ้น ถ้าเรามีกล้อง
รายนี้เป็นแหล่งรวมอารยธรรมจากหลายชาติ
เจ้าไก่ใส่แว่นนี่แฟนเก่าเคยบอกว่าหน้าเหมือนเฮา ก็เลยต้องเอากล้องขึ้นมา self portrait ซะหน่อย



ส่วนภาพนี้ก็ชอบ พอดีรถติดตรงทางเลี้ยวพอดี เลยได้มุึมนี้
มันคือพิพิธภัณฑ์หอย 
ซึ่งที่ประทับใจก็เพราะว่าตอนรถติดทุกวัน ช่วงแรกๆ ที่ขับผ่าน
เห็นช่างเขากำลังทำติดเปลือกหอยยักษ์นี่อยู่ ติดไปวันละหน่อย
มองจากถนนฝั่งขวาของภาพ เราจะมองเห็นเป็นภาพพระอาทิตย์
ตอนนั้นก็รู้สึกว่าสวยดีแฮะ ทำเป็นดวงอาทิตย์บนตึกด้วย
แต่แล้วก็ได้มาประจักษ์ในภายหลังว่า..
มันคือภาพหอยครับท่านผู้ชม!

นี่สอนเราว่า เวลาและมุมมอง ทำให้คนเรามองเห็นอะไรเปลี่ยนไปได้จริงๆ



เพราะฉะนั้น..
อะไรที่มันหนักหนานัก ก็อย่าได้นำพา เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
(คันนี้ผ่านไป ก็รอคันหน้าก็ได้ ชิ!)



ฮาอีกละ..
มีประเทศไหนฮากว่านี้ไหมเนี่ย
ถ้าไม่มีแบบนี้นะ รถติดๆ ก็คงจะเซ็งไม่น้อย



ส่วนอันนี้นี่ไม่รู้เขาอึดอัดอะไร
เหมือนเขียนจดหมายให้ประชาชนทั่วไปได้อ่าน (แบบว่าใจดี)
หยกก็รถติดที่แยกนี่หลายที แ่ต่ก็อ่านไม่เคยรู้เรื่องเลย 

[เดอะบุ๋ม]

ช่วยคั่นสีเทา 

[วันดี.ฮอลิเดย์]

  ขอบคุณจ้ะ

ต่อๆๆ..
เวลาหลอนยังมาอีกฮะ มาอีกหลายเลย





แม้แต่ที่เครื่องรูดบัตรเราก็ไม่ละเว้น

[คุณหนูฟ้า]

มุมมองครูหยกที่มองโลกนี้น่ารักดีนะคะ

[วันดี.ฮอลิเดย์]

กลับมาสะสางโต๊ะทำงานกันอีกรอบ
(โพสต์ไม่ได้วางแผนก็งี้แหละ )

อันนี้วาดตอนกลุ้ม คืออารมณ์ตอนนั้นรู้สึกว่าซวยจังเลย
มีกรณีแบบว่ามีคนเข้าใจเราผิด แล้วเราก็ไม่รู้ทำยังไง เราก็เลยวาดรูปไป
ก็หายกลุ้ม เปลี่ยนมาขำแทน



อันนี้วาดตอนไหนหว่า ไม่แน่ใจว่าเพราะฝนตกหรือว่าอะไร
แต่น่าจะอารมณ์ดีอยู่ อาจจะเพราะเพิ่งตัดเล็บเสร็จใหม่ๆ
(เวลาเล็บสั้นจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ )



ภาพนี้คือหน้าเว็บที่มันโหลดแล้วค้าง
คือดอกไม้ที่ร่วงๆ ลงมาบนหน้าเว็บ มันร่วงไม่หยุดเลย
ยิ่งร่วงยิ่งหนาแน่น ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยเอากล้องมากด



ปีนี้ตั้งใจจะไปโตเกียว
ภาพนี้พอดีเหลือบไปเห็นว่า.. เอ้ย ที่รัดสมุดเราเป็นรูปหัวใจอยู่รอบโตเกียวเลย
ก็เลยกดมาหนึ่งที



นี่คือสมุดแห่งฤดูใบไม้ร่วง ใช้มาจนเน่าแล้ว
ตอนนี้ร่วงไปหมด ไม่ใช่แค่ใบ ต้นก็ร่วงไปเยอะ
(มีหนังสือเรียนอีกตามเคย ๕๕ เรียนรู้โลกกว้าง คิวฌูก็น่าไปเที่ียวนะ )



ส่วนอันนี้ช็อตแถมมา เป็นคนจำอะไรไม่ค่อยได้
เคยแพ้ยาลดไข้ ก็เลยต้องจดไว้
ตอนนั้นยังเป็นครูอยู่ ป่วยไม่สบาย เป็นครั้งเดียวในชีวิต(ที่ผ่านมา)ที่ต้องนอน รพ.
อาการก็ไม่มีอะไรมาก แค่เป็นไข้สูงเฉพาะตอนกลางคืน งงที่ทำไงก็ไม่หาย
ฉีดยาก็อาเจียน (คือยิ่งป่วยกว่าเดิม) พอตอนหลังถึงรู้ว่าแพ้ยาตัวนี้
ตัวเลข 11724 ไม่แน่ใจว่าอะไร แต่เดาว่าน่าจะเป็นค่าใช้จ่ายที่เสียไปตอนนั้น



อีกสักภาพบนโต๊ะทำงาน
เห็นแล้วขำคนเดียว เพราะรู้สึกว่าหมีโดนหนังสติ๊กพันแบบนี้คงมองอะไรไม่เห็น

[ณัฏฐ์]

 

ครูหยกหิวข้าวตีสองเนี่ยนะ 

[กันย์]

ผมยังหิวเลย /

[Ah!]

โอ้ว รูปเจ๋งมากครับ ยิ่งอ่านเรื่องไปด้วยยิ่งเพลิดเพลิน

ตีสองแล้วหิวเหมือนกัน
แต่ง่วงมากกว่า (กินกะนอนนี่ เลือกนอนไว้ก่อน )

[iannnnn]

ครูหยกสะสมแต่เลขสวย สงสัยจะเซียนไพ่

[Buob Marley]

สีแปร๊ดแสบตา