2551- - FST ฉันจะเขียนถึงเธอ

[เดอะบุ๋ม]

แหมะ หัวหน้าใครเนี่ยเขียนซะซึ้งชมัด  
+ ให้เป็นกำลังใจครับ

แอบเขียนถึงพี่โอ๋บ้าง
จำได้ว่า นัดที่สอง ช่วงนั้นจำได้ว่าบ้าเตะบอล จึงได้มีโอกาสไปเตะกับ FST เพราะการชักชวนของคนที่นั่งเยื้องด้านหลังผม
นึดแรกที่ไปก็ สนามปานนาค นั่นแหละ จำได้ว่าเป็นการแข่งครั้งที่ 2 ของ FST
นัดนั้นไป จะบอกว่า ผมไม่รู้จักใครเลย นอกจากพี่โอ๋  
ตอนนั้นใช้ชื่อ ป้าชอย เป็นนัดแรกที่ได้เตะกับ FST สนุกมากครับ
นัดนั้นได้ ตีลังกาเตะไปทีนึง และเป็นนัดทีทุกคนเริ่มแซวเรื่อง ใครมันสั่งข้าวผัดปู
เริ่มเป๋ๆ
เวลาพี่โอ๋เล่นบอล เท่มากเลย
ชอบร้องโหวกเหวก โวยวาย ให้คู่ต่อสู้กลัวหรือว่าตกใจ
จำได้ว่ามีนัดนึงที่พี่โอ๋ตะโกนใส่โกลด์จน โกลด์รับพลาด  
ขอบคุณที่ชวนผมมาเตะบอล และรู้จักกับ FST และเพื่อน ๆ ใน f0nt ครับ

[น้องเข่มเข๊ม]

อิโกลด์คนนั้นคือใครเหรอ   

[คุณหนูฟ้า]

 


แต่ละประโยค




 
ถ้ามีโอกาสพอดี จังหวะเหมาะ จะไปอีกนะคะ   

[HS-JEF]

มาเลี้ยงเหล้าพี่เหรอ 

[นักศิลปะ]

อิโกลด์คนนั้นคือใครเหรอ   

เป็นของทีมพี่ ขจรครับ
น่าสงสารเขา เพราะจากลูกนั้นเขาโดนเปลี่ยนตัวออกเลย

ส่วนรูปของจ่า
สตั๊ดยังขาวจั๊ว

[น้องเข่มเข๊ม]

ของแรงจริงๆ   

[คุณหนูฟ้า]

มาเลี้ยงเหล้าพี่เหรอ 

ไปเชียร์บอล 

[นักศิลปะ]

11.แตนและแนนและเดือน
ผมเจอเดือนครั้งแรกที่สนามไม้เอก
และนัดนั้นเจอแตนและแนนด้วย
ผมจำไม่ได้อยู่นานมากว่าใครคือเดือน
แล้วคนไหนคือแตน แล้วใครคือแนน
เพราะคนเยอะมาก และผมก็ตาพร่า
ไปหมดแล้ว เลยจำไปว่า
แนน แตน เดือน ต้องเป็นสักคนนึงแหละ
ที่เอา มะขามเปรี้ยวๆเค็มๆ มาให้ผมกิน
ความทรงจำของเดือนต่อทีมฟอนต์
ของผมก็หมดลงจากนัดนั้น มาเจอเดือนอีกครั้ง
ในมาดใหม่ที่งานแต่งแอนและโบว์

ส่วนแตน ผมจดจำแตนข้างสนามได้น้อย
แต่กลับไปจำได้ที่ ตักสุรา ซึ่งแปลกมาก
อาจจะเพราะที่ตักสุราผมได้มีโอกาสคุยกับแตน
เรื่องสถานที่ทำงาน

แนน นัดที่ผมจำแนนได้แม่นยำที่สุด
คือนัดที่เล่นที่บดินทร์เดชา นัดนั้นฝนก็ตก
เราก็ตากฝนเล่นกัน เล่นไม่ทันจบดีก็ต้องเลิก
แนนก็เอาหนังสือของผมมาให้เซ็น
ผมเซ็นไปและพยายามทำกริยาอาการว่าเป็นปกติ
แต่ในหัวใจแล้วผมดีใจมาก ดีใจว่า
ยังมีคนรู้จักหนังสือที่ผมเขียน และผมได้นั่งลงเซ็นหนังสืออีกรอบ
ผมพลิกหนังสือไปมาสองสามหน มือสั่นเพราะประหม่า
คิดถึงหนังสือตัวเอง คิดถึงตัวหนังสือของตัวเอง
เมื่อทุกเล่มที่ผมเขียนได้ออกวางตลาด ผมเอามานอนด้วย
พลิกไปมาอ่านอยู่แบบนั้นด้วยความดีใจ
เมื่อผมเลิกเขียน ผมก็ไม่พลิกอ่านอีกเลย
ขอบใจแนนมากที่ทำให้ผมได้เห็นหนังสือของตัวเองอีก
และนัดล่าสุด แนนเชียร์เสียงดังมาก ผมชอบใจอย่างแรง

[น้องเข่มเข๊ม]

ขนาดมือสั่นนะนั่น   

[นักศิลปะ]

12.กวาง
กวางนั่งรถผมตอนขากลับสองหน
นั่งกับตั้ง นั่งกับกันย์
กวางเดินทางมาดูบอลไกล
ไกลพอๆกับบ้าน ชู (พระรามสอง)
แรกๆ มาเกือบทุกนัด มีเล่นนัดไหน
เจอกวางนัดนั้น ผมยังคิดว่า
เออหนอช่างมีความมานะพยายาม
และชื่นชมในหัวใจอยู่ตลอด
แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากชมกันตรงๆ
นัดหลังๆ กวางหายไปหลายครั้ง
แต่ก็เข้าใจได้ว่า คนเราย่อมมีช่วงเวลา
และความบังเอิญไม่ตรงกันเสมอทุกเมื่อเชื่อวัน
บังเอิญว่าง บังเอิญมีบอลฟอนต์
บังเอิญมีเงินค่ารถ ก็ได้มา
หลากหลายในโลกล้วนก็บังเอิญ
เราได้พบกันก็บังเอิญ
กวางรับอาสาเป็นพยาบาลให้ทีมพร้อมอร
แต่ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยได้พยาบาลใคร
มีนัดที่แพ้ 5-0 ลุงบั๊คเจ็บอยู่อีกฟากนึง
กว่าพยาบาลจะวิ่งมาถึงลุงบั๊คก็หาย
ผมยังคิดว่า พยาบาลคงเหนื่อยเพราะ
ระยะไกลเหมือนกัน ดีไม่ดีต้องปฐมพยาบาลพยาบาล
กันเสียแล้ว ถ้าฟอนต์มีแข่งอีก
ถ้ากวางว่างอีก แล้วแวะมาอีกนะครับ

[นักศิลปะ]

13.หนูอร
ผมไม่ได้เจอหนูอรหนแรกริมสนามบอล
เหมือนคนอื่นๆ ผมเจอที่อโคจร ตักสุรา
แรกเจอผมก็ว่า น้องคนนี้เป็นแฟนบิ๊ก
และมาเจอหนูอรอีกหนที่สนามชุตเตอร์
หนูอรก็เดินมากับบิ๊ก จนผมเอามาแซวบิ๊ก
เรื่อยๆ ผมก็แซวของผมไป ไม่รู้หนูอร
จะรู้ด้วยไหม และถ้ารู้แล้วจะพอใจหรือไม่
หนูอรก็เป็นพยาบาลอาสาเหมือนกวาง
ตอนนั้นทีมฟอนต์ถือว่าสุดพีค
เพราะมีครบถ้วนองค์ประกอบ
แต่ก็คงอยู่ในช่วงเวลาแสนสั้น
เหมือนว่าโลกหมุนมาหยุดแวะพักสักครู่
แล้วโลกก็หมุนต่อ
ครั้งผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นนักเขียน
ผมมักเซ็นในหนังสือของแฟนนักอ่านว่า
ขอบคุณที่โลกหมุนมาให้เราเจอกัน
ครั้งนี้ผมก็ต้องบอกว่า ขอบคุณ FST
ที่ทำให้เราได้พบกัน
หนูอรมากับเนสอีกสองนัด แล้วก็ไม่เห็นอีก
ผมไม่รู้ว่ามีอะไรเป็นไปในชีวิตบ้าง
แต่รู้สึกถึงบางอย่างได้มั่ง แต่นั่นก็เป็นเรื่อง
ที่ต้องเป็นไป ผมยังอยากเห็นหนูอรข้างสนามอีกครั้ง
จะเป็นไปได้หรือไม่เป็นไปผมก็ไม่รู้
แต่ ยินดีมากนะครับ ที่เราได้เคยเจอกัน

[น้องเข่มเข๊ม]

 /  คิดว่าเป็นแฟนบิ๊กเหมือนกันค่ะ 

[นักศิลปะ]

14. รส
ในสายตาผมแล้วรสเป็นคนน่าจะเปรี้ยว
เปรี้ยวในแบบ ใครเจ๋มากูตบก่อนแล้วค่อยถาม
รสเป็นเพื่อนของจอย ผมรู้จักจอยก่อนรส
แต่ผมไม่เคยเจอจอย แต่เจอรส
จำรสได้อย่างแม่นยำจับใจตอนนัดที่สมิตติเวช
นัดนั้นผมพาลูกสาวไปด้วย ก็ยังคิดว่า
ลูกผมจะเป็นยังไงหนอ จะงอแงไหม
แต่แล้วรสกับบุ๋มทำหน้าที่เพื่อนเล่นได้อย่างดีเยี่ยม
ผมแอบหันมามองจากในสนามเสมอ
แล้วคิดว่า เออแฮะรสเลี้ยงเด็กเก่งด้วย
แฟนผมบอกว่า รสน่าจะเล่นกับเด็กเป็น
ผมแซวรสกับพี่หมูอย่างคะนองอยู่พักใหญ่
จนเห็นท่าทางไม่ดีแล้วจึงเลิกแซว
นัดล่าสุดรสไม่ได้มา นัดต่อไปรสน่าจะมาอีก
แล้วเราน่าจะได้เจอกันอีกนะ พี่รส (แบบนี้โอเคไหม)

[Rabbitinblack]

  เหรอครับ

[นักศิลปะ]

15.บุ๋ม
บุ๋มชอบแวะมาขึ้นรถไปกับผมเสมอๆ
บุ๋มรู้จักผมในหลายฐานะ
บุ๋มเป็นคนที่มาเรียนกับแฟนผม
บุ๋มเป็นสาวกฟอนต์
บุ๋มเป็นพี่เลี้ยงลูกผมอย่างจำยอม
แต่ผมก็จำไม่ได้ว่าเจอบุ๋มที่สนามไหนเป็นครั้งแรก
อาจจะเพราะเจอกันที่โรงเรียนก่อน
เลยไม่มีความทรงจำเรื่องการเจอที่สนามเหลืออยู่
ตอนหลัง วาดเขียนลูกสาวผมไม่ตามไปดูบอลอีก
เพราะนัดนึงเขาไปแล้ว ไม่เจอน้าบุ๋ม
แล้วเขาก็บ่นบอกว่าไม่สนุกเลย
ไม่มีคนเล่นด้วย พอครั้งอื่นๆ น้าบุ๋มไป
ลูกผมก็ไม่ตามไปอีกแล้วจะชวนอย่างไรก็ไม่ไป
ไว้ถ้ามีเล่นอีก ก่อนพี่ย้ายโรงเรียน
แวะมาติดรถไปอีกนะครับผม