ฝึกถ่ายรูปประจำเดือนพฤศจิกายน 2551

[คุณหนูฟ้า]

ส่งคนแรกเลยเรอะ อ่ะ + ค่าพยายาม 

ตูยังไม่มีกล้องเลย 

[เทอร์โบบูสเตอร์]

ยังไม่ปิ๊กบ้านอีกเหรอ

โจทย์ที่แล้วคงหาโอกาสมาเล่นด้วยยากมั้งครับ
เพราะโจทย์ถ่ายรูปนี่ค่อนข้างจริงจังละมั้งนะ
กับการได้ภาพถ่ายสวยๆ และมีความหมายในสายตานักวิจารณ์ และคณาจาน

เดือนนี้เรากลับมาเข้าบรรยากาศนั้นอีกครั้งดีไหมครับ ขอความเห็น

อ่านไม่ค่อยเข้าใจครับ หมายถึง จะให้ถ่ายรูปกันแบบจริงจัง ใช่ไหมครับ

เห็นด้วยครับ

[iannnnn]

แถวๆสีลม เมื่อคืนครับ 

ขอบคุณที่ส่งมาร่วมสนุกเป็นรายแรกนะครับ
แล้วก็มาถึงคิวของพวกช่างติละกัน ย้อนไปสมัยเดือนแรกๆ ที่เราเล่นกัน
พอคนที่ไม่ได้ถ่ายเองมาวิชาม (วิจาน!)
อาจจะทำให้เจ้าของผลงานได้เห็นในอีกมุมมองนึงซึ่งตัวเองไม่ได้เห็นก็ได้
ไอ้นี่แหละคือประโยชน์ของการวิจารณ์ภาพกันซึ่งๆ หน้า (ตูว่าบักอู๋ต้องชอบใช่มะ งั้นมาช่วยกัน)

ดูภาพนี้เป็นภาพแรกก็ได้ตัวอย่างของโจทย์ประจำเดือนไปเต็มๆ
ว่าความเหงาของคนเรามันมีหลายแบบ
ไม่จำเป็นว่าต้องมานั่งทอดหุ่ยแบบมิวสิกวิดีโอที่ผ่านการจัดฉากมาอย่างดี
ทุกอย่างสมบูรณ์พร้อม แสงนุ่มสีเนียนและแดดอ่อนๆ
รวมไปถึงแววตาของพระหรือนางที่ทอดอารมณ์ไปไกลๆ มองดูนกดูไม้

เพราะภาพนี้เราไม่เห็นหน้านายแบบเลย!
และภาพนี้สีสด! บรรยากาศที่มีกลิ่นไอของราตรี!
สีดำ! ความคาว! และคำว่าคิมูจิ๊ปรากฏในภาพ!

นี่อาจจะเป็นการแหวกกฎของการนิยามคำว่าเหงา
ด้วยการมองผ่านสายตาของตากล้องที่เหงาไม่เหมือนชาวบ้านก็เป็นได้

หรืออีกนัยนึง เขาอาจจะแค่เดินผ่าน หรือนั่งรถผ่านตาลุง
ที่นั่งหน้าร้านอะไรสักอย่าง (ทำเป็นไม่รู้ละกัน) แล้วกดได้ภาพนี้มา
เราเห็นนาฬิกาอยู่ในภาพ และทิศทางของหน้าตาลุงที่มองไป ก็เหมือนรอใคร
ภาพนี้ถ้าอยู่ในโจทย์ "รอ" จะสมบูรณ์มากครับ
ถ้าไม่นับข้อมูลด้านเทคนิคศิลป์ อย่างคอมโพส ความคมชัด หรือแสงสีอะไรน่ะนะ

เป็นการเริ่มต้นเดือนนี้ที่ให้อะไรกับผู้ดูเหมือนกันนะครับ

[จักรี]

ผมในฐานะไม่มีกล้องขอติอย่างเดียวนะครับ


แต่ภาพนี้ ผมไม่ขอวิจารณ์ ละกัน เพราะมันให้ความรู้สึกสงสาร แล้วผมคิดว่าตากล้องใจร้ายมาก

เห็น คน แท้ง   ยังไม่ช่วย ....

[เทอร์โบบูสเตอร์]

ขอบคุณที่ส่งมาร่วมสนุกเป็นรายแรกนะครับ
แล้วก็มาถึงคิวของพวกช่างติละกัน ย้อนไปสมัยเดือนแรกๆ ที่เราเล่นกัน
พอคนที่ไม่ได้ถ่ายเองมาวิชาม (วิจาน!)
อาจจะทำให้เจ้าของผลงานได้เห็นในอีกมุมมองนึงซึ่งตัวเองไม่ได้เห็นก็ได้
ไอ้นี่แหละคือประโยชน์ของการวิจารณ์ภาพกันซึ่งๆ หน้า (ตูว่าบักอู๋ต้องชอบใช่มะ งั้นมาช่วยกัน)

ดูภาพนี้เป็นภาพแรกก็ได้ตัวอย่างของโจทย์ประจำเดือนไปเต็มๆ
ว่าความเหงาของคนเรามันมีหลายแบบ
ไม่จำเป็นว่าต้องมานั่งทอดหุ่ยแบบมิวสิกวิดีโอที่ผ่านการจัดฉากมาอย่างดี
ทุกอย่างสมบูรณ์พร้อม แสงนุ่มสีเนียนและแดดอ่อนๆ
รวมไปถึงแววตาของพระหรือนางที่ทอดอารมณ์ไปไกลๆ มองดูนกดูไม้

เพราะภาพนี้เราไม่เห็นหน้านายแบบเลย!
และภาพนี้สีสด! บรรยากาศที่มีกลิ่นไอของราตรี!
สีดำ! ความคาว! และคำว่าคิมูจิ๊ปรากฏในภาพ!

นี่อาจจะเป็นการแหวกกฎของการนิยามคำว่าเหงา
ด้วยการมองผ่านสายตาของตากล้องที่เหงาไม่เหมือนชาวบ้านก็เป็นได้

หรืออีกนัยนึง เขาอาจจะแค่เดินผ่าน หรือนั่งรถผ่านตาลุง
ที่นั่งหน้าร้านอะไรสักอย่าง (ทำเป็นไม่รู้ละกัน) แล้วกดได้ภาพนี้มา
เราเห็นนาฬิกาอยู่ในภาพ และทิศทางของหน้าตาลุงที่มองไป ก็เหมือนรอใคร
ภาพนี้ถ้าอยู่ในโจทย์ "รอ" จะสมบูรณ์มากครับ
ถ้าไม่นับข้อมูลด้านเทคนิคศิลป์ อย่างคอมโพส ความคมชัด หรือแสงสีอะไรน่ะนะ

เป็นการเริ่มต้นเดือนนี้ที่ให้อะไรกับผู้ดูเหมือนกันนะครับ

ขอบคุณครับ +1





ที่เหงานี่ รวมถึงร้านข้างหลังด้วยครับ บรรยากาศเหมือนไม่ค่อยมีคน



ปล. จักรีครับ  +1

[iannnnn]

มันดูเหมือนผับเธคเลิกตามนโยบาย มท.มากกว่าร้านไม่มีคนอ้ะ

[บิ๊กเล็ก]

อาจจะเมา ไม่ขับ 

[ออยอิชี่]

อาจจะเมา ไม่ขับ 

หรือไม่ก็รอกลับ พร้อมเมีย 

[เทอร์โบบูสเตอร์]

หรือไม่ก็รอกลับ พร้อมเมีย 

หรือไม่ก็เพลีย มาจากนักร้อง 

[iannnnn]

หรือไม่ก็ท้องไม่มีแม่

[จักรี]

หรือไม่ก็แค่นั่งเฉยๆ

[iannnnn]

เดี๋ยวก็เสยกับสามล้อ

[นักศิลปะ]

ผมไม่ได้มา วิชาม อะไรเลยเหมือนกัน
แต่เห็นแบบเดียวกะที่แอนว่า

น่าจะ รอ
มากกว่า เหงา
แต่นั่นแหละ

เหงา ของแต่ละคน สะกดเหมือนกัน
เขียนเหมือนกัน แต่รู้สึกไม่เหมือนกัน
บางคนรอได้ไม่เหงา และเข้าใจ
บางคนรอไปแต่เหงา เริ่มเปลี่ยวเปล่า ไม่เข้าใจ

โจทน์ว่า เหงา ก็คือเหงา
เพราะความเหงา สามารถ บังเกิดได้
แม้ ท่ามกลางความวุ่นวายสับสน
ไม่แบบนั้นจะมีปนะโยคว่า ฉันเหงาท่ามกลางผู้คนมากมาย หรือ

+ ไป สำหรับ ช่างภาพ
+ ไปสำหรับแอน วิชาม

[เทอร์โบบูสเตอร์]

ขอบคุณครับ +1

ไว้เดี๊ยวขอถ่ายมาแก้ตัวอีกครับ 

[บิ๊กเล็ก]

ห้องน้ำเลยครับ