คุยเรื่องเพลง - -"

[ไอ้เบิร์ด]

ถ้าแนว Bossa ผมฟัง แต่ Orilvia Ong กับ Lisa Ono ครับ

[ยุนเอ]

Jazon mraz นี้ใช่มะ 

[Piix]

คิดว่าไม่ใช่นะ แต่ก็ฟังเหมือนกัน

[เก้อ]

วง Kings of Convenience มาไทยปลายมีนานี้
บัตรหมดใน 3 วันแรกที่เปิดขาย เลยมีการเปลี่ยนสถานที่
แล้วขายบัตรเพิ่ม ตอนที่ผมรู้ว่าบัตรหมด หัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม
ดีที่มีขายรอบสอง แล้วที่ฮากว่านั้น เมื่อวานไปซื้อ
ผมถามเค้าว่า บัตรเหลือเยอะไหมครับ เจ้าหน้าที่บอก
ตัดที่น้องซื้อไปแล้ว ก็เหลือ 12 ใบ ค่ะ

โอกาสยังงี้ไม่ได้มีง่ายๆนะครับ ข่าวที่ว่าพวกเขาจะมาไทย
มีมาตั้งแต่ 3-4 ปีที่แล้ว มีหลายกลุ่มพยายามหาวิธีดึงพวกเขามาแสดงที่บ้านเรา
พึ่งสำเร็จปีนี้แหละ จริงๆสาเหตุที่บัตรมันหมด ไม่ใช่เพราะพวกเขาฮ็อตอะไรขนาดนั้นหรอกครับ
แต่เป็นเพราะ พวกเขามักจะแสดงคอนเสิร์ตในสถานที่ขนาดเล็กๆ
คนพอประมาณ ซึ่งจะสื่อสารดนตรีของพวกเขาได้ดีกว่า

บางคนจะอธิบาย Kings of Convenience ว่าประมาณพวก
บอสซ่า หรือ โฟล์ค แจ็ค จอห์นสัน, เจสัน มาร์ซ หรืออะไรแบบนั้น
แต่จริงๆแล้ว พวกเขาไม่สามารถและไม่มีทางจะเป็นอะไรแบบนั้นได้
เพราะพวกเขาคือชาวนอร์เวย์ และคนนอร์เวย์ทำอะไรทั่วไปแบบนั้นไม่ได้
พวกเขาเป็นวง 2 คน มาจากเมืองเล็กๆในนอร์เวย์ ประชากรประเทศที่น้อยอยู่แล้ว
ที่ๆพวกเขาอยู่ยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ และการอยู่ในแอตแลนติกเหนือแบบนั้น
มันทำให้พวกเขารู้สึกโดดเดี่ยวจากโลกใบนี้ ดนตรีที่พวกเขาเล่นก็ทำให้เรารู้สึกแบบนั้นเช่นกัน
พวกเขาทำดนตรีเพียงเพื่อให้ตัวเองมีความสุข หรืออย่างมากก็เพื่อนๆที่รู้จักกันฟัง
พูดง่ายๆว่ามีความเป็นส่วนตัวสูงเกินกว่าจะไปรวมกับดนตรีแนวชายทะเลสำหรับคนหมู่มาก
จริงๆมันก็มีชื่อเรียกของมันแหละ เรียกตามตัวเลยว่า ดนตรี Norwegian Folk ก็เท่านั้น
บางทีเขาก็จัดว่าอยู่ในหมวด Underground Pop เหมือน เบลล์ แอนด์ เซบาสเตียน
อะไรจำพวกนั้น ซึ่งผมก็ว่าเบลล์นี่ก็สุดยอดวงที่มาคู่กันเลย

นี่คือเพลงฮิตสุดของพวกเขา Homesick
และเป็น 1 ในเพลงที่เพราะติดอันดับในชีวิตผม

http://www.youtube.com/watch?v=gm8f7fZMucI#

เนื้อเพลงง่ายแต่หมดจดงดงามมาก
ผมชอบท่อนที่ว่า every day there's a boy in the mirror
asking me what are you doing here,
finding all my previous motives, growing increasingly unclear
โดยเฉพาะคำนี้ growing increasingly unclear มันมีความหมายอย่างประหลาด
เหมือนจะนึกออกว่ามันคืออะไร แม้จะเลือนลาง แต่ก็มีอยู่
และนั่นเป็นจุดเด่นของพวกเขาอย่างแรง คือการใช้คำง่าย แต่มีพลัง
ยกตัวอย่างชื่อเพลงก็ได้ Misread, Riot on an Empty street,
Gold in the air of summer, I Don't Know What I Can Save You From,
Power of Not Knowing ทำไมช่างคิดสรรหาคำที่ง่ายและมีความหมายได้ยังงี้ก็ไม่รู้พ่อคุณ

จริงๆก็มีอีกหลายเพลงที่ฟังแล้วน้ำตาไหลได้เลย
และคงจะน้ำตาไหลจริง ถ้าบัตรหมด

เทียบกับกรีนเดย์ที่คอนเสิร์ตยิ่งใหญ่ โปรดัคชั่นอลังการ
ผมยังไม่อยากดูเท่าเลยนะ กรีนเดย์มันเหมือนเป็นอะไรที่ต้องดูมากกว่า
(ซึ่งคอนเสิร์ตมันก็เจ๋งมากนั่นแหละ) จริงๆวงอะไรดีๆมาไทย ถึงจะไม่ได้ชอบมาก
ปกติก็ต้องไปดูไว้แหละ โอกาสพวกนี้มันไม่ได้มีบ่อยๆ
และก็เหลือผู้โชคดีอีกแค่ 12 คนเท่านั้น ที่จะได้ดู

ตัวอย่างแสดงสด
http://www.youtube.com/watch?v=rC_pUoiBqJQ#ws
เหมือนกำลังฟังพระเทศน์ยังไงยังงั้น

[VeryHappy]

ซื้อตั๋วแล้วเหมือนกันพี่เก้อ 

[กันย์]

ยังไม่ได้ฟังซักที โหลดมาดองเป็นชาติละ

มันจะเหมือนกะโนอาห์ แอนด์ เดอะ เวลฮ์ อัลบั้มล่าสุดมั้ยอ่ะ 

[เก้อ]

โนอาห์จะสว่างสดใสกว่า จริงๆแล้วมันก็เหมือนวิถีชีวิตของคนทำ
พวกโนอาห์อยู่ลอนดอน บันเทิงเริงใจ เพลงมันออกมาสนุก สว่าง
สดใส มองโลกในแง่ดี ติดเพี้ยนเอ๋อนิดๆ

แต่คิงส์ออฟคอน จะสว่างแบบอุ่นๆ เหมือนฤดูร้อนในแถบเมืองหนาว
เหมือนเห็นความหวังอยู่ลิบๆ บางๆ เบาๆ แต่จริงๆแล้ว โนอาห์นี่ล่ะ
ได้รับอิทธิพลจากพวก คิงส์ออฟคอนและเบลล์แอนด์เซบาสเตียน
(อย่างน้อยก็ที่เค้าพูดๆกันน่ะนะ เคยอ่านเจอพวกโนอาห์บอกว่ามีเบลล์เป็นอิทธิพล)
ยังไงก็ตาม ชื่อทั้งหมดที่ว่ามา ผมว่าคือความหวังของดนตรีพ็อพ
ที่สะอาดซะจนเอาไว้ชำระหูของเราให้โล่งจากขยะทางเสียงทั้งหลายของโลก

[กันย์]

เอ้ย ผมหมายถึงโนอาห์อัลบั้มสอง

อัลบั้มแรกกะอัลบั้มสองมันต่างกันลิบลับเลยนะ

[roundbol123]

เอ้อ
อ่านมาประมาณห้าหน้า

มึน 

[HyoPlum]

กรี๊ดดดดดดดดด ไม่รู้เลยว่า Kings of Convenience จะมาไทย 

โฮกกกกกกกกกก ไม่นะ 

[eThics]

เอ้อ
อ่านมาประมาณห้าหน้า

มึน 

ป้าก็เริ่มจะมึนแล้วเหมือนกัน 

[•หมูหมู•™]

เพิ่งได้คุ้ยหาดู muse จากยูทูป
วงนี้แสดงสดได้เจ๋งมาก  
แต่ละคนฝีมือดี ไม่ต้องห่วงใคร ต่างคนทำหน้าที่ไปแล้วรวมกัน... แน่นมาก

[เดอะบุ๋ม]

ตอนนี้ชอบฟังเพลงนี้มากค่ะ  



http://www.youtube.com/watch?v=psuRGfAaju4#ws



เพลงนี้เป็นเพลงแนวไหนเหรอคะ ใครพอทราบบ้าง  


เป็นคนฟังเพลงไม่ลึกซึ้งเท่าไหร่
คล้ายๆ ฟิว คือฟังแล้ว เออ ชอบ ก็ฟัง
ไม่ค่อยชอบพวกเมททัล กระแทกๆ ยังไงไม่รู้  

ชอบแนวเจสัน มาร์ซ เหมือนกัน
แล้วก็เพลง better together ของ jack johnson เพลงนี้ชอบมากๆ
แล้วก็เพลงอื่นๆ ของ jack ก็ชอบเหมือนกัน เพลงบานาน่าแพนเค้ก งี้
ฟังได้เรื่อยๆ ทั้งวัน ไม่เบื่อเลย

ดูท่าจะชอบทั้งแนวโฟล์ค แจ๊ส ป๊อป เพลงเบาๆ
อีกเพลงที่ชอบมาก
ของ ColbieCaillat ก็เพลง bubbly  


เพลง Alone again ของใครไม่รู้   แต่ชอบจัง
แล้วก็เพลง  Letting Me Down Gently - Tunde เพลงนี้ก็รื่นหูดี  


เพลงไทยชอบแต่เพลงเก่า แต่ฟังไปเรื่อยๆ ก็เบื่อ
ิ่เพลงสุนทราภรณ์ก็ชอบนะ  

[กันย์]

ป๊อบธรรมดาแหละครับ

ฟังในวิทยุบ่อยมาก เพิ่งมารู้ว่าเป็นเพลงนี้จากวงนี้นี่เอง

[eThics]

ยามร้อนเยี่ยงนี้ ป๊อบแบบนี้ก็ฟังรื่นหูดีนะ
ลิงที่มันตีอะไรสักอย่าง ตรงนาทีที่ 1.41 นี่บุ๋มมากๆ 
เห็นแล้วนึกถึงหน้าบุ๋ม หน้าทะเล้น น่ารัก+ตลก


อากาศช่วงนี้ ไม่มีอารมณ์จะเพลงอึกทึกตู้มต้ามเลย
ร้อนๆ อย่างนี้ขอเลือกฟังเพลงที่มันฟุ้งๆ เย็นๆ ล่องลอย
ให้มันได้ความรู้สึกเหมือนเป่าฟองอากาศบุ๋งๆ ในน้ำเย็นๆ 


ชอบเพลงที่มันให้อารมณ์เมาๆ ลอยๆ หลอนๆ
ไม่ว่าจะเพลงแนวไหน (ซึ่งตูมักแยกไม่ค่อยออก)
ถ้าฟังแล้วมันให้ความรู้สึกอย่างที่บอก ก็ชอบโดยไม่รังเกียจว่าเป็นแนวไหน



เพื่อนเคยลากไปฟัง Jazz สาวผิวหมึก ที่ รร โอเรียนทอล
เสียงร้องสดก็สะกดให้ฟังดีอยู่หรอก แต่ดนตรีฟังแล้วรู้สึกว่ามันโป้งเป้งยังไงไม่รู้
ตอนนั้นรู้สึกไม่ถูกจริตเลยจริงๆ ในขณะที่เพื่อนลูกครึ่งมันโยกย้ายกันสนุกสนาน