โลกนี้สีชมพู

[เบียร์]

ทักทายโคตรเป็นทางการเลย

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

  โอ้ว ตามลบบวก

[เดอะบุ๋ม]

ทักทายโคตรเป็นทางการเลย

กว่าจะพิมพ์ได้นะคำนั้นอ่ะ  บุ๋มทายว่าคิดนานกว่า 3 นาที  

โอ้ว ตามลบบวก

[เต่ามาก]

 

(ลุงแหวงไปไหนแล้วว)

[จักรี]

ตอนนี้ผม พยายามจีบ น้องเต่าอยู่ครับ ใครจะฟังบ้าง

[เดอะบุ๋ม]

(ลุงแหวงไปไหนแล้วว)

สงสัยหลบไปเลียแผลใจ  

ตอนนี้ผม พยายามจีบ น้องเต่าอยู่ครับ ใครจะฟังบ้าง

ฟังค่ะ  /


ถ้าไม่เล่าจะตามลบนะคะ 

[จักรี]

เรื่องมันยาวอะครับ  ขอสรุปเลยละกัน

พอดีน้องเต่ามันทำแอนิเมชั่นเก่ง ก็เลยชวนมันมาทำงานด้วย ตอนนี้กำลังลุ้นอยุ่เลยครับว่าจะสมหวังหรือผิดหวัง

[เต่ามาก]

เธอจะมีใจรึเปล่า ...

เธอจะมองมาที่ฉันรึเปล่า ... 

[ต้น]

..

[Romzaikyu]

ต้นเป็นคนที่เขียนได้ดีมากคนนึงนะ
ขอชมเลยในฐานะที่ทำงานเกี่ยวกับการเขียน
หรือเป็นเพราะเรื่องนี้อิน เลยเขียนดี 

เขียนบ่อยๆ สิ อย่าเอาแต่อ่านอย่างเดียว

แล้วก็เริ่มจะรู้แล้วว่าคุณหนูของนมไปหลงคารมตาหน้าผากนิ่งๆ นี่ได้ยังไง 

[เดอะบุ๋ม]

 

ยี่สิบคำถาม
ผ่านตัวอักษร

   "ดีค่า"
   "งานยุ่งเหรอครับอาจารย์"

   เส้นทางของการทำความรู้จักกันผ่านตัวอักษร ผ่านกรอบสี่เหลี่ยม 13.3 นิ้ว เริ่มต้นขึ้น

   ผมบอกเธอว่ารู้จักเธอจากเว็บฟอนต์และผมก็เป็นคนหนึ่งที่อยู่ในฟอนต์เช่นเดียวกัน แต่เป็นสมาชิกในรูปแบบอ่านอย่างเดียว
เหมือนกับไดร์ฟซีดีรอมในยุคแรกๆ จากนั้นผมก็เริ่มต้นแนะนำตัวเอง ด้วยความคิดที่ว่าเธอเองคงอยากรู้ว่าคนแปลกหน้าที่ทักทายเธอมานั้นเป็นใคร

   บทสนทนาของเราค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อยๆ ตัวอักษรที่เธอส่งมาทำให้ผมรู้สึกถึงความเป็นกันเองของเธอ
จากที่เคยคิดว่า อาจจะต้องเตรียมหัวข้อในการคุยกับเธอ เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกเบื่อ กลับกลายเป็นว่าเราคุยกันได้อย่างสนุกสนาน

สำหรับผมแล้วนับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีมากเลยทีเดียว

   จากวันนั้นเป็นต้นมา กิจวัตรประจำวันของผมก็มีเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่งก็คือ การรีบกลับห้องหลังจากเลิกงาน
เพื่อออนไลน์แล้วมองหาเธอ ทักทายเธอ แล้วนั่งรอเธอตอบ ช่วงเวลาที่ได้คุยกับเธอช่างเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขปนๆ ความตื่นเต้น
แม้ว่าบางครั้งผมจะเห็นว่าเธอจะดูยุ่งๆ กับงานของเธอ ผมมักถามเธอว่า "ทำงานอยู่รึเปล่า รบกวนไหม" 
เธอจะตอบกลับมาเสมอว่า "ไม่กวนหรอกจ้ะ"  แถมเธอยังส่งงานวิจารณ์ศิลปะที่เธอเขียนมาให้ผมอ่านอีกด้วย เธอน่ารักไหมล่ะครับ

   เราคุยกันบ่อยๆ เธอเล่าเรื่องของเธอให้ผมฟัง ผมเล่าเรื่องของผมให้เธอฟัง เราต่างแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่ได้เจอมาในแต่ละวัน
กระทั่งมีช่วงหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าเธอดูเงียบไป พร้อมกับชื่อในเอ็มเอสเอ็นของเธออ่านแล้วดูเศร้าเหลือเกิน
ช่วงเวลานั้นเหมือนว่าเราจะคุยกันน้อยลง เธอมีอะไรอยู่ในใจรึเปล่านะ เธอจะรำคาญเราไหม เรารบกวนหรือยุ่งกับเธอมากไปรึเปล่า
ผมทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการชวนเธอคุยเหมือนเดิมทุกๆ วัน ทักทายเธอเหมือนเคย

   ในที่สุด ในคืนหนึ่งที่ผมคิดว่าวันนี้เราก็คงไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนเดิม เธอพูดขึ้นมาว่า

"เวลาเราไม่รู้จะคุยอะไรกับเพื่อน เราจะเล่นยี่สิบคำถามหละ"

อ่านถึงวรรคนี้ของพี่ต้น พอจะเข้าใจอารมณ์นั่นนะคะ เพราะเคยเป็น
อยากคุยก็อยากคุย กลัวเขารำคาญก็ด้วย ตรงที่ออนเอ็มทีไรก็มองหาว่าเขาออนอยู่หรือเปล่า
คุยไปก็นั่งรอเขาตอบกลับมา


แต่  ต่างกันตรงที่ พี่ต้นได้คำตอบ  แต่ทางนี้ ได้รับแต่ความเงียบงัน ไม่มีตัวอักษรใดๆส่งผ่านมาเลย
ถึงอย่างนั้น บุ๋มก็ยังคงมองว่าเขาน่ารัก เสมอมา ..







อ้ะ ไม่เศร้าๆ รออ่านตอนต่อไปค่า  
บวกไว้รออีกเช่นเคย  

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

บวกด้วย 

[Katezila]

อ่านแล้วอินจังเลย 

[蓝月 (lán yuè)]

  เกาะขอบจอตาร้อน

[เบลล์]

 

ตาร้อนด้วยคนซี่