โลกนี้สีชมพู

[✌]

อ๋อ
ก็ว่าทำไมนานาชอบภาษาเคนนักหนา

[จั๊วจ่ะ :)]

อ๊ะ สามมาเปิดเรื่องความรักในอินเตอร์เนท เอามั่งดีกว่า
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีแฟนที่เจอในอินเตอร์เนทนะเนี่ย รู้สึกมันดูน่ากลัวๆ 

อย่างที่รู้ๆกัน (หรือไม่รู้หว่า?) ว่าจั๊วกับโตน เจอกันในที่ๆโรแมนติกสุดๆ 

ที่มินิมีตติ้งหมูกะทะ นั่นเอง
(เวลาเพื่อนถามว่าเจอกันได้ไง บอกเจอเพราะหมูกะทะ โคตรเท่เลย )

ตอนนั้นยังไม่รู้จักชื่อและหน้ากันเลย
จั๊วเป็นฝ่ายสังเกตุเห็นโตนก่อนด้วยล่ะมั้งก็คิดในใจ "เออ น่ารักดีแฮะคนนี้"
เจอผู้ชายคนนี้ครั้งแรกจริงๆที่ลานบ้านพี่แอน ใส่เสื้อสีเทา กางเกงขายาวสีครีม
จากนั้นก็นั่งรถไป เฉินหลงหมูกะทะกัน แล้วที่นั่งดันมาติดกันพอดี
โดยโตนนั่งอยู่ฝั่งซ้ายของจั๊ว ตามรูป (มีอุปกรณ์ประกอบนิดนึง ทำไว้ตอนครบรอบ1ปี )


ณ วันนั้นจั๊วยังไม่ได้ สนใจอะไรโตน แถมจั๊วยังทำตัวแมนๆ กระโดดข้ามเก้าอี้เป็นว่าเล่น
(ที่นั่งมันปิดออกไม่ได้ เลยกระโดดข้ามเอา)   
นั่งข้างกัน แต่ไม่ได้คุยอะไรกันเป็นชิ้นเป็นอันเลย
อีตาแม้วก็นั่งปิ้งกุ้ง ดูกุ้งชักแหงกๆ อย่างเมามันส์ จั๊วก็จ้วงเอาๆ แถมทำมือถือหายอีก 

จากนั้น โตนก็add msn มาคุยด้วย
ก็คุยกันเล่นๆ เรื่อยๆ ตอนนั้นจั๊วเรียกโตนว่า "ลุง" เพราะแก่กว่าตั้ง 5 ปี
คุยกันขำๆ อยู่ช่วงนึง แล้วโตนเป็นพวกเล่นเอ็ม ไม่ตรงเวลา
นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป ทำเอาจั๊วตอนนั้นติดเอ็มไปเลย 
ออน และเล่นเนทตลอดเวลา (เป็นช่วงสอบพอดีด้วย วันหยุดเยอะ)

คุยเอ็มกันประมาณ เดือนนึงได้
ก็เริ่มมีการขอเบอร์มาส่ง sms กัน
จั๊วเป็นฝ่ายส่งไปก่อน แล้วโตนก็ส่งกลับมาเป็นระยะ
ในที่สุดโตนก็โทรมาหา ช่วงก่อนหน้าไปมีตที่ดรีมเวิลด์

(ไว้มาต่อ ยังไม่ได้บอกเจ้าตัวเลย เดี๋ยวไม่ผ่าน กบว. )

[ส้ ม ♥]

รออ่านๆ

เราเป็นผู้เหนือกฎนะคะน้องจั๊วะ ท่องเอาไว้ๆ

[กันย์]

  แอร๊ย รูปน่ารักมาก

[psyfer]

นอกเรื่อง ชอบอวตารส้มรูปนี้ว่ะ
ดูเป็นสาวมะละหม่องดี 

[ส้ ม ♥]

บร๊า เจ้ มาชมอะไรแถวนี้ 

นั่นน่ะผ้าพันคอ อยากสวยเท่ กระแดะพร็อพเยอะ

แต่ร้อนตับแล่บ เลยเอามาโพกกบาลรวมผมขึ้น

[ฟิ้งซ์]

โอว ปั่นกันกระจุย มีคนตัดหน้าคุณตั้ง 20 คนแน่ะ


รักสอง ... ต้องห้าม

ตอนมัธยมปลาย ตูสอบเข้าโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด (ตอนนี้เป็นโรงเรียนสหศึกษากันหมดแล้ว)
ด้วยเหตุที่อยากไปเรียนด้านภาษา และโรงเรียนนี้ขึ้นชื่อว่าเก่งด้านภาษา
แต่พ่อตูปรามไว้ว่าอย่าไปเรียนแผนสาม ศิลป์-ภาษาเลย เรียนแผนหนึ่งวิทย์-คณิตฯ นั่นแหละ
เผื่อจะไปสอบจะได้มีทางเลือกหลายๆ ทาง เรียนแผนหนึ่งไว้ แล้วค่อยมาถามใจตัวเองว่าสุดท้ายอยากไปทางไหนกันแน่
(นั่นคือสิ่งที่ดีที่ได้รับการแนะนำจากพ่อ เพราะไม่งั้นตูก็ไม่ได้เรียนอย่างที่เรียนจบมาแบบทุกวันนี้)

ช่วงที่เรียน ม. 5 ตูรู้จักกับน้องผู้หญิงหลายคน จีบไปก็เยอะ บางคนก็แค่หมาหยอกไก่ ไม่ได้คิดอะไรก็มี
แต่ห้องของน้องคนนี้ สมมติชื่อน้องอังก็แล้วกัน มีหลายคนที่ตูเห็นว่าน่ารัก และค่อนข้างสนิทกับรุ่นน้องในห้อง
เพราะเล่นฟุตบอลด้วยกันบ่อยๆ จีบคนนั้นที จีบคนนี้ที ไปเรื่อยๆ เค้าไม่เล่นด้วยก็เปลี่ยนคน ทำนองนั้น
แต่สำหรับน้องอัง ตัวเล็กๆ เพิ่งมาสนิทกันช่วงหลังๆ คงเพราะเป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วยกัน
ตูเล่นบาสฯ เค้าเล่นกรีฑา เห็นว่าช่วงนั้นเริ่มจะปั่นจักรยานของจังหวัดแล้วด้วย
ไม่รู้ว่าเริ่มต้นจากจุดไหน ที่ได้คุยกัน รู้จักกัน มันก็พัฒนามาเรื่อยๆ ตามจังหวะของมัน
น้องเค้าก็รู้ว่าตอนนั้นตูจีบใคร จีบแล้วถูกใครหักอกทิ้งบ้าง แต่เค้าก็มีฟอร์มของเค้า ตูอาจจะเดาทางไม่ออก
คงรู้สึกว่าเป็นคนที่น่าสนใจ น่าไขว่คว้า ก็เลยจีบล่ะมั๊ง

เข้าเรื่อง เย็นวันหนึ่ง น้องเค้าชวนตูไปบ้านพักที่อยู่ใกล้ๆ โรงเรียน เค้าพักกับเพื่อนๆ นักกีฬาหลายคน
แล้วมีเหตุการณ์คือมีเพื่อนนักกรีฑาคนหนึ่งของน้องเค้าตาย เค้าต้องไปงานศพ เค้าก็เสียใจร้องไห้
ตอนนั้นจากความรู้สึกที่ว่าเค้าเป็นคนเข้มแข็ง มันวูบหายไปเลย
รู้แต่ว่าเหมือนตอนนั้นตูจะบอกตัวเองว่า "ตอนนี้เค้าอยู่ในช่วงที่อ่อนแอ เราต้องเข้มแข็ง" และ "มันเป็นโอกาสจะทำคะแนนแล้ว"
ตอนนั้นก็คิดอย่างนั้นจริงๆ แล้วก็คอยปลอบใจเค้า เป็นห่วง คอยดูแลอะไรทำนองนั้นจนเค้ารู้สึกดี แล้วก็ติดต่อกันมาเรื่อยๆ
เค้าเกิดห่างตูสองอาทิตย์ วันเดียวกัน ปีเดียวกัน เลยรู้สึกว่าเราเหมือนๆ กัน
น่าจะเข้ากันได้ดี เค้าทำของขวัญวันเกิดให้ พับดาว ใส่โหลแก้ว
เห็นบ่นเจ็บนิ้วมือน่าดูตอนที่ทำ ซึ่งตูก็ไม่รู้ว่าเค้าทำอะไรให้ รู้แต่ว่าเค้าจะทำของขวัญวันเกิดให้
พอได้เห็นของขวัญเท่านั้นแหละ ต่อมซึ้งใจมันแทบจะระเบิด
อืมม เค้าออกจะเป็นคนแข็งๆ ห้าวๆ ออกทอมบอยมากกว่ากุลสตรีอีกแต่ก็ทำได้ขนาดนี้
ตูดีใจมากๆ เลย

แล้วตูก็ไปเรียนต่อที่เชียงใหม่ เค้าก็มีที่อยู่ ติดต่อกันทางจดหมาย เค้าจะเขียนจดหมายมาหาบ่อยๆ
บางทีก็รวบรวมเป็นเหมือนไดอารีของแต่ละวัน แล้วส่งมาทีเดียว ตูก็ทำแบบเดียวกันส่งไป
ช่วงนั้นเป็นช่วงที่มือถือและวันทูคอลยังไม่กำเนิด ก็ติดต่อกันจนตูคิดว่า อืมม เค้าเป็นแฟนตูแล้วนะ
สนิทใจแล้วล่ะว่าเค้าคงไม่มีอะไรนอกจากเรียน กีฬา ครอบครัวแล้วก็ตู

มีช่วงปีใหม่ที่เป็นช่วงหยุดยาวของสถาบัน และโรงเรียน บ้านตรงข้ามกับบ้านตูเค้าจัดงานเลี้ยงปีใหม่
ลูกๆ ของบ้านนั้นก็เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับน้องอัง ตูก็เลยชวนเค้ามากินเหล้าด้วยกันเพราะเพื่อนๆ เค้ามาหลายคน
แถมตูยังวางแผนแอบจัดแจงเสื้อผ้าใส่กระเป๋า กะว่าคืนนี้เมาๆ แล้วจะไปนอนที่บ้านเค้า
ก็คุยกับเค้าไว้แล้ว เค้าโอเค ไม่ว่าอะไร ตูก็บอกว่า "อังคอยเตือนพี่ด้วย อย่าให้พี่กินเหล้าเยอะ เดี๋ยวจะเมา"
พอถึงเวลางานเลี้ยง พวกคนแก่กับวัยรุ่นก็ตั้งกลุ่มกินเหล้าแยกกันไป คุยกันเฮฮาตามปกติ ตูก็กินไปเรื่อยๆ
กินไปกินมา ไม่รู้ว่าเค้าก็กินไปมากเท่าไหร่ แต่ไม่ไหวเลย อ้วกไม่เป็นท่า ทั้งๆ ที่ตูก็ว่าเค้าไม่ได้กินมากด้วย
เอาล่ะสิ ไม่เตือนตูด้วย เมาเองด้วย เมาหนักกว่าใครเลย สุดท้ายวงเหล้าก็ล่ม เพื่อนๆ ก็ต้องคอยทำให้สร่าง ซึ่งก็ไม่ไหวแล้ว
ตูเลยอาสาพาไปส่งบ้าน เอารถมอ'ไซค์เค้าไปส่งนั่นแหละ (เข้าทางตูเลย)
เพื่อนๆ ก็ขับพาไปส่งด้วยเหมือนกันเพราะต้องช่วยประคอง พอขึ้นบ้านได้ตูก็บอกให้เพื่อนเค้ากลับบ้านได้เลย
เดี๋ยวตูดูแลต่อเอง (ฮี่ๆๆๆๆๆ)

ตูประคองเค้าไปนอนตรงเตียงเล็กๆ กลางบ้านเค้า อากาศก็หนาว บ้านก็บ้านไม้แบบเก่าๆ ตูก็เอาผ้าห่มมาห่มให้เค้า
แถมไม่รู้ว่าเค้านอนห้องไหนด้วย ก็เลย เอาวะ ให้นอนตรงนี้ก่อนละกัน ไปเปิดห้องที่อื่นก็ไม่เจอที่นอน
เป็นที่เก็บของอะไรไปก็ไม่รู้ ก็เลยกลับมานั่งมองตอนเค้าหลับ



คืนนั้นตูไม่ได้นอนหรอก ไม่ได้ทำอะไรเค้านอกจากหอมตรงหน้าผากเค้าเท่านั้นแหละ
พอดีต่อมคุณงามความดีมันก่อตัวขึ้นมาบอกว่าเค้าเมานะโว้ย เค้าไม่มีสตินะโว้ย
ถ้าเค้ามีสติตูจะทำอะไรเค้าก็ได้ เหมือนเทวดาฝ่ายดีกับฝ่ายไม่ดีที่อยู่บนไหล่คอยเถียงกันนั่นแหละ
ตูก็สับสนอยู่ได้ประมาณครึ่งชั่วโมง แล้วฝ่ายดีก็ชนะ ซึ่งตูก็เห็นด้วย

แล้วก็นั่งดูอะไรไปเรื่อย หาอะไรอ่านไปเรื่อย ตรงโต๊ะที่อยู่ตรงกันข้ามกับเตียงที่น้องอังนอน
จนไปสะดุดกับอัลบั้มรูปที่วางอยู่ . . .
พอเปิดขึ้นมาก็เจอภาพเค้ากับนักกีฬาปั่นจักรยานคลอเคลียถ่ายรูปหวานแหววด้วยกันอยู่ในนั้น
ภาพทุกภาพที่เคยอยู่ในความทรงจำระหว่างตูกับอังก็ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองตั้งแต่วินาทีนั้น
มันสะอึก มันจุก มันไปไหนไม่เป็น ไอ้นี่มันเป็นใครคงไม่ต้องบอก รูปมันชัดเจนแจ่มแจ้งหมดแล้ว
แล้วที่บอกว่าไม่มีใครนั่นล่ะ มีแต่ตูคนเดียวนั่นล่ะ ทุกความคิดเข้ามารุมเร้าตู

ตีสาม ถึงเช้า ตูไม่ได้นอน ตูนั่งมองเค้านอนหลับ เค้าเมา เค้าไร้สติ
แต่ตอนที่เค้ามีสติ เค้าทำกับตูเหมือนตูเป็นคนไม่มีสติ

สายๆ เค้าลืมตาตื่นขึ้นมา แต่ยังงัวเงียไม่หาย คงเมาค้างแหละ (แน่ๆ) ถามว่า "พี่ยังไม่นอนเหรอ" ตูก็ตอบว่าไม่
เค้าก็ไปเปิดห้องนอนของเค้า (ซึ่งตอนนั้นตูก็ไม่รู้ว่าอีกฝั่งของบ้านเค้าน่ะมีห้องนอนอยู่
บ้านไม้แบบเก่าๆ นี่มองเห็นประตูเป็นฝาผนังจริงๆ มองข้ามไปเลย)
เค้าก็เรียกตูไปนอนในห้องด้วย เอ่อ.. หมายความว่า เค้านอนบนเตียง แต่ตูนอนข้างล่างนะ

ช่วงบ่ายแก่ๆ ตูก็ตื่น ไปอาบน้ำ อากาศหนาวมากๆ สาดน้ำลงบนตัว ตัวก็สั่นไปสองสามที
แต่ใจตูหนาวมากกว่า...

ตอนตูดูรูปเสร็จ ตูเอาอัลบั้มรูปมาวางไว้บนโต๊ะ เค้าตื่นมาเค้าคงรู้แล้วล่ะว่าตูรู้ความจริง
ตูก็ถามว่า "แฟนเหรอ" เค้าก็ตอบเบาๆ ว่า "ใช่"
ถ้อยคำๆ นั้นมันเสียดแทงใจซ้ำให้รู้สึกร้าวรานหัวใจได้ดีเหลือเกิน

แล้วก็ไม่มีคำถามอะไรกันอีก
นอกจากจะให้เค้าไปส่งตูที่บ้าน แล้วก็จากลากันเสียที



หลังจากนั้นตูก็จุกเจ็บไปอีกนานพอสมควร
แล้วก็รู้มาแว่วๆ ว่าเค้ามาเรียนต่อที่เชียงใหม่ แต่เราไม่เคยเจอกันอีกเลย








ปล. ไม่น่าเชื่อว่า เพื่อนของแฟนคนใหม่ของตู (คนถัดจากน้องอัง)
จะเป็นคนที่เก็บบัตรประชาชนของน้องอังได้ แฟนคนนั้นบอกตูว่า คนนี้ใช่ไม๊ ชื่อนี้ นามสกุลนี้ใช่ไม๊
เรียนอยู่มช. คณะจุดๆๆ คนที่อยู่ในรูปนี้น่ะ(รูปน้องอังที่ตูเก็บไว้)
เค้าจำได้เพราะเห็นบัตร และระบุตัวตนได้ถูกต้อง แล้วก็ให้น้องอังมารับคืน
โลกมันกลมจริงๆ

[ส้ ม ♥]

โธ่ ฟิ๊งค์ 


จุกแทนเลยว่ะ ทำกันได้ หายไปซะยังดีกว่า

[psyfer]

อูยย 

[กวางจ้ะ]

 

รอบนี้ถือว่าเพราะเหล้านะถึงได้รู้ความจริง

ถ้าน้องอังไม่เมาวันนั้น พี่ฟิ้งค์ก็คงไม่รู้ว่าน้องเขามีแฟนอยู่แล้ว

[เดอะบุ๋ม]

ไม่ใช่แม้ว 

 เอ้า ก็ไม่รู้อ้ะ  เห็นเอาเครื่องบิน นึกว่าจะเอาไว้เห่า  

แอร๊ย รูปน่ารักมาก

 นี่ๆ  ไหนบอกจะเล่าเรื่องน้องบุ๋มบิ๋มยะหล่อน พี่รออยู่นะ  



จั๊ว      ฮิ้วววววว  รออ่านอีก   +





พี่ฟิ๊งส์     ยังไม่ได้อ่าน  บวกก่อน เดี๋ยวขออ่านก่อนนะคะ  ยาวสะใจดี





ใครเล่าบวกแหลก  

[กันย์]

พี่ฟิงส์

[ส้ ม ♥]

เลิกไปเพื่อเจอสิ่งที่ดีกว่า ถ้าคบ บางทีอาจไม่เจอคนปัจจุบันที่แสนดี 

[ฟิ้งซ์]

เลิกไปเพื่อเจอสิ่งที่ดีกว่า ถ้าคบ บางทีอาจไม่เจอคนปัจจุบันที่แสนดี 

ถูกต้องนะคร้าบบบบบ +

[กันย์]

.