สตริง vs ลูกทุ่ง (แตกหน่อ)

[กำนม.};oO=]

แง
มุกเค้าล่ะ มุกเค้า

สงสารเธอ ผมหามุกเธอไม่เจอจริงๆ
ใครสงเคราะห์ทีเถอะ บาปกรรม
..
คำถามที่กว้าง คำตอบยิ่งบานกว้างกว่า
เปรียบเทียบซ้อนเปรียบเทียบ
จะซ้อนกันกี่ชั้นก็ได้ เช่นว่า ..
อาหาร ดนตรี ศิลปะ เป็นเหมือนยาระงับปวด
เสพเพื่อให้ชีวิตทนพิษบาดแผลจากโลกอันสับสนได้
เสพเพื่อให้วิญญาณที่อ่อนระโหย คลายความหิว
เสพเพื่อยกอะไรต่อมิอะไร ..
..
ดนตรี หรือเพลง หรือแค่คลื่นเสียงที่มีระเบียบ เป็นแค่อะไรต่อมิอะไร หรือจะเป็นตั้งเสียงจากสวรรค์
ยิ่งแตกยิ่งกว้าง ประเด็นและคำตอบจะกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนครอบจักรวาล
รูปแบบ ปัจจัย ตัวแปร และผลกระทบมีล้านแปด จากแค่แปดตัวโน้ต
แค่ คนๆเดียวๆ ฟังเพลงเดียวกัน ผ่านแต่ละช่องทาง แต่ละประโยค แต่ละอารมณ์ แต่ละช่วงวัย
มันยังแตกแนวของความคิดความรู้สึก ไปได้ไกล เรื่องความหลากหลาย ไม่ต้องตีกรอบก็ควรเข้าใจ
เช่นเดียวกับคำว่าบ้านนอก ต่างกาลต่างเหตุ ปนกัน แล้วแต่พูดกับใคร เพื่ออะไร มีทั้งถือและไม่ถือ
แค่พูดว่า พุทโธ ถ้าคนมันกำลังได้ที่ มันฆ่ากันตายไปเลยก็มีจ้ะ
ไม่มีถูกผิด มีแต่ชอบ/ไม่ชอบ หรือไม่ก็ปล่อยวางเฉย
ประเด็นคืออะไรหนอ

[จักรี]

เรื่อง มุมมอง การที่มองไปตรงสัจธรรม ที่เป็นธรรมชาติ ก็ต้องมองไปในแบบๆ คล้ายๆกันนั่นแหละครับ
แต่ เราต้องเลือกมองเลือกแสดงความคิดเห็นในมุมองในส่วนของสังคมที่มีผลกระทบกับตัวเอง
(ซึ่งแน่นอนเราต้องพูดถึงตัวเองกับสังคม เราจะพูดถึงคนอื่นกับสังคมไม่ได้เพราะเราไม่รุ้จริง)
มันก็เลยกลายเป็นมุมมองของใครของมันที่ จะนำมาแบ่งกันศึกษาไปด้วยกันนั่นแหละครับ 
มุมมองของสังคมที่มีผลกระทบต่อตัวผมและความรุ้สึกนึกคิดของผมเกี่ยวกับเรื่องนี้
ว่าถึงเรื่องค่านิยมนี่แหละ สังคมที่ผมพบผมเจอนี่ ผมรุ้สึกว่า  คนในสังคมมองว่า เพลงลูกทุ่ง
มันไม่เท่ห์เท่าเพลงสตริง หนุ่มสาวร้องเพลงลูกทุ่งมันไม่น่าอภิรมณ์เท่าหนุ่มสาวร้องเพลงสตริง 
นี่แหละที่สังคมที่ผมพบเจอและรู้สึกมา...จะแค่ผมคนเดียวหรือเปล่า อันนี้ก็ไม่รู้ได้

[iannnnn]

จักรีลองไปเรียนมหาลัยท่าช้างสิ
แล้วจะชอบเพลงสตริง (อ้าว)

[Layiji]

ชอบที่ความหมายเพลงมันซื่อๆตรงๆง่ายๆ ครับ

[แน็ก]

....กำลัง พูดถึง ประเด็น ดนตรีเป็นรสนิยม สินะ
พูดแบบภาษาส่วนตัวเลย เป็นแค่ช่วงวัยรุ่น ที่ยังมีความหยาบในสุนทรี
ซึ่งอาจเป็นอย่างนั้นไปได้ยันแก่เฒ่า เป็นช่วงชีวิตที่น่าสงสาร เหมือนเกิดมา เสพสีสรรบันเทิงเริงใจ ได้แค่เท่าที่มือจับกำไว้
โดยพื้นเดิมของผมๆเป็นคนที่ฟังภาษาอีสานไม่ค่อยออกเลย หมอลำ นี่ไม่ต้องบอกเลย ว่าร้องอะไร รู้แค่จังหวะสนุก ดนตรีแซ่บ 
เดาว่าเพลงไหนสนุกหรือเศร้าจากดนตรี ไม่รู้ความหมายเลย
แต่มันก็เช่นเดียวกับเพลงเกาหลี ญี่ปุ่น รัสเซีย ที่เคยได้ยินเช่นกัน ฟังไม่รู้ความหมาย แต่ก็เพราะดี ทั้งนั้นแหละ

ผมว่ามันเป็นที่ภาษาที่ใช้ และสำนวนในเพลงหรือเปล่าที่ทำให้ เกิด รสนิยม
ลองหมอลำร้องด้วยภาษาอังกฤษสิ ฝรั่งก็คงเลิกสนฮิปหอบ เชื่อสิ รสชาดมันแซ่บกว่าเยอะเลย อาหารไทยที่หนึ่งในโลกอยู่แล้ว 

[เก้อ]

เรื่องอะไรที่อยู่ในกรุง-วัยรุ่น-ทันสมัย-ดูดี
อย่างไหนต่างจังหวัด-บ้านนอก-เห่ย-เชย
มันก็คงเป็นยังงั้นกับทุกๆเรื่องมั้งครับ
กับทุกๆที่บนโลกเลยนั่นแหละ

มันคงเป็นเรื่องของสังคมอย่างที่พี่แอนว่านั่นแหละ
ไม่ได้เกี่ยวกับสุนทรียศาสตร์ของดนตรีอะไรสักเท่าไหร่หรอก

ถ้าเราแยกสองเรื่องนี้ออก คือเรื่องดนตรี
กับเรื่องสังคม ก็จะเห็นว่า คนที่มองว่าลูกทุ่งเห่ย
ก็เป็นผลผลิตของสังคมที่มีค่านิยมแบบนั้น ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆเขาคิดเอง
แทบจะไม่เกี่ยวกับเรื่องความงามของดนตรีอะไรเลย
แม้แต่คนที่เห็นว่าเพลงลูกทุ่งดี ไพเราะสนุกสนานไปกับมัน
เอาเข้าจริง ก็มาจากผลผลิตของสังคมเหมือนกัน
เช่น วัยเด็กของจักรี ทำให้ผูกพันธ์ในดนตรีลูกทุ่งนั่นไง

ใครจะชอบแบบไหนคิดแบบไหนไม่ใช่เรื่องผิด ไม่บอกก็รู้
แต่ถ้าให้เลือกว่า ผลผลิตแบบไหน ส่งผลดีต่อสังคมมากกว่า
ผมก็คงเลือกอย่างหลังนั่นล่ะครับ เพราะดูถูกรากตนเอง
หรือแม้แต่เบื่อรากตนเอง ก็จะนำไปสู่การลืมรากเหง้า
สังคมที่ขาดราก ย่อมทรุดโค่นได้โดยง่าย

จริงๆแล้วผมอยากฟังความคิดเห็นวัยรุ่นมัธยมมากกว่านะ
หรือคนที่เห็นแย้งน่ะครับ แบบว่าอี๋แหยะเพลงลูกทุ่งเลยอะ
อยากฟังๆ

เฮ้ยเก้อ
อารมณ์บ้านนอกไม่บ้านนอกนี่มีจริงนะ
เห็นเป็นรูปธรรมเลยด้วย (ไปเดินแถวห้างภรากอนสิ)
คือมันมาคู่กับคำว่ารสนิยมนี่แหละ

ที่เอ็งไม่รู้สึก อาจจะไม่เข้าใจ
ก็เพราะหน้าตาเอ็งมันปรับให้เป็นคนในเมืองไม่ได้นี่
ลองดูตูสิ ใครถามก็บอก โอ๊ย คนลาดพร้าว
(กรุณาเปิดเพลงสาวลาดพร้าวประกอบการอ่าน)

หน้าผมออกจะลาวลอนดอน

[จักรี]

นั่นมันสาวบางโพ

พี่โก้ตัวจริง ต้องฟังสาวบางโพ นะครับ  เพราะ  สาวบางโพนั้นโก้จริงๆ 

[ชวาลา จันทร์แจ่ม]

 

[蓝月 (lán yuè)]

นั่นมันสาวบางโพ

อู๊ยยยย +

[กำนม.};oO=]

ต้องตั้งประเด็นใหม่ว่า มีเพลงใดบ้าง
เพลงลูกทุ่งเพลงสตริง เพลงอะไรทำให้วัยรุ่นขี้ไม่ออก อี๋ยย์แหวะและน่ารังเกียจ

[roundbol123]

เมื่อคืนฟังเพลงก้อนเกลือยังหวานมั้ง
ชอบเนื้อเพลงมาก 

[แน็ก]

เอาแค่เรื่องดนตรีก็พอเถอะ...
เพราะถ้าจะพูดก้าวไปในวงของสังคมจะยาวเป่ไปไกลเลย

ศิลปที่เสพทางหู มันก็เหมือนกับศิลปที่เสพด้วยทางอื่นๆ มันมีเรื่องของ ชอบ ไม่ชอบ เป็นอคติ

และเรื่องอคตินี่ ผมขอยืนยันได้เลยว่า เป็นเรื่องของความหยาบทางสุนทรียะ พัฒนาตามคุณวุฒิ
ถ้ายังรู้สึกว่าชอบหรือไม่ชอบอยู่ คงห่างไกลเรื่องศิลป ที่ยังไงๆก็ทำให้เรายกระดับ (แต่ไปทางไหนนั้นอีกเรื่อง)

หากคนที่ชอบลุกทุ่งในขณะนี้มาเจอข้อความชื่นชมเพลงเคป็อป แบบอคติขาวดำไม่เทา คงพูดเหมือนกับหักล้างเบาหนักแล้วแต่อคติตน
เช่นเดียวกลับข้ามกัน คนที่ชื่นชมลุกทุ่งพื้นบ้าน ก็จะกลายเป็นคนล่ะพวกกับผู้ฟังดนตรีแนวอื่น อาจจะถูกหักล้างด้วยอคติชอบไม่ชอบ

เรามองข้ามไปในเรื่องพื้นฐาน ณ.วันที่เรายังเด็ก ยังเล็กไร้เดียงสา บริสุทธิ์
ตอนนั้นเราไม่รู้หรอกว่าอะไรคือดนตรีด้วยซ้ำ ไม่ใส่ใจว่าศิลป ตรรก จำเป็นต้องีวามหรือรับรู้ด้วยประการใด
วันนั้นเรา รับรู้ แค่รับรู้ แล้วก็จบไป เป็นธรรมชาติ เราไม่ใส่น้ำหนัก ความเห็น ลงไปในสิ่งที่กระทบประสาททั้ง5เราเลยด้วยซ้ำ
วันนั้นเราไม่ปรุงแต่ง ขาวคือขาว ดำคือดำ ซื่อๆ และจบบริบูรณ์เพียงแค่นั้น

วันนึงเราทราบว่าเราไม่ได้อยู่บนพื้นฐานอย่างนั้นอีก เราเป็นเราทั้งหลาย การที่เราทั้งหลายเข้าใจตรงกันเป็นสิ่งที่เราปัจเจคต้องปรับตัว

เพลง และหรือ ดนตรี กวี คีตวาทกรรม เป็นสื่อ การตีความผ่านด้วยเครื่องรับที่เรียกว่าหูก็ซื่อๆ แค่รับรู้
แต่เรื่องที่เราปรุงแต่งในกระบาลพาลอารมณ์ ผสม สถิติคำนวนผลลัพท์  ตัวเราและตัวเขาในทัศนคติ
เลยกลายเป็น การเข้าพวก ค่านิยม รสนิยม แฟชั่น สนตะพายตามกันเข้าคอกการค้าธุรกิจ

พระผู้เป็นเจ้า มอบชีวิต และ อำเภอใจ ให้แก่เรา หากมีอะไรขัดต่อที่กล่าวมา ถือว่าเป็นบาปและผิดต่อธรรม
ดังนั้นขอพูดธรรมมะหน่อยเลยแล้วกันว่า เราต้องวิเคราะห์แจกแจงควบแน่นด้วยตนเอง อย่าให้อะไรมาชี้ชักชวนเชื่อเป็นอันขาด
เชื่อว่าหลายๆคนที่แตกต่างกันในความเชื่อทางศาสนาคงเข้าใจได้ เพราะมันคือสัจจะ ศิลป และ ธรรมดาตามธรรมชาติ(ธรรมะ)

[Rabbitinblack]

แต่ผมก็ชอบทั้งสองแนวนะ

[กำนม.};oO=]

ชอบ กุ้ง ใส่ จึ สตริง

[คนตาบอดข้างเดียว]

ผมว่าใครอยากจะชอบอะไรก็ชอบไป
มีเพื่อนผมคนนึงชอบกินเบียร์ช้าง
มันก็มีตังซื้อยี่ห้ออื่นนะ(ที่แพงกว่า) แต่มันชอบเบียร์ช้าง
ซึ่งผมไม่ชอบ
ก็เลยต่างคนต่างซื้อ