งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[ส้ ม ♥]

+ พี่ฉึ่ง  ขอบคุณมากนะคะพี่   

[O.D.M.]

ส่วนเรื่องพี่โอดำ อ่านแล้ววิบวับๆ เลยครับ
แค่นึกภาพตอนลิสต์รายชื่อไล่สมัครงานไป 50-60 บริษัท เท่านี้ก็หนาวแล้ว
ทำได้ไงวะ สุดยอดคนเลยครับ

แอบอ้างข้ามไกลไปนิ๊ดส์
เพราะปิดชัทดาว์นตัวเองพักไปสามวัน ไปหามุมจูนอารมณ์กลับมา 

ไม่ทำก็ไม่รู้จะเอาอะไรกินแล้วสิครับพี่น้อง 
เพราะช่วงนั้นมันมีวิกฤติชีวิตพอดี เงินเก็บก็มีน้อยนิด ตอนตัดสินใจมาอยู่เชียงใหม่
บอกได้เลยว่า เป็นการตัดสินใจที่ไม่ได้คิดอะไรล่วงหน้าเลยสักนิดเดียวครับ
นอนคิดคืนนี้ เช้ามืดเก็บของ เย็นขึ้นรถเลยล่ะครับ พ่อแม่พี่น้อง เหวอกันหมด
นึกว่าแค่จะไปเ้ที่ยวให้หายบ้าไม่กี่วัน
ตายดาบหน้าแท้ๆเลยล่ะครับ เหมือนขายนาเข้ากรุงเทพฯเลยล่ะ

มาอยู่นี่ ทุกสิ่งอย่างก็ต้องเริ่มใหม่ เงินที่มี(และยืมพี่น้องพ่อแม่มาอีกคนละนิดละหน่อยและของแฟนอีกส่วนนึง)ก็ต้องใช้ไปทุกวัน
ตอนนั้นพอหางานจ๊อบทำได้บ้างจากฝรั่ง แต่ก็โดนเบี้ยวส่วนที่เหลือไปมหาศาล หมดศรัทธากับคนไปอีกพักนึงเลยล่ะครับ
ตอนนั้นจำได้ว่า เงินก็ต้องประหยัด ใช้วิธีโทรนัดจากรายชื่อที่ได้มา ดูโฆษณาในหนังสือนิตยสารแจกฟรีในเชียงใหม่
ว่าที่ไหนมีบริษัททำอะไรทางนี้บ้าง กลางคืนวางแผนว่าจะไปไหนบ้าง เช้าตื่นมาก็แต่งตัว เดินไปตามที่ตั้งใจว่าจะไปวันนึงก็ 3-4 ที่
บางวันก็ตกหลายกิโลเลยก็มี เพราะนั่งรถแดงตลอดไม่ไหว แพงเกิน)
ตอนนั้น คอมส่วนตัวก็ยังไม่ได้เอาไป ต้องไปอาศัยทำพอร์ทที่ร้านเน็ทบ้าง ขอไรท์แผ่นพอร์ทบ้าง ตีซี้เจ้าของร้านเพื่อจะได้ลดค่าใช้จ่ายบ้าง
ค่าใช้จ่ายต่อวัน ประมาณให้ตกอยู่ที่วันละไม่เกิน 60-80 บาท(รวมค่าทำงาน) กินวันละ 2 มื้อ แอบกินน้ำก๊อกในบางวันเลยนะ 
ลำบากแต่มันก็เท่านี้ล่ะครับ จะให้ตกเป็นภาระคนอื่นเพราะการเอาแต่ใจของเราไม่ได้หรอก มันก็ต้องดิ้นให้ถึงที่สุด

เคยตกลงกับแฟนไว้แล้วว่า ถ้าสมมติผมหมดเงินก้อนตรงนั้นแล้ว ยังหางานหาเงินไม่ได้ ผมก็ต้องกลับ
ซึ่งผมไม่ยอมหรอกครับ ตอนนั้นผมล้มมานานแล้ว ผมอยากจะลุกเดินตามคนอื่นเค้าได้บ้างซักทีน่ะ
ที่ออกจากบ้านมา ก็เพราะอยากกระตุ้นตัวเองแบบทุบหม้อข้าวนี่แหละครับ

สุดท้ายก็เลยได้งานอย่างที่เล่าไว้นั่นแหละครับ
หัวหกก้นขวิดจนตอนนี้ก็มีความมั่นคงในระดับนึง ที่น่าจะต่อยอดไปได้แล้ว
ผมรักตัวเองขึ้นจมเลยนะ พอมองย้อนกลับไปน่ะ

[หนุ่ม]

+

[ส้ ม ♥]

พี่โอขอกอดที 

อ่านแล้วเห็นภาพโคตรได้กำลังเลยพี่ +

[ยุนเอ]

pursuit happyness มากๆ 

[O.D.M.]

ผมว่าคนเราไม่อยู่เฉยๆ มันมีทางไปได้เสมอจริงๆนะ  

ตอนเด็กๆพ่อผมเคยสอนไว้ว่า ชีวิตคนเราก็เหมือนชิงช้า
มันลงมาแรงเท่าไหร่ มันก็จะแกว่งขึ้นกลับแรงเท่านั้น
อยู่ที่ว่า เราจะถอดใจหยุดเล่นไปก่อนมันจะแกว่งขึ้นกลับรึเปล่า...

พ่อผมเอาชีวิตตัวเอง มาสอนให้กับทฤษฏีนี้
พ่อผมจบครู จากครอบครัวคนระดับกลางๆแบบแตะสุดขอบล่าง
แม่เป็นเด็กบ้านนอกที่เข้ามาเรียนครูเหมือนกัน การเิงินยอบแย่บ
พ่อดิ้นรนจากการไม่มีอะไรเลย หัดทำงานด้านเหมืองจากตา เรียนรู้ต่อยอดเอง
จนได้มาทำงานที่ลำปางเป็นผู้จัดการคุมเหมือง ซึ่งในตอนนั้น เป็นหน่วยงานของคนในวังท่านหนึ่ง

พ่อทำจนเค้าขายกิจการต่อให้ พ่อทำงานชนิดที่เงินผ่านเข้าออกมือ เดือนนึงเป็นหลักสิบล้าน
เลี้ยงคนงานกว่า 3-400 คน มีเงินให้ที่บ้านใช้ชนิดอยากได้อะไรก็ได้ อยากทำอะไรก็ทำ
ส่งผมเรียนเทอมละ 4-5 หมื่นโดยไม่ขัด ผมโตมาแบบเด็กไม่ต้องดิ้นรนอะไรมากเลย
จนเกิดวิกฤติ ส่งออกย่ำแย่ จากแร่ล๊อทละ สองสามล้าน เหลือไม่กี่แสน ทำจนไม่คุ้มทุน
สุดท้าย ก็ปิดกิจการ จากเงินหลักสิบล้านที่ได้มา พ่อเป็นหนี้ในหลักเดียวกันแทนในช่วงข้ามเดือน

ลองได้ขึ้นสุดแล้ว ขาลงก็จมดินไปเลย...

พ่อดิ้นรนทำงานรับเหมา ทำกิจการต่างๆไปเรื่อยๆ แต่ยิ่งทำก็ยิ่งจม
กลับมาบ้านก็อยู่ไม่ได้ คนไม่เคยอยู่บ้านนานๆมาก่อน ยิ่งอยู่ที่ฟุ้งซ่าน
ตอนนั้นคนในบ้านกับพ่อก็คุยกันไม่รู้เรื่องไปแล้ว พ่อผมเพ้อและหลงไปแล้ว

สุดท้ายเมื่อปีที่แล้ว พอดีได้งานจากคนรู้จักกันที่สมุย ไปทำงานโคกับวิศวะที่นั่น
ทำก่อสร้างงานเครื่องจักรหนัก ขุดภูเขา ระเบิดหน้าผา สร้างบ้านสร้างถนนอะไรกันไป
เห็นว่าดีขึ้นมากแล้ว ปัจจุบันพ่อกลับมามีชีวิตชีวา คุยปรกติได้แล้ว
ทุกวันนี้ เลิกงานเย็นๆก็กินเบียร์ริมทะเล นั่งคุยเล่นกับเพื่อนพ้อง ไม่ต้องเหงาอยู่บ้านคนเดียวแล้ว

คนเราขึ้นแล้วก็ลง ลงแล้วก็ขึ้นไปเรื่อยๆแหละครับ จนกว่าจะถึงวันตาย...

-------------------

ในส่วนตัว ช่วงนี้ชีวิตเหมือนกำลังจะขึ้นเช่นกัน
มีงานส่วนตัวเข้ามาค่อนข้างมาก เก็บเงินเป้นก้อนได้มากขึ้น
แต่ก็ต้องกินเวลาทำงานส่วนตัวไปค่อนข้างเยอะ เพราะงานในก็หนักแล้ว งานนอกก็ต้องทำเพิ่มอีก
เหนื่อยแต่ก็คิดว่าคุ้มที่จะทำ

เมื่อวันเสาร์ มีคนมาชวนร่วมโปรเจค ทำผลิตภัณฑ์ในสายงานออกแบบ
จากเศษวัสดุยางรถยนต์ที่ผ่านการแยกแล้ว โดยเป็นโปรเจคต่อเนื่องมาจากธุรกิจค้ายางรถของลูกค้า
ซึ่งตอนนี้เงินทุนไม่ต้อง ขอให้ช่วยลงแรงอย่างเดียวก็พอ
อยู่ในขั้นกำลังศึกษา คิดว่าน่าลองดู เพราะโอกาสแบบนี้ ไม่ได้มีกันได้ง่ายๆ

ใครพอจะมีข้อมูลเรื่องของการแยกยางรถยนต์ หรือ การใช้วัสดุเหลือใช้เหล่านี้
รบกวนแจ้งด้วยนะครับ เพราะกำลังหาข้อมูลเต็มที่เลยทีเดียว  

[ส้ ม ♥]

เรียนรู้ต่อยอด

พ่อพี่นี่เจ๋งจริงๆเลย   

[โบว์]

ใช่ค่ะ เรื่องของพี่โอดำสนับสนุนความคิดของโบว์ได้มาตลอดเลย
เรื่องความพยายาม และใจสู้ ทุกอย่างจะมีทางออกเสมอ
โบว์ชอบประโยคนี้มากเลยค่ะ 

ผมว่าคนเราไม่อยู่เฉยๆ มันมีทางไปได้เสมอจริงๆนะ  

เพราะฉะนั้นโบว์เลย ดุ (และด่า) น้องนุ่งที่สนิทกันบ่อยๆนะ
เรื่องความท้อถอยและความไม่พยายามเนี่ย
ต้องลากมาอ่านเรื่องพี่โอดำ (นะเดือนนะ) 

[นักศิลปะ]

 

[เบียร์ซาบซ่า !]

ใช่ค่ะ เรื่องของพี่โอดำสนับสนุนความคิดของโบว์ได้มาตลอดเลย
เรื่องความพยายาม และใจสู้ ทุกอย่างจะมีทางออกเสมอ
โบว์ชอบประโยคนี้มากเลยค่ะ 

เพราะฉะนั้นโบว์เลย ดุ (และด่า) น้องนุ่งที่สนิทกันบ่อยๆนะ
เรื่องความท้อถอยและความไม่พยายามเนี่ย
ต้องลากมาอ่านเรื่องพี่โอดำ (นะเดือนนะ) 

ดีนะไม่ได้สนิทกันมาก เลยไม่ค่อยโดนด่า 

[โบว์]

ของแกยังไม่ถึงเวลาด่าย่ะ

[ส้ ม ♥]

แสดงว่าตูสนิทจนถึงขั้น โบว์ลงมาสิงร่างเลยสินะ

ตูโดนด่าบ๊อย บ่อย 

[โบว์]

แกมันคนพิเศษ แต่ขนาดบ้านชั้นรุมด่าแกทั้งบ้าน ยังไม่ช่วยอะไรเล้ย

มีใครในบอร์ดฟอนต์ อยู่ปั่นบอร์ดจนเสียงานเสียการมั่งป่ะ
คุยกับตั้งเมื่อเร้วๆนี้ ตั้งมันบอกว่า ที่หายไปจากบอร์ดเพราะรีบไปเรียนให้จบๆ
ตั้งมันบอกว่าอยู่ในบอร์ดจนบางทีลืมเรียน ไอ้เดือนก็บอกว่าจริง พอเลิกหมกมุ่นแล้วมีเวลาขึ้นเยอะ
พูดขึ้นมาเพราะเพิ่งคุยกับเฟริน เห็นว่าไปร่ำไปเรียนมา
งั้นเตือนน้องๆ หนูๆ วัยเรียน ว่าระวังปั่นบอร์ดเพลินจนลืมทำการบ้านนะ

[ส้ ม ♥]

จะว่าเสียก็เสียนะ แค่เสียเวลาน่ะ ไม่ได้เสียงาน

เพราะเปิดคอมก็มาอ้อยอิ่งแถวนี้แป๊บนึง แล้วนึกขึ้นได้ก็กลับมารีบปั่นงาน ให้เสร็จ   

[เบียร์ซาบซ่า !]

ต้องให้พี่ร่มมาชี้แจง 

ปั่นกระจุยมาก