งาน เงิน ความหวัง อนาคต

เริ่มโพสต์โดย นายโอ้เอ้, 02 เม.ย. 2008, 02:32 น.

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังเปิดอ่านโพสต์นี้

Buob Marley

http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf

A Long Patience: Wish Us Luck (and Happy Anniversary)

JΛNΣ

ยังนึกเหตุผลไม่ออกที่อะไรทำให้อิ่มต้องอดทนให้งานกินชีวิตขนาดนั้น
ขนาดตูเพื่อนร่วมงานดีงานสบายเงินเด่น แต่ใช้เวลาเดินทางวันละ 2-3 ชม. ยังรู้สึกว่าโคตรกินชิวิตเลย

อิ่มบ้านลำบากต้องเลี้ยงดูพ่อแม่พี่น้องลูกผัวรึก็ไม่น่าใช่
ออกมาตั้งหลัก ช่วงหางานใหม่ว่างงานซักสามสี่เดือนก็ไม่น่าจะมีปัญหา(รึเปล่าอะ?)

Vikz

น่าสงสารอิ่มนะ ให้กำลังใจเน้อ สู้ ๆ ถ้าคิดว่าอดทนเพื่อเอาประสบการณ์ก็สู้ต่อไป  :12:

ถ้าไม่ไหวก็ตามพี่เจนว่าเลย  :52:



ส่วนของพี่ชวาลานี่ เอิ่มมมมม  :30:
There's only one "Jack Russell"

แอ้

เคยมีช่วงนึงของชีวิตที่รู้สึกเหมือนน้องอิ่มเลย ช่วยมีรถมาชนชั้นซักคันได้มั้ย ชั้นจะได้นอนโรงบาลเงียบๆ
ซึ่งตอนนั้นทำงานก่อสร้าง แต่บรรยากาศที่ทำงานสภาพคล้ายๆ ที่เล่าเนี่ย (ยกเว้นเรื่องดราม่าผู้คน)
แถมด้วยปัญหาเรื่องเงินอีกต่างหาก เจ้าของบริษัทกำลังโดนฟ้องล้มละลายไรงี้
ทำงานเยอะมาก เพราะเขาไม่มีเงินจ้างคนอื่น มีอะไรก็เราๆ ใช้ง่ายเงินเดือนถูก
ทำทุกสิ่งตั้งแต่เซอร์เวย์ คุมหน้างาน ทำเอกสาร ประชุมคอนซัลท์และเจ้าของ บู๊บุ๋นไม่มีใคร ไอ้แอ้คนเดียว
ถามว่าเราได้อะไร เราได้ประสบการณ์แบบพุ่งพรวดเลยนะ จากไม่เป็นนี่ทำเป็นหมดเลย
ไม่ทุกข์เรื่องตัวงานนะ แต่ทุกข์ที่มันมีปัญหาเรื่องเงินเยอะมากๆ คุยกับใครก็ยาก
หาคนมาช่วยก็ไม่มีเงินจ้าง เงินเดือนเราเองก็ออกมั่งไม่ออกมั่ง ซึ่งตรงนี้แย่มาก
แล้วไอ้การมัดใจลูกน้อง ผู้รับเหมา โดยไม่ค่อยมีเงินให้เขาเนี่ย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
พอทำงานไปแล้ว เราก็ห่วงบรรดาลูกน้องเรา ก็ไม่กล้าทิ้งเขา เพราะว่าสถานการณ์แย่ ยังไงคิดว่ามีเราอยู่ก็ยังดีกว่าไม่มี
ก็คิดอะไรประมาณนี้แหละ แล้วก็เป็นทุกข์กับสารพันปัญหาที่บริษัทปล่อยให้เรารับหน้าเอง ไม่อยากตื่นเลยแต่ละเช้าเนี่ย
แต่ก็ออกไม่ได้เหมือนกัน ห่วงทุกๆ คน (แต่ดันลืมห่วงตัวเอง) ก็ทนๆๆ มันไป

สุดท้ายก็ออกนะ วันนึงโมโห ก็ทุบโต๊ะปั้ง (ฉีกเจ้านายแคว่ก) แล้วเดินจากไปเลย วันนึงมันก็ถึงลิมิตของมัน
ไม่ลืมรองเท้าด้วย  :30:

iannnnn

อ้าวอิ่มออกอีกคนแล้วเหรอ :07:
นี่ตูตกข่าวจริงๆ แล้วยังมีใครอยู่กับเสี่ยบิ๊กมั่งเนี่ย



อ้างคำพูดจาก: แอ้ เมื่อ 13 ต.ค. 2015, 10:50 น.
เคยมีช่วงนึงของชีวิตที่รู้สึกเหมือนน้องอิ่มเลย ช่วยมีรถมาชนชั้นซักคันได้มั้ย




Layiji

นักเขียนการ์ตูนรายปี

หมีเล็ก

อ้างคำพูดจาก: JΛNΣ เมื่อ 13 ต.ค. 2015, 10:33 น.
ยังนึกเหตุผลไม่ออกที่อะไรทำให้อิ่มต้องอดทนให้งานกินชีวิตขนาดนั้น
ขนาดตูเพื่อนร่วมงานดีงานสบายเงินเด่น แต่ใช้เวลาเดินทางวันละ 2-3 ชม. ยังรู้สึกว่าโคตรกินชิวิตเลย

อิ่มบ้านลำบากต้องเลี้ยงดูพ่อแม่พี่น้องลูกผัวรึก็ไม่น่าใช่
ออกมาตั้งหลัก ช่วงหางานใหม่ว่างงานซักสามสี่เดือนก็ไม่น่าจะมีปัญหา(รึเปล่าอะ?)

ก็ไม่อยากอยู่เท่าไหร่หรอก :3005:
แต่ว่า สมัครงานใหม่แล้วยังไม่มีใครเรียก  :30:
แล้วรายจ่ายมหาศาล รายจ่ายไร้สาระทั้งนั้น  :30: :30: :30:

ที่บ้านก็บอกให้ทนๆๆ
สำหรับอิ่ม ถ้าเนื้องานตัดเรื่อง เงินๆ บัญชีๆ ออกไปชีวิตจะดีขึ้น แต่มันตัดไม่ได้อะค่ะ
แล้วมองสวยๆคือ สกิลพุ่งมาก ถึงจะพุ่งแบบเป็ดๆ ไม่ได้ดีซักอย่าง แต่ได้ลองทำงานหลากหลายมากๆๆๆ (หาข้อดีได้แค่นี้)
คือถ้ายอมทนให้ครบปี "คาดว่า" คงไปอัพเงินเดือนที่อื่นสบาย มั้ง... (คิดแบบเด็กๆ)

แล้วอิ่มเป็นแบบไม่ปล่อยวางอ่ะ อันนี้ผิดเอง
คือพอก็ควรพอ แต่จะเป็นแบบ ไม่มันต้องได้อีก มันต้องดีกว่านี้ บลาๆๆ
แล้วก็เป็นเรื่องแพลนชีวิต เป็นคนชอบแพลนว่าวันนี้จะทำอะไรๆๆ
แล้วถ้ามันมีอะไรแทรก อิมก็จะยืดๆๆเวลาออกไปจนดึกดื่น
ซึ่งจริงๆมันพอแล้วก็ได้ไง แต่นี่ไม่ทำ
:16:

โดนเรียกไปคุยนะ เขาบอกว่าต่อไปงานอิ่มจะมีเท่านี้ๆๆๆ
อิ่มก็โอเค

ซึ่งยังไม่พ้นเดือน งานงอกอีก เลยแบบท้อ..
เฮ่อ.. ทำตัวเองทั้งนั้น

:3005:

MintJi

ย้ายมาที่ทำงานมิ้นมั้ย ไม่เครียดขนาดนั้นอะ แต่งานก็ไม่ได้หลากหลายแบบที่พี่อิ่มทำอยู่
ตอนนี้ทีมอื่นก็ต้องการคนนะ 555

หมีเล็ก

:3005:

ยุนเอ



อ่าวตอบไปหมดแล้วเหรอ

ถ้าไม่มีภารหนี้สินอะไรต้องรับผิดชอบ (ขนาดที่คอขาดบาดตาย)

อยากแนะนำให้ลาออกมาเที่ยวเล่นซักแป๊บ เหมือนปิดเทอมเลยนะ

อารมณ์ดีๆ ค่อยหางานทำ งานมีเยอะแยะ
เราจะต้องการอะไรมากมายไปกว่า อะไรมากมาย

หมีเล็ก

จริงๆก็ไม่อยากเปลี่ยนงานบ่อย
ขี้เกียจไปตอบคำถามเขาว่าทำไมลาออกบ่อยจัง

งานก่อนก็ลาออกเพราะตัวเลข
ก็ยังมาเจอที่นี่อีก
ทั่งที่ตอนสมัครงานก็บอกเขาไปแล้วนะว่า โง่เลขมากค่ะ เป็นไปได้ไม่อยากแตะเลยค่ะ


แต่... วันนี้ตัดสินใจจริงๆละว่าจะออก
เช้าขอใกล้ๆถึงตึกนี่น้ำตาจะไหล (จริงๆนะ) ก็กลั้นเอาไว้
บ่าย ยัน ค่ำ โดนโยนขี้มาให้อีกมากมายก่ายกอง
ซึ่งไม่โอเค หัวหน้าไม่ซัพพอต โยนไปโยนมา
เลยรู้เลยว่า เอ้ย....เราอยู่แบบนี้ไม่ได้

นี่ๆไปๆมาๆ จะเอาขาเข้าคุกเรื่องเงินๆทองๆอีก ซึ่งไม่โอเค
เลยกะว่าจะไปก่อนจะซวย

ใบลาออกเซ็นแล้ว วางบนโต๊ะ เหลือลงวันที่ก็พร้อมส่งเลย
ตอนนี่คิดแค่ว่า ถ้าคนอื่นเอาตัวรอดได้ เราก็เอาตัวรอดได้เหมือนกัน..
:3005:

iannnnn

ตอนนี้ตูอยู่ในภาวะกลับกัน
คือพอมาสายนี้แล้ว ไอ้นู่นก็อยากทำ ไอ้นี่ก็อยากทำ
หูตามันแพรวพราว อยากทำนู่นนี่ไปหมด อยากแยกร่าง แต่ไอ้ที่ทำอยู่ตอนนี้ก็ดีเหลือเกิน
แต่ก็นะ อยากหัดนั่นนี่เยอะๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้ส้ม :3005:
อย่างน้อยก็มีฝันอันนึงว่าตอนแก่อยากเล่นกับต้นไม้มากๆ ปลูกขาย ปลูกศึกษา ปลูกเท่ๆ ก็ยังดี

เออ ไอ้ที่อยากทำๆ ทั้งหลายนั่นก็ไม่เกี่ยวกับเงินอีกนั่นแหละ เงินมีพอแล้ว

แอ้

ตอนนี้พี่คล้ายแอนกึ่งหนึ่ง อีตรงอยากทำอะไรมากมายที่ไม่เกี่ยวกะเงิน
อีที่ไม่คล้ายคือ ตอนนี้ต้องทำมาหากินอยู่ ไม่ได้ซีเคียวอะไร
และสองคือ ที่อยากทำๆๆ นั่น ส่วนมากไม่ลงมือ เพราะเป็นคนขี้เกียจ (มาก) ทำไงจะแก้เรื่องนี้ได้  :16:

ยุนเอ



ยังมีเงินไม่พอ เลยยังไม่ชิลเลย  :05:
เราจะต้องการอะไรมากมายไปกว่า อะไรมากมาย

หมีเล็ก

แตะเงินในหลักล้าน ไม่ไช่เงินของตัวเองซักบาท
แถมยังต้องมาดูแล ไม่ให้ออดิทจับได้

มันไม่ไช่อะ ทำไมต้องเอาตัวไปเสี่ยงตะราง :05:
:3005:

SMF 2.1.7 © 2026, Simple Machines