งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[O.D.M.]

มอเฟี้ยวสินะ

[คุณชาย ( 737 )]

  แมะ ทิก

[Layiji]

อีโน 

[roundbol123]

พรุ่งนี้วันเกิดแล้ว ปีนี้จะอายุ 22
เป็นหนึ่งปีที่ชีวิตต่างกันมากๆเลยแวะมาบันทึกไว้  

งาน

ปีนี้เป็นปีแห่งการรับจ้าง และประเภทงานก็หลากหลายเชี่ยๆ
เนื้อหาตั้งแต่งานขายของจ๋าๆ งานการเมือง ไปยันงาน NGO อีกหลายแขนง
ทำทั้งค่าย ออกแบบ บรรยาย ฟาซิลิเทท คิดเกม ยันตกแต่งบ้าน
จับฉ่ายมากๆ แต่ทำให้เปิดหูเปิดตาทั้งด้านเนื้อหาและเทคนิคขึ้นเยอะ

เรียนเดค สายงานที่เรียนด้านความเก่งเฉพาะทาง
รุ่นพี่และหลายๆคนมักจะบอกว่าโชคดีที่รู้ว่าชอบอะไร แล้วพยายามทำตรงนั้นไปให้สุด

คำว่าทำให้สุด 90%  หมายถึงเรื่องเทคนิค
ชอบหนัง ก็ทำให้สุด ชอบวาดรูป ก็วาดให้สุด

แต่นานาก็ไม่รู้หรอกว่านานาชอบอะไรกันแน่ ก็ คนมันชอบหลากหลายอะ
ชอบทั้งงานคิด งานเขียน งานวาด งานถ่าย งานตัด ทำกับข้าว ฯลฯ ชอบแม่งทุกศาสตร์ที่มีในโลกนี่แหละ

เลยคิดว่า ที่จริงการทำหลายอย่าง,ทำข้ามศาสตร์, เอาเนื้อหามาโยงเข้าด้วยกัน
นี่ก็อาจจะเป็นความเฉพาะตัวอย่างหนึ่งที่เราทำได้รึเปล่า

ปีนี้นานากลัวอะไรๆ น้อยลงไปเยอะ อาจเพราะไปเที่ยวเยอะด้วย
พอไม่กลัวโดดเรียน หรือเลิก define ตัวเองว่าเป็นเด็กมหาลัยฯ
ก็รู้สึกว่าการเป็นตัวของตัวเอง นี่มีศักยภาพกว่าเป็นตามระบบการศึกษาเยอะเลย

ก็เลยรู้สึกว่าชีวิตคนเรามันเอาอย่างใครไม่ได้จริงๆ

เลยลามไปหลายๆเรื่อง จนถึงเรื่องในชีวิตประจำวัน
เช่น เลิกดราม่า เบื่อพันทิป ฯลฯ ตามกระแสน้อยลงมากๆ
เริ่มสงสัยว่าอะไรที่เราถูกสังคมบังคับให้สนใจ
แล้วอะไรที่เราควรใส่ใจกันแน่

ตอนนี้งานหลัก นอกจากการทำสัมมาอาชีพชอบเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง
งานที่หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณ ก็กำลังรวมกลุ่มวัยรุ่นมาใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้มๆ

คือความคุ้มในชีวิตวัยรุ่น คนทั่วๆไปก็คิดแค่ ได้สนุก ได้เมา ทำตัวไร้สาระได้จนกว่าพ่อแม่จะเลิกส่ง
แต่จริงๆมันทำได้มากกว่านั้นอะ ถามคนในคณะสิบคนที่มีความคุ้มเพียงพอตามมาตรฐาน
ลึกๆในใจก็เปลี่ยวเหงา พลังงานที่มีอยู่ก็รอคอยให้ถูกเอามาใช้ ถูกปล่อยเลือนนานไปก็มอดลงมอดลง

เด็กทุกคนอยากทำอะไรสักอย่าง อยากเป็นซัมบอดี้ อยากทำอะไรดีๆเพื่อตัวเองทั้งนั้น 

ตอนนี้เริ่มปั้นกลุ่มในคณะ เพื่อให้เกิดเทรนด์ที่แลกเปลี่ยนความรู้ และเพื่อแสดงงานศิลปะเชิงสังคม
แล้วก็จะเริ่มทำงานของตัวเองให้เป็นรูปเป็นร่างซะที  

งานที่จะบอกว่า เฮ้ย วัยรุ่น มึงทำอะไรได้เยอะกว่าที่มึงคิดนะ!

ประมาณนี้แหละ

[Buob Marley]

ชีวิตตอนตู 22 เหรอ ไม่มีอะไรมีสาระขนาดนี้หรอก

[ดาเฉยๆ]

ชีวิตตอนตู 22 เหรอ ไม่มีอะไรมีสาระขนาดนี้หรอก

/

[iannnnn]

ตูใกล้จะพ้น 32 แล้วยังคิดอะไรแบบนั้นไม่ได้เลย

[roundbol123]

นี่ก็แกว่งขึ้นๆลงๆ วันนี้ก็เพิ่งมานั่งเซ็ง อยากมีเวลาที่เป็นเด็กนานกว่านี้หน่อย 

[MintJi]

งาน
พรุ่งนี้จะเริ่มงาน full time วันแรก ที่ 18 มงกุฎ
ถ้าถามตอนนี้คือ เครียด ตื่นเต้น กลัวทำไม่ได้ กลัวพี่บิ๊กจ้างมาไม่คุ้ม T-T

เงิน
ตอนนี้พยายามเก็บเงินอยู่ แต่ปีนี้แพลนใช้เงินไปกับอุปกรณ์ดำน้ำเยอะมาก
พอเริ่มแล้วมันเสพย์ติดแฮะ

ความหวัง
อยากเรียนต่อ จะไปเรียนภาษาเยอรมันเพิ่มให้จบเป็นเลเวลที่ใช้เรียนต่อได้เลย
แล้วค่อยหาทุนไป ถ้าได้ไปอเมริกาก็ดี อยากกลับไป ไม่ได้กลับไป 10 ปีแล้ว
โฮสก็ถามว่าเมื่อไหร่จะกลับไปเยี่ยม

อนาคต
ก็คงทำงานกับพี่บิ๊กไปก่อน ถ้าพี่บิ๊กไม่ไล่มิ้นออกไปก่อนนะ

[iannnnn]

ทำอะไรอะ

[Buob Marley]

วันนี้มีคนมาทำให้เขวอีกแล้วครับ linkedin.com นี่แม่งแหล่งรวมพวก Head Hunter เลยจริง
เขามองหาสถาปนิก เพื่อดูแลงานออกแบบ พวกร้านค้าในปั๊มน้ำมัน ให้กับบริษัทเชฟร่อน คือเป็น พนง.ประจำของเชฟร่อนเลย

คุยคร่าวๆ คือเงินดีมาก ที่จับได้เพราะ เขาถามว่าเงินเดือนผมเกินแสนยัง
สรุปคือ น่าจะไม่ต่ำกว่า 80-95k เชี่ยยย ความโลภครอบงำทันที

แต่ก็บอกไปว่าเราอาจจะไม่เข้าเสป็คนะ (เหมือนเขาเน้นคนที่มีปสก.การออกแบบ) แล้วก็ให้เบอร์เพื่อนคนนึงไป ที่คิดว่าเข้าแก๊บแน่ๆ
ไม่นาน เขาก็โดนเพื่อนปฏเสธมา ด้วยเหตุผลว่ายังสนุกกับงานที่ทำ เลยมาขอให้ผมส่ง resume ไปให้หน่อย

นี่สงสัยเร่งหาคนมากๆ ค่าคอมฯ คงไม่ใช่น้อยๆ
ไม่ใช่อะไร จากที่ตัดใจว่าแบบเออ คงไม่ใช่เราหรอกไปแล้ว แม่งกลับมาทำไม อยากได้ตังอะ

ปล. พี่แพลม พี่โอ (ใครเป็นสถาปนิกอีกบ้าง) สนใจมั้ยครับ?

[JΛNΣ]

แต่เชฟร่อนเงินดีสวัสดิการเยี่ยมมากเลยนะ
ช่วยให้ไขว้เขวอีกที

[O.D.M.]

เชี่ย...เชฟรอนเลยอ่ะ 

ช่วงนี้เขวมากตั้งแต่ไปคุมงานพม่ากับลุงกำนันละ
น่าสนใจมากนะแต่ตรูไม่ถนัดงานออกแบบเลย ไหนจะไม่พร้อมย้ายถิ่นอีก
.....
....
...

ทำงานในกรุงเทพใช่มะ...
พรุ่งนี้บอกอีกทีนะ
ก้ำกึ่งชิบเป๋ง 

[Buob Marley]

ถ้าเอาเบอร์ก็บอกนะพี่โอ

คือผมว่าแม่งรียจัดอะ ขนาดส่งเมลไปยาวเหยียด ว่าเราคิดว่าเราปสก.ไม่ตรงนะ ยังอุตส่าห์โทรกลับมาคุยอี๊ก
ถ้าได้เงินเฉียดแสน + สวัสดิการไฮโซนี่ คิดว่าไม่ไฟ่เฝหรอก ยอมเข้างาน 07.30 ตื่นเข้าผูกไทด์ไปทำงานเลย

เอาจริงๆ คือกลัวความสามารถไม่ถึงมากกว่า

[O.D.M.]

สนใจสวัสดิการกับจำนวนเงินนี่แหละ
เรื่องอื่นค่อยว่ากัน 

แต่แค่มันต้องเปลี่นยอะไรหลายอย่างในชีวิตไปเลยน่ะ มันเลยลำบากใจอยู่มิน้อย