งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[นักศิลปะ]

โห เจ๋งอะเดือน  
หมื่นเก้าาาาาาาาาาาาาา
เยอะมาก

โรงเรียนผมกดคนไลฟ์ สามร้อยกว่าเอง  



ในรูปแบบการทำงานของผม
เฟสบุ๊ค ยังไม่ใช่คำตอบ (แต่เชื่อมสัมพันธ์ได้ดี)
ทวิตเตอร์ยิ่งห่างไกล

ฉะนั้น ในรูปแบบของโรงเรียน กูเกิ้ลจึงยังเป็น กูเกิ้ล is King
(ผมนั่งวิเคราะห์เรื่องพวกนี้อย่างสนุกทุกวัน)

[p1ug]

นี่ปลั๊กเรียนจบยังเนี่ย

ยังเลยครับ ปีนี้ขึ้นปีสี่แล้ว อีกปีเดียวเท่านั้น  

[เก้อ]

อ่านสนุกมากครับ เดี๋ยวหาประสบการณ์ตนเองมาช่วยเสริม
แต่ไม่ค่อยจะมีเลย

[นักศิลปะ]

อ่านสนุกมากครับ เดี๋ยวหาประสบการณ์ตนเองมาช่วยเสริม
แต่ไม่ค่อยจะมีเลย

รอๆๆ ผมชอบอ่านของ จารย์เก้อ

ยังเลยครับ ปีนี้ขึ้นปีสี่แล้ว อีกปีเดียวเท่านั้น  

ตอนผมอายุเท่าปลั๊ก ยังไม่คิดอะไรเล้ย
ตั้งใจจีบหญิงอย่างเดียว  

[蓝月 (lán yuè)]

faceblog พี่เดือนก็ทำให้คนเข้ามาทักปลั๊กเยอะนะ ที่เอารูปสึนามิไปลง
เห็นคนมากดไลค์แฟนเพจเยอะขึ้น ดีใจๆ ไม่ต้อง suggest เหมือนแต่ก่อนแล้ว  

เอาค่าโฆษณามา

แล้วก็อีกอย่างที่คือถ้าตั้งเป้าว่าจะดังกับตั้งเป้าว่าจะมีงานทำนี่ บางทีผลที่ได้มันก็ไม่ได้สอดคล้องกันนะ
เหมือนอย่างที่พี่แอนบอกว่าทำงานให้มันดีๆ แล้วหาจังหวะที่เราจะพูดถึงงานเราได้
บางทีถ้าคิดแต่จะอยากดัง มันอาจจะทำให้เราโหมในส่วนการโปรโมต การตลาด จนลืมคุณภาพงานที่แท้จริงไปน่ะ
ของแบบนี้มันได้มาก็จริงแต่มันไม่ยั่งยืนจริงแมะห์

โห เจ๋งอะเดือน 
หมื่นเก้าาาาาาาาาาาาาา
เยอะมาก

โรงเรียนผมกดคนไลฟ์ สามร้อยกว่าเอง 



ในรูปแบบการทำงานของผม
เฟสบุ๊ค ยังไม่ใช่คำตอบ (แต่เชื่อมสัมพันธ์ได้ดี)
ทวิตเตอร์ยิ่งห่างไกล

ฉะนั้น ในรูปแบบของโรงเรียน กูเกิ้ลจึงยังเป็น กูเกิ้ล is King
(ผมนั่งวิเคราะห์เรื่องพวกนี้อย่างสนุกทุกวัน)

คนกด like เอนทรี่ใน Faceblog รวมๆ แล้ว 2-3 หมื่นน่าจะถึงอ่ะค่ะ แต่ facebook.com/fbinth นี่คนกดไลค์อยู่พันนึงมั้ง (นี่เดือนมาเป๋กระจู๋มั้ยเนี่ย )

[โบว์]

ยังเลยครับ ปีนี้ขึ้นปีสี่แล้ว อีกปีเดียวเท่านั้น  

โอ้ย มีเวลาอีกเยอะ เดี๋ยวก็มีลู่ทางเองแหละ
ตอนไอ้เดือนอายุเท่าปลั๊กยังเล่นกระโดดทับอู๋อยู่เลย

[จักรี]

จะบอกว่า ถ้าผมจะดังก็คงดังเพราะที่นี่แหละ เพราะไม่เคยจะเปิดเผยอะไรที่ไหนเท่าที่นี่
และก็ช่วยๆ กันปั้นกันไปเดี๋ยวดังเป็นหมู่คณะเองจนได้  

[roundbol123]

อ่านสนุกมาก  

เจริงๆเรื่องเอ็กซ์ทีน มันค่อนข้างเป็นอย่างที่พี่ปลั๊กเขียนแหละ ต้องเม้น ต้องตามอ่านของคนอื่น เราถึงจะเป็นที่รู้จัก
แต่นานาเห็นหลายคนเหมือนกันที่เค้ามาไม่นาน เป็นที่รู้จักไวเพราะคุยกับคนเยอะ แล้วก็ทำโปรเจกต์ร่วมกับคนอื่นเยอะ

รออ่านของพี่เก้อด้วย  

[ณต]

เดือนเก่งออก แล้ว faceblog ก็เจ๋งด้วย  
เสียดายที่ ที่ทำงานตูบล็อคเฟซบุ๊ก
เวลาอ่านอะไรแล้วมีลิงก์ไปเฟซบุ๊คเลยไม่ได้อ่าน
เสียอารมณ์มากๆ ต้องมาอ่านที่บ้านแทน

รออ่านของเก้อ 

[Bellbells]

เพิ่งมาอ่านเจอหลายหน้าเลย พูดถึงปลั้กนะ ถ้าจะดังใน exteen ไม่ยากนะ
(จากคนที่เคยเป็นที่รู้จักจากที่นั่นระดับนึงเมื่อหลายปีก่อน) พื้นฐานจริงๆเลยคือความขยันอะ
ส่วนเรื่องเม้นให้ใครไม่เม้นให้ใครไม่เกี่ยวเลย(เพราะไม่เคยไปเม้นใคร เซเล็บมั้ยล่ะ)
ถึงสังคมช่วงหลังๆติ่งจะเยอะแต่โพสที่ขึ้นหน้าแรกคือเว็บมาสเตอร์เลือก แต่ถ้าเล่นบอร์ด เม้นบล็อกคนอื่นบ่อยจะเกิดเร็วขึ้น  
ถ้ามีงานสม่ำเสมอ มีขาประจำ ซักพักเดี๋ยวโอกาศมาเอง เอาจริงๆเลยอย่างหัวไข่ถ้ายังอัพต่อเนื่องก็คงมีสำนักพิมพ์มาติดต่อ(อีก)  

ตอนแรกตั้งใจเขียนบ้าๆบอๆ พอคนอ่านเยอะ ติดฮอทเยอะก็เริ่มอยากดัง เหมือนทำเว็บกากคลับ มาทำกันแบบขำๆ
จนตอนนี้โตมีเซเล็บมาเม้น คนอ่านเยอะ ก็คิดไปไกล กลัวจะเหมือนหัวไข่จริงๆ  

[p1ug]

exteen นี่เคยสมัครไว้ ไม่ได้อัพ แล้วไม่ได้ไปอะไรกับใคร ยังมีคนมาเม้นเลย
หรือว่าเราจะเป็นเซเลบแล้ว 

รออ่านของพี่เก้อด้วย 

[หนูอร]

รออ่านของพี่เก้อด้วย 



จะว่าไป.. เห็นพี่เก้อแล้วนึกได้ว่า ตอนไปบ้านพี่เก้อแล้วไปดูเพื่อนๆพี่เก้อทำงาน 3D
เลยนึกได้ว่าในสายงานที่เรียนมาก็รู้ได้แตกแขนงในระดับนึงนะ แต่รู้ไม่ลึกเอาซะเลย

ระดับความรู้เหมือนรากฝอยน่ะค่ะ ไม่ลึก เล็กๆ แต่แพร่กระจายไร้ทิศทาง  

คือพวก Maya / After Effect / Dream weaver / Flash / PS / Illustrator นี่ก็ทำมาหมดแล้ว
แต่ก็ล้วนแต่เป็นระดับพื้นฐานง่อยๆ เปลี้ยๆ ทั้งนั้น (คือรู้วิธีบ้าง แต่ไม่มีหน้าเอางานสวยๆ ไปอวดใคร)
วาดรูปก็ไม่สวย ..ทำเว็ปก็ไม่สวย ..ตัดต่อก็เฉยๆ ..อิลลัสก็เฉยๆ ...3D animation นี่เกลียดหนัก

เวลาคนบอกว่าเฮ้ย ดีแล้ว สวยแล้ว มันก็ไม่พอใจนะ เป็นคนมาตรฐานสูง
ประกอบกับการเป็นคนที่มีความสามารถ วุฒิภาวะทางอารมณ์ และทางสังคมต่ำน่ะ
เลยไม่ค่อยพอใจกับชีวิตตัวเองเท่าไหร่.... ยังจะเรียนๆๆๆ ต่อไปอีกเยอะเลย
ทั้งหมดทั้งปวงเพื่อที่จะออกไปทำงานแบบปีกกล้าขาแข็งด้วยตนเอง  

ตอนนี้ก็เลยมาตั้งต้นใหม่กับอะไรที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน รู้ว่ามีอะไรต้องเรียนอีกเยอะเลย
เดือนเป็นอีกคนที่พี่เห็นน่ะว่า เออ ในวัยนี้เราสร้าง และเรียนรู้ได้เองจริงๆน่ะล่ะ
อันนี้รวมถึงพี่โบว์พี่แอนด้วยนะคะ ที่สร้างเนื้อสร้างตัวเองอะไรเอง จนมีกิจการส่วนตัว
ยังเอาไว้ด่าเพื่อนบางคนกับแฟนเก่าอยู่เลย ว่าน้องเค้าไม่เห็นต้องเกาะพ่อแม่ทำงานทำการเลย
ใช่ว่าบ้านรวยถึงจะหาการหาการทำ แล้วเป็นที่รู้จักในสายงานได้ซักหน่อย  

(อันนี้พิมพ์ไร้สาระนะคะ ไม่ได้ลำดับ  )

[จักรี]

คนเข้ามาอ่านเยอะจริงๆ คืนนี้ เห็นแล้วอยากจะแอบอ้างจากจู๋เผยผิวมาไว้ที่นี่สะจริงๆ

[เก้อ]

บอกแล้วว่าไม่มีอะไรจะเล่าครับ

จริงๆผมก็คงเหมือนคนทำงานทั่วๆไป ก็มีงานมาตลอด
ดีหน่อย งานที่ทำช่วงนี้มันใช้เวลาในการทำไม่นานมาก
คือควบคุม(หมายถึงนั่งรอดู นานๆทีก็ไปจิ้มๆ บางทีก็ไปประชุม)
และเขียนบทอะไรต่างๆ ซึ่งผมมักทำเป็นว่ามันยากและใช้เวลาหาข้อมูลนี่นั่นนู่นนาน
ผมบอกว่าผมทำได้เร็วเท่าๆคนอื่นตามมาตรฐานงานประเภทนี้
แต่ในความเป็นจริง ผมทำแป็บเดียว อันนี้เลยมีเวลาเพิ่มขึ้นอีก(อย่าไปบอกใครนะครับ)
และพวกกราฟิกอะไรต่างๆเหมือนกัน ผมใช้เวลาทำไม่นานมากมันก็จะโอเคลงตัวขายผ่านเสมอ
ทั้งเขียนบท กำกับ หรืออกแบบอะไร ผมคิดแก้ปัญหาไว้ล่วงหน้าแล้วเสมอ
เลยทำแล้วไม่มีปัญหาหรือแก้เยอะจุกจิกอะไรเลย แถมทั้งหมด ผมก็แทบจะทำมันโดยไม่คุยงานกับใครโดยตรง
มีคนคุยแทน มีแต่ประชุมที่จำเป็นเท่านั้นถึงจะไป

ถึงผมจะชอบพูดว่าไม่ได้คิดวางแผนอะไร อันนี้ตอบแบบกระแดะ แต่ในการทำงานจริงๆ
ก็ต้องคิดหมดล่ะครับ เหมือนเวลาที่อ่านตามโพสต่างๆ ก็มองปัญหาสามสิบแปดด้านล่วงหน้า
แล้วลงมือแก้มันตั้งแต่ตอนทำทีแรก ปัญหาจุกจิกหรือเรื่องเหนื่อยใจในการทำงานเลยไม่ค่อยมี
ที่ชอบบอกว่าไม่ได้คิดอะไร เป็นเพราะไม่จำเป็นต้องตั้งใจคิด มันคล้ายๆกับเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว
ประกอบกับที่เคยคุยกับพี่ณตที่ว่า ผ่านการล้างจานวันละ 12 ชั่วโมงสุดยอดของความเหนื่อยและเบื่อมาได้
อะไรก็ไม่เหนื่อยหรือน่าบื่ออีกต่อไป ยกเว้นออกกองถ่ายอะไรร้อนๆ อันนี้เหนื่อย

โดยรวมแล้วก็ถือว่าดูแลตนเองได้ดีตามสมควร เหลือไปดูแลคนอื่นได้
(ตอนนี้น้องที่เชียงใหม่มาอยู่ด้วย ต้องเลี้ยงมันด้วย) ซื้อนู่นนี่มาทำกับข้าวเยอะๆทุกวัน

ส่วนเป้าหมายในชีวิต ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับงานนะครับ
คือมีเป้าหมายอยู่ 2 ด้านที่คาดหวังเอากับตัวเองก็คือ ในปีนี้
จะลงมือทำอะไรเกี่ยวกับสังคม-การเมือง อันนี้ก็คงลงมือทำในบางด้านจริงๆละ
ถือเป็นเป้าหมายและความฝันในช่วงสัก 5 ปีจากนี้ไปด้วย

อีกด้านหนึ่งคือ ใช้เวลากับการอ่านหนังสือและฟังเพลงให้มากกว่านี้
จริงๆก็มากแล้วล่ะ แต่ก็อยากจะเข้าใจอีกหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจ อยากรู้อีกหลายเรื่องที่ไม่รู้
อยากฟังเสียงอีกหลายเสียงค้นหามันเข้าไปอีก จมกับมันเข้าไปอีก
อันนี้รู้ว่าไม่เกี่ยวกับงาน แต่เป็นเป้าหมายชีวิตน่ะครับ

เร็วๆนี้หม่อมน้อยบอกว่าต้องการผู้ช่วยเขียนบท ให้ผมไปคุย แต่ยังคิดไม่ตกอยู่นะครับ
ว่าถ้าเขียนบทภาพยนต์ไปเลยเนี่ย มันจะดูจริงจังกับการเขียนบทเกินไปไหม
จริงๆแล้วก็ชอบ แต่ถ้าเขียนบทหนังนี่ ต้องแปลแล้วว่าเราจริงจังกับมัน
บังเอิญว่าไม่จริิงจังขนาดนั้น

[Bellbells]

เขียนเลยครับ อย่าลืมดันผมเป็นพระเอก