งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[iannnnn]

พ่อแม่ตู (สมัยยังอยู่ด้วยกัน) ต้องมีปฏิทินอันเบ้อเร่อไว้เขียนรายการช่วยงาน เต็มทั้งปฏิทินแทบทุกวัน
ยิ่งแก่ขึ้นเรื่อยๆ ก็ยิ่งมีงานศพมีเพิ่มในลิสต์อีกเพียบ

[JΛNΣ]

งานบวชลูกลุงมี งานแต่งหลานน้ายอด งานศพแม่เจ้จู น้องหมูขึ้นบ้านใหม่ ฯลฯ

ยิ่งช่วงฤดูแต่งงานตอนปลายปีด้วยนะ เดินสายกินโต๊ะจีนกันเลยทีเดียว

[นักศิลปะ]

อัพเดทกันคึกครื้นแฮะ 
งั้นผมมานั่งพิจารณาชีวิตตัวเองบ้าง

งาน
ผมไม่ได้ทำงานประจำ ที่เคยทำมาสิบหกปีได้ปีกว่าแล้ว
รายได้ประจำหลักหลายหมื่นหายวาบ
ออกมาทำโรงเรียนของตัวเอง เป็นผู้ประกอบการเอง
ทิ้งหน้าตักที่มีทั้งหมด แต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองเสี่ยง 
มีความก้าวหน้าไปตามภาวะที่คาดหวังได้
ต้องเผชิญ หวัด2009 เป็นสิ่งที่กระทบหนักที่สุด
หนักจนแบบไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นแบบไหน
แก้ปัญหาเป็นรายอาทิตย์ก็ผ่านมาได้
จบหวัด มาเจอม็อบเผาอีก คราวนี้ได้แต่ภาวนา
ว่าอย่าให้ที่ทำงานโดนเผา ถ้าโดนก็จบข่าว

เปิด สาขาสอง เปิดได้ห้าหกเดือน ผู้ร่วมทุนท่าทางไม่ดี
ต้องยกเลิกด้วยความช้ำใจพอสมควร
แต่ทุกสิ่งไม่มีเสียเปล่า ได้บทเรียนในการทำงานอีกบทนึง
ได้มาร่วมทุนในสาขาสาม ถือเป็นการก้าวกระโดด
มีวี่แวว สาขาอื่นจะทยอยตามมาอย่างต่อเนื่อง

สรุป วาระการงานถือเป็นการทำงานที่ดีมากและมีความสุขที่สุด

เงิน
มีภาวะการเงินที่ดีขึ้นมาก
มากกว่าตอนทำงานประจำเยอะเลย
สบายและคล่องตัว
ลูกอยากเรียนอะไรก็ได้เรียน



(ค่อยมาต่อ)

[iannnnn]

ไอ้นี่แหละที่เรียกว่า "ทอ"

ทอศิลป์

[นักศิลปะ]

เงิน
มีภาวะการเงินที่ดีขึ้นมาก
มากกว่าตอนทำงานประจำเยอะเลย
สบายและคล่องตัว
ลูกอยากเรียนอะไรก็ได้เรียน
อยากกินอะไรที่ราคาแพงก็ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น
เที่ยวได้ จับจ่ายคล่องมือ

สรุป การเงินดีขึ้นเยอะๆ
แต่ผมใช้วันละร้อยเหมือนเดิม

ความหวังและอนาคต
เมื่อการเงินไม่ตึงมือ
ก็มีหวังในการซื้อบ้านเดี่ยวได้มากขึ้น
เพื่ออนาคตและสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้นของครอบครัว

โอกาสในการขยายกิจการก็เป็นได้ได้ในทางที่ดี
อยากทำอย่างอื่น เช่นการเปิดร้านพวกไหมพรม
พวกงานฝีมือ (เพื่อไปแชร์ตลาดกับร้านพิน)

สรุปความหวังและอนาคต ไปได้ยาวๆเลยครับ

จริงๆ ทั้งหมดนี้มาจากที่ผมตัดสินใจลาออก
จากงานประจำ ผ่านภาวะตัดสินใจช่วงนั้นที่ยากมาก
ทีเดียวเลยแหละ

ตอนนี้เวลานี้ ของผมคงเท่านี้ครับ

[Buob Marley]

ออกจากงานประจำกัน

[ออยอิชี่]

ออกจากงานประจำกัน

การจะออกจากงานประจำ
มันต้องคิดหลายกระบวนท่าทีเดียว

เมื่อถึงเวลา คงต้องไปเหมือนกัน 

[Romzaikyu]

ออกจากงานประจำกัน

อย่าดีแต่พูดไอ้น้องเอ้ย  


วันนี้วันสุดท้ายของการทำงานประจำแล้วครับ
ต้องลาลูกพี่ที่เจอหน้ากันมาทุกวัน 6 ปี

วันจันทร์ ถึงเวลาวัดความสามารถของตัวเองแล้ว
ว่าที่ผ่านได้อะไรจากการทำงานมาบ้าง

ที่จริงที่สมัครงานประจำเมื่อ 6 ปีที่แล้วเพราะกำลังจะมีลูก
ไม่ได้อยากเองแต่อย่างใด แต่ก็ไม่ถึงกับฝืนใจทำ
ชีวิตลดความลั้ลลาลงไปเยอะมาก นับเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง
แต่พลังในการคิดจะทำอะไรน้อยลง พลังงานน้อยลง

ตอนนี้เริ่มเห็นแนวทางของชีวิตเยอะขึ้น ไม่ได้ออกมาเป็นฟรีแลนซ์อย่างเดียว
กำลังเรียนรู้ที่จะทำอะไรเป็นของตัวเอง แบบที่เมียอยากทำ เผลอเมื่อไหร่ ตูจะทำแบบตูมั่ง  
ในพื้นฐานของคำว่า "ไม่เกินกำลัง" และ "สร้างสรรค์สังคม"  

[iannnnn]

อยากให้คนทั้งโลกลาออกจากงานประจำ
จะได้หมดสิ้นวัฒนธรรมอันรุงรังนี้ซะที
แต่ก็ไม่เหมาะกะทุกคนนี่นา

//ตัดหน้าเข้าไป

[eThics]

ยินดีด้วยค่ะกับความสำเร็จในระดับนี้ของพี่โอ๋
ตอนพี่โอ๋มาเปิดใหม่ๆ ก็แอบลุ้นระทึก
เพราะตอนที่ไปเยี่ยมพี่โอ๋ที่โรงเรียนครั้งแรก วังเวงมาก
เป็นช่วงที่หวัดระบาด ค่าเช่าก็แพงมาก ธุรกิจใกล้เคียงกันก็มีไม่น้อย
ภาวนาขอให้ไปรอด คิดไว้ว่าถ้ามีลูกจะพามาเรียนด้วย(ตอนนั้นเข้าใจว่าการมีลูกมันง่าย )


ตอนที่จะเอาหลานไปเรียน
มีคนถามว่า
คนถาม   "รู้จักเจ้าของ ได้ส่วนลดเท่าไหร่เนี่ย"
คนตอบ  "ไม่ได้ค่ะ"

คนถาม   "ลองขอดูรึยัง"
คนตอบ  "ไม่ได้ขอค่ะ สงสารพี่เค้า เค้าลำบาก ลูกเค้ายังต้องมาช่วยแจกใบปลิวเลย"

คนถาม   "เออ แล้วไม่สงสารตัวเองรึไง ทำไมไม่ลองถามเค้าดูละว่าลดได้มั้ย"
คนตอบ   "ถ้าพี่เค้าลดได้ ลดแล้วไม่ลำบาก พี่เค้าก็ลดให้เองแหละค่ะ เชื่ออย่างนั้น"

คนถาม   "คนอย่างนี้ก็มีด้วย ไม่รู้จักรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง" บ่นๆๆ
คนตอบ   (ขี้เกียจจะตอบโต้แล้วเฮ้ย แล้วตูผิดอะไรนักเนี่ย)


สิ่งที่คิดว่าไม่ควรทำเวลาที่เพื่อน เพื่อนสนิท
หรือคนรู้จักเปิดกิจการใหม่ๆ คือการขอส่วนลด
เว้นแต่ว่าเป็นเพื่อนซี้ที่มีทุนหมุนเวียนในมือ 10 ล้าน ถึงเจ๊งก็ยังไม่พัง
พวกอยู่บนกองเงินกองทอง มีเงินเย็นในมือ ให้เราราคาทุนเขาก็ไม่ลำบาก ค่อยขอลด


จากนี้ไปถ้าพาหลานไปเรียน
จะลองขอส่วนลดจากพี่โอ๋แล้วนะคะ    

[จักรี]

มาทำงานประจำแบบผมกันมั้ยครับ   วันนี้ มันก็ไม่มีใครมาทำงาน   น้องที่ทำประจำคนหนึ่ง ไม่ได้เจอหน้ามันมา 6 เดือนแล้วด้วย  

[เก้อ]

แบบผมวันนี้ไง ผมมาประชุมตอนเช้า
คุยแป็บเดียวเสร็จ ผมก็มานั่งเล่นเน็ต จนป่านนี้แล้ว ยังไม่มีใครมาทำงานเลย
(มีทีมงาน 5 คน) แต่อย่างว่า ระบบผมคืออยากมาก็มา รับผิดชอบส่วนของตัวเองให้ได้ก็พอ
ถ้ามีปัญหาชีวิตอกหักรักคุดหรืออะไรจำเป็น ก็เอาชีวิตตัวเองก่อน ก็มันชีวิตเราอะ
ผมก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน ไม่รู้สิ ผมไม่เชื่อว่างานต้องมาก่อนหรืออะไรพรรค์นั้น
ชีวิตเรานี่แหละต้องมาก่อน ถ้าเราดำรงชีวิตไม่มีความสุข แล้วงานจะสำคัญอะไร
ดังนั้นบรรยากาศในการทำงานนี่ หาความกดดันอะไรไม่เจอเลย

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือเปล่านะครับ บางทีมันทำให้งานไม่สะดวกบ้าง หรือเสียอะไรไปบ้าง
แต่เชื่อจริงๆว่าที่ทำอยู่มันถูกในฐานะมนุษย์

[นักศิลปะ]

อยากให้คนทั้งโลกลาออกจากงานประจำ
จะได้หมดสิ้นวัฒนธรรมอันรุงรังนี้ซะที
แต่ก็ไม่เหมาะกะทุกคนนี่นา

//ตัดหน้าเข้าไป

นั่นนะสิ
ใช่เลยไม่มีของอะไรเหมาะกับ คนทุกคน
งานไม่ประจำก็เหมือนกัน
(เหมือนที่ผมและแฟนคิดว่า แอนและโบว์
ไม่เหมาะเลยกับงานประจำ  
คนมีของแบบทั้งสองคน ต้องมีที่ปล่อยพลัง)



ภาวะของผม
ทำงานประจำมาเกือบ 20 ปี
มาจากครอบครัวข้าราชการ

ไม่มีทิศทาง และวี่แววผู้ประกอบการเลย
แต่คิดว่า ต้องลองทำตามความฝันนั่นแหละ
สำเร็จไม่สำเร็จก็ว่ากันไปอีก

จากนี้ไปถ้าพาหลานไปเรียน
จะลองขอส่วนลดจากพี่โอ๋แล้วนะคะ    

เอ้า ผมไม่เคยบอกเหรอ
ว่าผมมีสิทธิลดราคาได้นะ  
เพื่อนพี่โอ๋ ลดได้สิ
(ต้องยอมรับผมเป็นเพื่อนก่อน  )

มาจากเว็บฟอนต์ เบื้องต้นลด 10%

[Buob Marley]

เคยมีเพื่อนเปิดลานเบียร์ ไม่ลดสักบาท แต่เรื่องของแถมนี่เยอะมาก
คือพอเรากินแบบสบายใจ ไปอุดหนุนกัน มันก็แถมแบบสบายใจเหมือนกัน

ปล.พี่ร่มเปิดร้านเหล้าแบบสร้างสรรค์สังคมดิ

[นักศิลปะ]

แบบผมวันนี้ไง ผมมาประชุมตอนเช้า
คุยแป็บเดียวเสร็จ ผมก็มานั่งเล่นเน็ต จนป่านนี้แล้ว ยังไม่มีใครมาทำงานเลย
(มีทีมงาน 5 คน) แต่อย่างว่า ระบบผมคืออยากมาก็มา รับผิดชอบส่วนของตัวเองให้ได้ก็พอ
ถ้ามีปัญหาชีวิตอกหักรักคุดหรืออะไรจำเป็น ก็เอาชีวิตตัวเองก่อน ก็มันชีวิตเราอะ
ผมก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน ไม่รู้สิ ผมไม่เชื่อว่างานต้องมาก่อนหรืออะไรพรรค์นั้น
ชีวิตเรานี่แหละต้องมาก่อน ถ้าเราดำรงชีวิตไม่มีความสุข แล้วงานจะสำคัญอะไร
ดังนั้นบรรยากาศในการทำงานนี่ หาความกดดันอะไรไม่เจอเลย

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือเปล่านะครับ บางทีมันทำให้งานไม่สะดวกบ้าง หรือเสียอะไรไปบ้าง
แต่เชื่อจริงๆว่าที่ทำอยู่มันถูกในฐานะมนุษย์

เหมือนตอนผมทำที่ซีเอ็ด
ตอกบัตร รอเตะบอลตอนเที่ยง
เลิกบ่ายสาม นั่งรอเดินรอนอนรอกลับบ้าน
เป็นแบบนี้เกือบสิบปีเลยนะ
สบายเกินไป