งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[จักรี]

ผมเกิดไม่ทันรายการนี้ครับพี่.....ฝันที่เป็นจริงไรอ่ะไม่เคยได้ยิน



อ่านของทุกคนแล้วรุ้สึกว่าคุ้มจริงๆ ที่ได้อ่าน เหมือนว่าตัวเองไม่ได้เดินอยู่คนเดียว

บนความยากแค้น ผมเคยอดมื้อกินมื้อไม่มีตังค์ไปเรียน ไม่มีตังค์กินข้าว ต้องต้มข้าวกินกับน้ำตาล
แล้วนอนอยุ่เฉยๆ เพราะกลัวเปลืองพลังงาน   พอมาถึงจุดนี้ได้ ละรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมาก

แต่ มันมีอะไรรอเราอยุ่มากกว่านั้นอีก  จากการที่ได้อ่านเรื่องราวของเพื่อนๆสาวกแล้ว จึงรู้เลยว่า
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะประสบความสำเร็จในชีวิตโดยเฉพาะทุกด้าน.........

เรื่องที่เคยลำบากมาเมื่อก่อน ให้ทุกท่านช่วยกันเก็บมันไว้ เป็นประสบการณ์ในการเดินไปข้างหน้าต่อจากนี้
และแบ่งปันน้องๆ ที่ยังไม่ถึงเวลารับภาระต่างๆในวันข้างหน้าให้ได้เตรียมใจเอาไว้ 
ถ้าทางที่เราเลือกทำมันสามารถลดความเหนื่อยในอนาคตให้กับน้องๆ เราได้ มันจะเป็นประโยชน์มากเลย 

[เดอะบุ๋ม]

ให้ข้อคิดแก่น้องๆที่เรียนอยู่ด้วยแล้วกันนะคะ
คือชีวิตนี้เรียนอย่างเดียวไม่ได้นะคะ  ถ้าเราไม่ฝึกปรือฝีมือในทุกๆด้าน
เมื่อไหร่ที่เราเจอปัญหาหนักหน่วง เจอมรสุมของชีวิต
แล้วเราจะไม่สามารถรับมือกับมันได้อย่างฉลาดเลย
เราอาจจะไม่มีทางออกของปัญหานั้น
หรือถ้ามีทางออก ทางออกของเรานั้นมันอาจจะไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดของชีวิตเรา
แล้วคนที่เสียใจมากที่สุดเมื่อมองย้อนกลับมาก็คือตัวเราเอง

เป็นกำลังใจให้คนที่พบปัญหาจากเรื่องงานเรื่องเงินและอนาคตตอนนี้นะคะ
สู้ๆค่ะ ปัญหาทุกอย่างมีทางออกจริงๆ
ถ้าสู้สุดกำลังแล้วไม่มีทางออกให้มันรู้ไป

อ่านของพี่โบว์แล้วรู้สึกละอายใจ + ได้กำลังใจสุดๆ   +
อึ้ง ทึ่ง คิดว่าผู้หญิงคนนี้สุดยอดมากๆ  ตอนแรก คิดเหมือนเบลล์ ว่าพี่โบว์รวยเป็นพื้นฐาน ไฮโซ ลูกคุณหนู รถพ่อแม่ซื้อให้
คนคุณภาพจริงๆ ต่างจากตัวเองคนละขั้วเลย  (ขี้เกียจมากๆ )

บุ๋มไม่เคยแบ่งเบาภาระเรื่องเงินกับพ่อแม่เลย มีแต่เพิ่มภาระ  ขนาดทำงานแล้วก็ยังขอ    แต่ก็บอกพ่อไว้แล้วว่าเดือนหน้า(ทำงานเดือนที่2 จะไม่ขอแล้ว) ว่าจะไปทำงานพิเศษเพิ่ม  พ่อก็ห้าม บอกว่าทำงานตัวเองให้มันลงตัวไปก่อน ไม่พอก็บอก  เลยได้ใจ  แต่ก็มีคิดบ้าง ว่าจะทำอะไรดี 
แต่ก็ปล่อยเวลาผ่านไปวันๆ 

อยากจะชมมากกว่านี้ แต่พิมพ์บรรยายยังไงดี  ศรัทธามันเกิดอีกแล้ว
ทั้งพี่โบว์ พี่แอน   

เป็นสาวขอบตาดำที่มีคุณภาพจริงๆ   

แปะของพี่กวางไว้ เดี๋ยวมาอ่าน

  แปะของตัวเองไว้ด้วย เดี๋ยวมาเล่าบ้าง ถึงความลำบากอันน้อยนิดเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ

ขอบคุณทุกโพสต์ มีประโยชน์ต่อคนที่ขี้เกียจจริงๆค่ะ

[าาา๐]

เพราะคุณ...  เป็นคนดีครับ 

[ooh]

โอ๋ทำงานเป็นพนักงานต้อนรับของโรงแรมค่ะ เงินเดือนก็ไม่เท่าไหร่เลย ยังไม่ถึงสองหมื่นด้วยซ้ำ ตั้งแต่จบมา
ก็ทำงานด้านนี้มาตลอด เปลี่ยนที่ทำงานมา 3 ที่แล้ว เป็นคนต่างจังหวัดเข้ามาทำงานกรุงเทพ
ตอนแรกสมัครงานได้เงินเดือนแค่ เจ็ดพันกว่าเองตอนนั้นกลัวไม่ได้งานทำค่ะ เลยทำไปก่อน
เหมือนทุกอย่างดูสวยหรูเพราะถึง เงินเดือนน้อย แต่มีกำลังใจจากแฟน เพราะหาเงินช่วยกัน มีน้อยก็กินน้อย ลำบากมาด้วยกัน
แต่พอได้งานไหม่ (ที่ปัจุบันทำอยู่) เงินเดือนเยอะ กว่าเมื่อก่อน แต่พอได้งานใหม่ปุ๊บก็เลิกกับแฟน
เหมือนชีวิตเคว้ง (เค้าไปมีแฟนใหม่ที่มีบ้านอยู่กรุงเทพฯ โอ๋เลยต้องแป่ว สู้ดิ้นรนคนเดียว  )
แต่ยังดีที่โอ๋ยังมีงานทำค่ะ     ยังดูแลตัวเอง เรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆได้เองคนเดียว
แต่บางทีก็ท้อเหมือนกัน ว่าจากนี้จะทำไปเพื่อใคร เหลือตัวคนเดียว สู้คนเดียว 

ยังดีที่บริษัทเค้าดูแลพนักงานดี เรื่องค่ารักษาพยาบาล วันหยุด โบนัสปลายปีก็ได้เป็นเงินก้อนพอสมควร
แต่ก็ยังไม่มีเงินเก็บเลย เพราะค่าใช้จ่ายในกรุงเทพฯก็สูงพอสมควร
ตอนนี้ก็เริ่ม เก็บบ้างแล้วค่ะ ยังไม่รู้อนาคตของตัวเองเลยตอนนี้
เพราะเหมือนกำลังตั้งหลักชีวิตใหม่อยู่ จริงๆ อยากกลับไปอยู่บ้าน
แต่ถ้ากลับไปที่บ้านก็ต้องลำบาก เหลือ น้า กะยาย แค่ สองคน
เห็นเพื่อนๆ พี่ๆ เล่าเรื่องการงานแล้ว ดีใจด้วยนะคะที่ประสพผลสำเร็จในชีวิต
ส่วนโอ๋ก็คงต้องอีกสักพัก ขอให้เพื่อนๆทุกคน สู้ๆ ต่อไปนะคะ

The show must go on
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยังไงชีวิตก็ต้องเดินต่อไปค่ะ

[ฟิ้งซ์]

สู้ๆ นะครับ ผมก็หางานใหม่อยู่

ได้แต่อ่าน ยังไม่อยากเอาเรื่องตัวเองมาลง ...

[เบียร์ซาบซ่า !]

อ่านจบแล้ว ขอมอบรถเข็นให้คุณคนละ 1 คัน   

ต้องมีผงซักฟอกบสีสด้วยดิครับ มันไม่ครบ

ทุกคนนี่สุดยอดจิงๆๆ

[จักรี]

พี่โอ๋  สู้ๆ ครับ  โชคดีที่ไม่มีภาระ มาก   สุ้ต่อไปครับ 

[นักศิลปะ]

พี่โอ๋  สู้ๆ ครับ  โชคดีที่ไม่มีภาระ มาก   สุ้ต่อไปครับ 

ขอบคุณครับ




อ้าว!
ไม่ใช่ผมเหรอ

[จักรี]

พี่โอ๋ ก็สู้ๆ นะครับ   ลากไปยิงให้ได้     

[กวางจ้ะ]

ืทีหลังก็เรียก พี่โอ๋สวย พี่โอ๋หล่อ ไง จะได้ไม่สับสน 

[คุณชาย ( 737 )]

 โชคดีที่ได้เข้ามาอ่านกระทู้นี้ เห็นเส้นทางชีวิตของใครๆหลายคน นี่ซินะเขาถึงเรียกสิ่งมีชีวิตอย่างเราๆท่านๆว่า "มนุษย์"

[Buob Marley]

  จากง่วงๆ อยู่
พี่โบว์ทำตูน้ำตาซึมไปสองสามดอก

ดีนะ ไม่มีใครอยู่

[บัวริมบึง]

            แท้จริงแล้วกระจู๋นี้เป็นกระจู๋ที่อยากเขียนอย่างแรง  แต่ด้วยเวลาและโอกาสไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย 

จึงได้แต่รีรอมานานช้า  จนวันนี้ถึงฤกษ์งามยามปลอดแล้ว  ...เริ่มเลยล่ะกัน..

           เิกิดและเติบโตมาในครอบครัวชนชั้นกลางธรรมดา  ดีหน่อยที่อยู่กับยายและน้าซึ่งดูแลเอาใจใส่ให้การฟูมฟักเป็นอย่างดี

ชนิดที่คิดว่าอยู่กับพ่อแม่ก็คงไม่สบายเท่านี้  บุคคลในครอบครัวส่วนใหญ่  อันหมายรวมไปถึงญาติโกโหติกา  ล้วนแล้วแต่มีอาชีพครูทั้งสิ้น

ดังนั้นตั้งแต่เด็กมาแล้ว  ก็มีปณิธานที่หาญมุ่งว่่าอยากเป็นครู  และเริ่มไล่ล่าความฝันอย่างสุดความสามารถ (อืม..เวอร์ไปหน่อยอันนี้)


"งาน" 

          จบมาจากมอ. เอกภาษาและวรรณคดีไทย  ซึ่งเป็นวิชาที่โคตรอยากเรียน และเรียนอย่างมีความสุขยิ่ง  แต่พอต้องมาหางาน

ขอบอกเลยว่าโคตรทุกข์เช่นกัน  เพราะหางานโคตรยาก  แถมท่านพ่อก็ประกาศทฤษฎีการเลี้ยงดูแนวทางใหม่อีก  จากในช่วงแรก

เลี้ยงลูกแบบโต๊ะจีน  ถึงเวลาก็จัดการหามาให้กินเสร็จสรรพ  พอเรียนจบปุ๊บพ่อเลยเปลี่ยนเป็นการเลี้ยงดูแบบบุฟเฟต์ ให้ทำมาหารับประทานเอง

เครียดสิทีนี้  ทำไงดีวะ!! ค่าโทรศัพท์มือถือก็ต้องจ่าย  ขนมก็ต้องกิน  ถึงบ้านจะไม่ต้องเช่า  ข้าวไม่ต้องซื้อก็เถอะ... งานก็หายาก

เพราะพ่อไม่อนุญาตให้ขึ้นมาหางานที่กรุงเทพฯ  (กลัวลูกอดตาย!)  ที่สุราษฏร์ฯ จะมีอะร๊ายให้ทำนักหนา  ขอไปสมุยก็ไม่ให้ไป

          ในที่สุดก็หาลู่ทางด้วยการไปเซ้งแผงในตลาดซึ่งเปิดขายของกลางคืนในสุราษฎร์ฯ  เพื่อขายกิ๊ฟช็อป  ซึ่งก็พอไปได้

ชอบชีวิตตัวเองช่วงนั้นมากเลย  วันๆ ตื่นขึ้นมานอนตีพุง ไปห้องสมุด  เช่าหนังมาดู  ขับรถร่อนไปร่อนมา ฯลฯ จนกระทั่งได้เวลาราวสี่โมงเย็น

เปิดแผง จัดร้าน และขายของจนประมาณสามทุ่มก็เก็บร้าน  รายได้ก็พอค่าขนมประมาณวันละสองสามร้อย
         
          ต่อมามีอาจารย์ที่เคยสอนสมัยมัธยม  เปิดโรงงานทำน้ำส้ม  จึงเรียกให้ไปทำบัญชีและคุมโรงงานแทน

ช่วงนั้นก็สนุกสนานดีเป็นที่ยิ่ง  ประมาณเจ็ดโมงเช้าจนถึงบ่ายสามโมงกว่าก็อยู่โรงงาน  ตอนเย็นไปขายของ  ทำอย่างนี้อยู่ซักเดือนกว่า

เริ่มมีงานใหม่เข้ามา

          เนื่องจากความอยากเป็นครูสุดฤทธิ์  แล้วตอนนั้นยังไม่มีการเปิดสอบรับราชการ  จึงไปสมัครสอนพิเศษที่สถาบันติวไว้  จับผลัดจับผลู

ได้สอนพิเศษภาษาไทยและสังคม  ๒  วิชา   ตอนเย็นจึงต้องไปสอนพิเศษแทน  แล้วก็มอบมรดกร้านแ่ก่น้าเพื่อขายของต่อไป

สอนพิเศษอยู่ได้ซักสองสามอาทิตย์  ญาติที่อยู่อีกจังหวัดหนึ่งก็ตามตัวบอกว่าครูภาษาไทยที่วิทยาลัยเทคนิคกำลังว่าง  อยากทำไหม?

ตอนนั้นด้วยความงก  เลยบอกว่าถ้าได้แค่เดือนละ 6230 บาท (มาตรฐาน) ไม่ทำ  เพราะสอนพิเศษกับทำงานโรงงานรวมกันได้มากกว่าเยอะ

แต่เขาบอกว่ามีค่าสอนนอกเวลาให้ด้วย  (ปวช.120 ปวส.170.ต่อชั่วโมงมั๊ง ถ้าจำไม่ผิด)  รวมแล้วได้เดือนละหมึ่นกว่า ...ก็เลยตัดสินใจไปทำ

          รับอาชีพครูเต็มตัวสองสามวันแรกก็แทบจะตาย  ตอนเย็นกลับบ้านไม่คุยโทรศัพท์กับใครเลย เพราะอ้าปากไม่ขึ้น  เพื่อนโทรมา...

ก็บอกว่าเมื่อยกราม  พูดไม่ไหวแล้ว  เพราะได้รับตารางสอน 36 ชั่วโมงต่อสัปดาห์  ซึ่งนับว่าเยอะมาก  สอนคาบแรกเริ่มเจ็ดโมงครึ่ง

คาบสุดท้ายเลิกสองทุ่ม  (เพราะมีภาคเช้าบ่าย) แถมด้วยสถิติร้องไห้ในห้องเรียนด้วยความโมโหเด็ก  รวมแล้ว 4 ครั้งต่อเทอม 

(แต่ต่อมาพัฒนาเป็นทำเด็กร้องไห้แทน ) 

           ช่วงแรกที่สอน  นักเรียนร้ายมาก! สอนคาบแรกจำได้เลยว่าเป็นช่างซ่อมบำรุง ปวช.3 (แก่สุดในห้องอ่อนกว่าตู 3 ปี) 

หน้าตาเถื่อน เสียงดังโวยวาย ฯลฯ  ยืนขาสั่น  แต่แสร้งทำเป็นมั่นใจสุดฤทธิ์  สองชั่วโมงที่ยืนหน้าชั้นตอนนั้น

เป็นสองชั่วโมงที่ยาวนานที่สุดในชีวิต   (รู้สึกอยากร้องไห้  ทำไมมันไม่ฟังตูเลยวะ อยากร้องกรี๊ดๆๆๆๆๆ)

ออกมาคุยกับพี่ๆ ที่ห้องพักครู  เล่าเหตุการณ์ให้เขาฟัง  ทุกคนบอกว่านั่นคือนักเรียนตั้งใจแล้วนะนั่น  ที่เราเจอนับว่า

เป็นพฤติกรรมอย่างดี  (นี่เหรอวะ..อย่างดี )

         หลังจากสองสามเดือนแรกผ่านไป  ก็ปรับตัวกับนักเรียนได้ดีขึ้น  ต่อปากต่อคำ จิกด่ากัดตี  และลงโทษได้อย่างไม่เกรงกลัว

ทำให้การเรียนการสอนสนุกเข้มข้นขึ้นมาก  แต่มารู้สึกว่าตัวเองเข้าขั้นจริงๆ ก็เมื่อมีอยู่คาบหนึ่ง  พูดกับนักเรียนอย่างลืมตัวว่า

"เฮ้ย..หมดเวลาแล้วเหรอ  สองชั่วโมงแป๊บเดียวเอง" ทำให้รู้ว่าความรู้สึกเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

         เมื่อลาออกไปเรียนต่อหลังจากสอนได้ปีครึ่งก็เสียใจมาก  เพราะค้นพบแล้วว่างานที่เหมาะสมกับเราคือการเป็นครู

มีความสุขมากเวลาได้อธิบาย  ได้พูด  ได้บอก  ให้คนเข้าใจในสิ่งที่เขาอาจไม่เข้าใจมาก่อน  ชอบเวลาที่นักเรียนยิ้ม หัวเราะ

และรู้สึกเป็นสุขเวลาที่นักเรียนโทรมาปรึกษาเรื่องโน้นเรื่องนี้ 

         กลับไปสอบเข้ารับราชการตามคำบัญชาของพ่อและแม่  เมื่อบังเอิญสอบได้  ก็กลับไปอยู่บ้านและใช้ชีวิตเหมือนเดิมทุกๆ วัน

เริ่มจากการตื่นประมาณหกโมง  ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวครึ่งชั่วโมงกว่า  แล้วก็ขับรถไปโรงเรียนซึ่งอยู่่ห่างไปประมาณสี่สิบกว่ากิโล ทุกๆ วัน

เจอกับนักเรียน  ใช้ชีวิตตามตารางเรียน  แล้วก็กลับบ้าน  ซึ่งอาจเป็นชีวิตที่ใครๆ มองว่าน่าเบื่อ  แต่สำหรับเราแล้วเป็นชีวิตที่มีความสุข

พูดได้เต็มปากเลยว่า  ไม่เคยเบื่อที่จะสอนนักเรียนเลย  (แต่เบื่อเพื่อนร่วมงานน่ะ...มีบ้าง )  อาจโกรธเวลานักเรียนไม่ได้ดั่งใจ

แต่ไม่เคยเกลียด!  และมั่นใจว่าเป็นงานที่สามารถทำไปได้จนตาย


เงิน
 
          อาชีพครูเป็นสิ่งที่รักและอยากทำก็จริง  แต่เป็นอาชีพที่มีรายได้ไม่เหมาะกับสภาพการณ์ปัจจุบันอย่างยิ่ง

เพราะตอนนี้เงินเดือนไม่เคยพอใช้เลยสักเืดือน   ขนาดว่า้บ้านไม่ต้องเช่า (อยู่บ้านที่พ่อซื้อไว้) 

เพราะเงินเดือน 9320+1000 (ค่าครองชีพ)  แค่เติมน้ำมันรถขับไปทำงานก็เดือนละ 4000 แล้ว

ยังไม่นับค่าภาษีสังคม  เนื่องจากเป็นครูสอนที่ตำบลนอกๆ ของอำเภอที่่ไม่ใช่อำเภอเมือง  ดังนั้นการ์ดงานบวช งานแต่ง  งานศพ  ก็จะมีมาเรื่อยๆ

แถมค่าแต่งตัว  ค่ากินโน่นนี่  ที่หนักๆ ก็คือ ค่าโทรศัพท์ไม่ว่าจะเป็นมือถือ  โทรศัพท์บ้าน  ค่าอินเตอร์เน็ต  แล้วก็ช่วยยายค่ากับข้าว ฯลฯ

ดำรงชีวิตได้ไปเดือนๆ ตอนนี้  ด้วยการตอดพ่อบ้าง  ตอดแม่บ้าง  ยังดีที่พ่อออกค่าลงทะเบียนให้ (ซึ่งต้องลงทุกเทอม 11000) 

เข้าใจเลยว่าทำไมครูๆ ถึงต้องสอนพิเศษ


"ความหวัง"

           ตอนนี้หวังแค่อยากเรียนให้จบเป็นอย่างแรก  จากนั้นถ้าเป็นไปได้..ก็อยากเรียนต่อปริญญาเอก  แต่ถ้ายังอยู่ที่โรงเีรียนเดิม

ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมเล็กๆ ก็คงไม่อาจทำได้  เพราะมีครูสอนภาษาไทยแค่คนเดียว  การลาไปเรียนต่อแล้วทิ้งเด็ก 

คงเป็นอนันตริยกรรมอย่างยิ่ง  แถมยังดูไร้จรรยาบรรณอย่างแรง  ที่สำคัญคือเขาคงไม่ให้ลาเรียนต่อเป็นแน่


"อนาคต"

           เป็นครูสอนภาษาไทยอย่างนี้ไปเรื่อยๆ  แม้ว่าชีวิตจะมีทางแยกมาให้ตัดสินใจแล้วตอนนี้ว่า  จะเลือกสอนมัธยมฯ

หรือไปสอนระดับมหาวิทยาลัย  ซึ่งถ้าไปสอนในมหาลัยก็คงต้องไปใช้ชีวิตอยู่ไกลบ้าน  แถมยังไปในดินแดนที่ค่อนข้างเสี่ยงอันตราย

ทำให้พ่อแม่ญาติีพี่้น้องไม่เห็นด้วย  อย่างไรก็ตาม...มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจคือ...สถานที่อาจเปลี่ยน  แต่อาชีพไม่มีวัน่เปลี่ยน!


ป.ล.  ย้อนกลับไปดูที่เขียน  พบว่ายาวมาก  เป็นคนเพ้อเจ้อเขียนอะไรสั้นๆ ไม่ค่อยเป็นจริงๆ แฮะเรา

ดังนั้นถ้าใครจะข้ามไป.........ข้าน้อยก็ไม่ว่าอะไรแม้แต่น้อย!!!

[Bellbells]

สอนเด็ก ปวช ซะด้่วย 
ผมก็อยากเป็นครูนะ แต่สมาธิสั้น อดทนไรไม่นาน   

[iannnnn]

สะดุ้งคำว่าภาษีสังคมมากครับ
พ่อกับแม่ผมก็ครู แล้วก็โดนไอ้ภาษีบ้านี่กัดกินมาตลอดชีวิต
บางเดือนเป็นหนี้ด้วยนะเพราะช่วยงานบวชงานศพนี่แหละ

อาจดูงี่เง่านะ แต่คนที่ไ่ม่ได้อยู่กะสังคมภูธรแบบนี้ก็คงไม่เข้าใจหรอกมั้ง