ปริญญา ข้างฝา

[Longtime]

มีเรื่องจะถามค่ะ

จริงๆแล้วกิ๊กก็จะเรียนจบปีนี้
โทรไปปรึกษากับพ่อแล้วก็แม่ ว่าจะเอายังไงกะชีวิตดี

พ่อให้คำปรึกษาอันยอดเยื่ยมมาว่า
" ปริญญา ไว้ข้างฝาก็พอ "

ไม่รู้ว่่าจะดีใจหรือเสียใจกันแน่ 
แต่กิ๊กเองรู้สึกเหมือนกันว่า
บัญฑิตหลายคนที่จบมา ก็เหมือนเอาปริญญามาแปะข้างฝาบ้านจริงๆ
หลายคนทำงานไม่ตรงกับสายที่ตัวเองร่ำเรียนมานับหลายปี 
หลายคน เรียนมาแต่กลับทำอะไรไม่เป็นเลย..

เค้าเสียดายวิชาการต่างๆ ที่ตัวเองร่ำเรียนมารึเปล่า...
เสียดายเวลาเหล่านั้นมั้ย..

เฮ้อ

พอพิมพ์มาถึงบรรทัดนี้
นึกถึงคำพ่อว่า " ปริญญาไว้ข้างฝา "
มันรู้สึกถึงอิสระยังไงไม่รู้ค่ะ  ไม่ยึดติด
แต่ไม่รู้่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง คาดเดายากเหลือเกิน..

อยากให้แนะนำค่ะว่า ...จะตามใจตัวเอง
หรือว่าทำอย่างที่มันควรจะเป็น  เป็นอย่างที่ต้องเป็น...
พี่ๆ เพื่อน คิดยังไง ช่วยแนะนำทีนะ 

(นานๆ จะตั้งกระทู้ที พอดีใกล้จบเลยเครียดซะงั้น  )

[ดาเฉยๆ]

ถ้างานตามสายที่เรียนมันไม่ใช่ตัวกิ๊กจริงๆ
ก็แปะไว้ข้างฝาเฉยๆก็ได้มั้ง

ดาก็กำลังคิดอยู่ว่าที่เรียนๆอยู่เนี่ย มันใช่มั้ย ลาออกไปเลี้ยงกวางดีหรือเปล่า

[psyfer]

กิ๊กอยากทำอะไรล่ะ อยากเอามันแขวนไว้เฉย ๆ หรืออยากทำตามที่เรียนมา
สุดท้ายทั้งหมดก็อยู่ที่ตัวเรา 

[PalmySyd]

ทำตามใจตัวเอง อย่างน้อยก็ไม่มาเสียใจทีหลัง

[โตน]

กำลังอยากเรียนอะไรอย่างนึง แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการเอามาติดข้างฝาอีกใบ

[|<3N]

อาจจะสมัครงานได้ง่ายขึ้นน่า

[Ou!]

เลือกสิ่งที่คิดว่าดีที่สุด

[Dayight]

พี่ กิ๊กชอบ ศิลปะ ใช่ไหม(เดาเอานะ)

แล้วพี่ก็เดินทางสาย เภสัชกรรมมา เกือบถึงฝั่ง และ

พี่กิ๊ก ก็ ใช้ ศิลปะที่พี่ชอบ + รัก ควบคู่กันไปได้หนิ

เช่น เปิดร้านขายยา แล้ว ก็ มีมุมวาดรูปของพี่ วางขายคู่กันไปกับร้านขายยา


หรือ ถ้าพี่ไม่ชอบงานเภสัชกรรมจริงๆ แบบว่า ชั้นไม่ไหวแล้ว  ก็ไปทำในสิ่งที่พี่รัก

พี่ที่ผมรู้จัก จบสัตวแพทย์ไปเปิดร้านกาแฟ  จบพยาบาลมา(เพราะพ่อบังคับ) แต่กลัวเลือด กลัวผี(จบมาได้ไงฟระ)

ทำงานไปซักพัก เพิ่งค้นพบตัวเองเจอ ต่อโท เรียนปรัชญา-ศาสนา ซะงั้น ตอนนี้ จบเอกแล้ว มาเป็น อ. สอนที่ม.เกษตร

พี่ปิ๊กบอร์ดฟอนต์ ก็ทำงานไม่ตรงสายที่เรียนมา หรือ แม้กระทั่งพี่แอนสุดหล่อ ที่เรียนสถาปัตย์มา กลับเป็นทหารซะงั้น

อายุคนเราเฉลี่ย 70 ปี

ตอนนี้ พี่กิ๊ก ก็คงประมาณ 22-23

อีกห้าสิบปีข้างหน้า ก็คือ ชีวิตของพี่เอง พี่เป็นคนกำหนดเองครับ

[อู๋]

จากประสบการณ์ตรง ปริญญาได้มาก็ฝากแม่ไว้เลย ตอนแรกก็ทำงานตรงสายแต่เงินไม่ดี ตอนนี้ทำงานไม่ตรงสายแต่เงินดีก็ทำไปเรื่อยๆ แต่ก็เหมือนว่าเราได้ความรู้เก่าเป็นทุน เผื่อที่ทำอยู่มันไม่รุ่งเราก็เอาความรู้เก่ามาใช้

[ยุนเอ]

สุดท้ายได้กระดาษมาเพียงแผ่นเดียว


จริงๆ แล้ว อยากทำอะไรกิ๊กทำไปเถอะ

การเรียนก็เป็นเหมือนแค่

เข้าโรงเรียนเตรียมเป็นผู้ใหญ่เท่านั้นเอง

ช่วงนี้คงอยู่ในช่วงค้นหาตัวเอง จะเจอเร็วเจอช้าไม่รู้

เรียนจบลองอยู่ว่างๆ ทำตามใจชอบ ซักสองสามเดือน กิ๊กคงอยากรู้ว่าจะทำอะไรต่อไป

[•หมูหมู•™]

คงจะหมายความว่า ให้ใช้ประสบการณืที่ร่ำเรียนมาทั้งหมดนั่นแหละ  เอาตัวรอดให้ได้
ถ้าช่วยเหลือเื่ผื่อให้พ่อแม่ ญาติพี่น้องก็ยิ่งดีมากๆเลย

ใบปริญญาเอาไว้ข้างฝา ที่บ้านนู่น
แล้วเอาแต่สำเนามาก็พอครับ

[ยุนเอ]

จริงๆ ใช้แค่ transcript ครับ เวลาสมัครงาน 

[•หมูหมู•™]

เผื่อมีคนขอดู
ขี้เกียจกลับไปเอา 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

การเรียนในมหาวิทยาลัย หรือชั้นอุดมศึกษา ไม่ได้ให้แค่ความรู้นี่ครับ
สิ่งที่สำคัญกว่าวิชาความรู้ คือวิธีคิดวิเคราะห์พิจารณาในสายอาชีพที่เราเรียนมาต่างหาก
ไม่งั้น อ่าน Wikipedia หรือหนังสือวิชาการบางอย่าง ก็เก่งเท่าอาชีพนั้นไปแล้ว

จริงๆแล้ว คำว่า " ปริญญา ไว้ข้างฝาก็พอ "
ผมเห็นว่า เป็นคำพูดที่ผมเห็นด้วยนะครับ ... เพราะหน้าที่ของใบปริญญาที่แท้จริงคือ สิ่งที่รับรองว่าเราได้ผ่านการเรียนในระดับอุดมศึกษามา
Transcript คือสิ่งที่บอกให้คนที่ไม่รู้จักเรา สามารถเอาไปประกอบการพิจารณาว่าจะรับเราไว้ทำงานไหม ... เพราะนอกจากการเอาเข้าไปทำงานจริง ไม่มีวิธีอื่นที่จะบอกว่าคนๆไหนเก่งหรือไม่เก่งในระยะเวลาสั้นๆได้ดีไปกว่าเกรดแล้ว

ปัญหาที่หลายๆคนเจอตอนจบก็คือ ไม่รู้ว่าจบไปแล้วจะทำงานอะไร
เพราะบางคนไม่ได้วางเป้าหมายไว้ชัดเจนเป็นรูปธรรมตั้งแต่ต้น

ถ้าดันไปยึดเอา"ปริญญา"เป็นหลัก ... กิ๊กก็ต้องไปดิ้นรนหางานทางเภสัชทำ ต้องไปนั่งหาว่าที่ไหนรับเภสัชกรบ้าง
ระหว่างหางาน อาจจะไปเจอการชักชวนให้ไปทำงานอย่างอื่น ... ซึ่งถ้าไปยึดติดกับปริญญาก็จะเกิดความรู้สึกสับสนว่า "เราจบเภสัชมานะ จะไปทำงานอื่นได้ไงไม่ตรงกับที่เรียน" ... แล้วในที่สุดก็จะสูญเสียโอกาสนั้นไป ทั้งที่จริงๆแล้วอาจจะมีความอยากทำงานนั้นก็ได้

ในทางกลับกัน ถ้าเอาปริญญาแปะไว้ข้างฝาก่อน ไม่ยึดติดกับมัน
เวลาสมัครงาน อาจจะได้โอกาสที่เปิดกว้างกว่า
อาจจะได้ค้นพบทางเลือกอาชีพที่ชอบจริงๆก็ได้

และเมื่อดูจากคำพูดที่ว่า
โทรไปปรึกษากับพ่อแล้วก็แม่ ว่าจะเอายังไงกะชีวิตดี
เห็นได้ชัดพอสมควรว่า ไม่ได้พิศมัยหรืออยากจะไปทำงานทางเภสัชมากนัก...เพราะถ้าอยาก คงไม่เกิดความคิดนี้ออกมา
ผมว่าลองนึกดูดีๆก่อนก็ได้ครับ ว่าอยากทำอะไรกันแน่ ...
ถ้าทางบ้านไม่ลำบาก พ่อแม่เข้าใจ ก็หลักลอยต่อไปอีกปีนึง
จะหางานด้านอื่นทำก่อนก็ได้ จะทำความเข้าใจกับชีวิตต่อก่อนก็ได้
ดูจากความไม่แน่ใจที่แสดงออกมา ผมแนะว่าอย่าเพิ่งไปทำงานทางสายที่เรียนมาโดยทันที เพราะงานพวกนี้เข้าไปแล้วจะทำลายแรงบันดาลใจความคิดสร้างสรร โอกาสที่จะกลับออกไปทำงานอื่นก็จะลดน้อยลง

... เชื่อว่าพ่อของกิ๊กคงจะมองเห็นจุดนี้ แต่พยายามไม่เข้ามายุ่งมากนักเพราะอยากให้คิดได้เอง 

[ยัง มี พุง]

ตูคนนึงล่ะที่ไม่ได้เอาปริญญาไว้ฝาบ้าน

เพราะจนทุกวันนี้จบมาจะสองปีรอมร่อ ตูยังไม่ได้ไปทำเรื่องใบปริญญา

เพราะตูรู้ว่าบางครั้ง อุดมการณ์มันไม่สามารถส่งเสียให้น้องตูเรียนหนังสือ ซื้อของให้พ่อแม่ รึแม้แต่ทำให้ท้องตูอิ่มได้

ตูอยากเป็นครู ซักครั้งนึงในชีวิต เพราะงั้นตูเลยเลือกเรียนศึกษาศาสตร์

ได้เป็นครูเทอมนึงสมใจแล้ว หลังจากนั้น ชีวิตจริงจบมาตูก็มาเป็นกรรมกรลอยฟ้า

ทุกวันนี้ตูยังคิดเข้าข้างตัวเองว่าที่เรียนมามันยังพอได้ใช้ "บ้าง" (ภาษาอังกฤษ)

ไม่แปลกที่จบมาแล้วจะเอาใบปริญญาแปะฝาบ้านเฉยๆ

ทำตามความสุขของตัวเอง ชีวิตเราสั้นจะตายไป

เนอะ