ปริญญา ข้างฝา

[Ah!]

กิ๊กอยากทำอะไร อยากเป็นอะไร
พี่ว่าถ้าทำอย่างมีความสุข (หรือสนุกอย่างน้าโอ๋บอก)
พ่อกะแม่ก็สบายใจ มีความสุขด้วยแหละ

[ณต]

ความสุขในชีวิตคนเราต่างกันครับ 

มาออกความเห็นเรื่อง ป โท
ไม่รู้ว่าที่เมืองไทยเป็นยัีงไง
แต่ที่นี่ Professor ไม่ได้สอนอะไรมากมายครับ
แต่จะตั้งคำถามเก่งมาก
แล้วก็ให้ assignment ไปทำ

เค้าจะไม่สอนเราว่า 1-2-3
แต่จะถามเราว่า ทำไมต่อจากหนึ่งถึงเป็นสอง
แล้วเป็นเลขอื่นได้ไหม ให้ไปคิดเป็นการบ้านมาส่ง

ปล แต่บางคนก็สอนห่วยนะ 

[蓝月 (lán yuè)]

เออ
พูดถึง Professor

ที่ภาคเชิญ Prof. คนนึง (ชื่อไรแล้วฟะ ลืม เดี๋ยวค่อยไปหามาละกัน)
แกเป็นคนโมร็อคโค
เรียนจบเอกที่นั่น ทำงานและเสนอผลงานจนได้เป็น Prof.
แกเรียนจนไม่มีอะไรจะให้เรียนแล้วที่นั่น แกก็เลยมาฝรั่งเศส

ปรากฏว่าที่นั่นเค้าให้แกเริ่มใหม่หมด
เริ่มใหม่ทุกอย่าง คือทำวิจัยทำผลงานส่งกันอีกตั้งนึง
จนแกได้ Prof. ของฝรั่งเศสอีกครั้ง
ตอนนี้ถือว่าเป็นมือโปรคนหนึ่งของที่นั่นแล้วแหละ

เดือนก็ไม่รู้ว่าโมร็อคโคนี่เป็นประเทศแบบไหนนะ
คือคิดไว้ว่าเค้าคงเจริญกว่าไทย (ใช่มะ)
ถ้าไม่ใช่ก็ช่วยมาแก้ให้ด้วยเน่อ

ขนาดโมร็อคโค ฝรั่งเศสยังไม่ยอมรับเลยง่ะ
แล้วพี่ไทย...

ตอนนี้ Prof. คนนี้กำลังมาช่วยดูวงการวิจัยวัสดุของไทย
แกทำให้ศูนย์ซิงโครตรอนที่ม.สุรนารีมีการใช้ประโยชน์ขึ้นอีกมากๆ
แกไม่ลืมบ้านเกิดตัวเองด้วยนะ ทุกวันนี้ก็ยังกลับไปสอน ไปช่วยเด็กอยู่เนืองๆ

เหมือนจะไม่เกี่ยวกะจู๋นี้เท่าไหร่ เอามาเล่าเล่นๆ เฉยๆ

[Piix]

พี่ขอเสนอว่า

ทำในสิ่งที่อยากทำก่อน จบใหม่ๆถือว่ายังเด็ก ลองถูกลองผิดได้ สังคมยังให้อภัย

แล้วถ้าสิ่งที่อยากทำ มันไม่work ด้วยสาเหตุอะไรก็ตามแต่ ก็หันมาเริ่มต้นสิ่งที่ทำได้ ก็ยังไม่สาย


ขอตอบสั้นๆ เพราะไม่ได้อ่าน ตาลาย

[@nok:-]

พี่ขอเสนอว่า

ทำในสิ่งที่อยากทำก่อน จบใหม่ๆถือว่ายังเด็ก ลองถูกลองผิดได้ สังคมยังให้อภัย

แล้วถ้าสิ่งที่อยากทำ มันไม่work ด้วยสาเหตุอะไรก็ตามแต่ ก็หันมาเริ่มต้นสิ่งที่ทำได้ ก็ยังไม่สาย


ขอตอบสั้นๆ เพราะไม่ได้อ่าน ตาลาย

ก็จริงจ้ะ...

น้องที่ฝ่ายพี่จบเภสัชมา ก็ไปเป็นดีเทลยา  หาเงินได้เดือนละเป็นแสนจนถึงหลายแสน
แต่ก็เปลี่ยนบริษัททุกปี...

แล้วก็ลาออกกลับมาช่วยงานร้านยาที่บ้าน
ทำไปทำมาก็มีลูก...
เปิดร้านอินเตอร์เนต  ร้านเกม

ไปเป็นเภสัชกรโรงพยาบาลเอกชนรายได้ดีพอสมควร

เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ในวัย 29 ปี...
มันมาสมัครรับราชการด้วยเงินเดือนของเภสัชกรซี 3  ... 8,360 บาท
พร้อมกับต้องขับรถไป-กลับทุกวัน  วันละ 60 กม.

มันก็ตั้งใจทำงานเป็นอย่างดี
ความรู้ที่เรียนมาก็ยังนำมาใช้ในการทำงานโรงพยาบาลชุมชนได้ดี
เหนื่อยก็ไม่บ่น... บอกว่าไม่เป็นไรพี่ ทำเพื่อคนไข้...
แล้วมันก็มีความสุขในการรับราชการดี...

สุดท้ายสิ่งสำคัญที่สุดไม่ได้อยู่ที่ความก้าวหน้าของหน้าที่การงาน
ไม่ได้อยู่ที่เงินที่ได้รับในแต่ละเดือน
ไม่ได้อยู่ที่ความโอ่อ่า หรูหราของสถานที่ทำงาน
แต่มันอยู่ที่ใจ.......

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

^
^
^
โอ้ว ถูกใจมากเลยครับ
+ 

[ณต]

เออ
พูดถึง Professor

ที่ภาคเชิญ Prof. คนนึง (ชื่อไรแล้วฟะ ลืม เดี๋ยวค่อยไปหามาละกัน)
แกเป็นคนโมร็อคโค
เรียนจบเอกที่นั่น ทำงานและเสนอผลงานจนได้เป็น Prof.
แกเรียนจนไม่มีอะไรจะให้เรียนแล้วที่นั่น แกก็เลยมาฝรั่งเศส

ปรากฏว่าที่นั่นเค้าให้แกเริ่มใหม่หมด
เริ่มใหม่ทุกอย่าง คือทำวิจัยทำผลงานส่งกันอีกตั้งนึง
จนแกได้ Prof. ของฝรั่งเศสอีกครั้ง
ตอนนี้ถือว่าเป็นมือโปรคนหนึ่งของที่นั่นแล้วแหละ

เดือนก็ไม่รู้ว่าโมร็อคโคนี่เป็นประเทศแบบไหนนะ
คือคิดไว้ว่าเค้าคงเจริญกว่าไทย (ใช่มะ)
ถ้าไม่ใช่ก็ช่วยมาแก้ให้ด้วยเน่อ

ขนาดโมร็อคโค ฝรั่งเศสยังไม่ยอมรับเลยง่ะ
แล้วพี่ไทย...

ตอนนี้ Prof. คนนี้กำลังมาช่วยดูวงการวิจัยวัสดุของไทย
แกทำให้ศูนย์ซิงโครตรอนที่ม.สุรนารีมีการใช้ประโยชน์ขึ้นอีกมากๆ
แกไม่ลืมบ้านเกิดตัวเองด้วยนะ ทุกวันนี้ก็ยังกลับไปสอน ไปช่วยเด็กอยู่เนืองๆ

เหมือนจะไม่เกี่ยวกะจู๋นี้เท่าไหร่ เอามาเล่าเล่นๆ เฉยๆ

โมร็อคโค เจริญน้อยกว่าไทยครับ
สภาพบ้านเมืองเหมือนต่างจังหวัด
ที่ห่างไกลความเจริญของบ้านเรา

มีแค่เมืองใหญ่ๆของเขา ที่ดูเจริญแล้ว
แต่ก็น้อยกว่าเมืองไทยเยอะ

ปล นี่ตูพูดถึงความเจริญด้านวัตถุเด้อ
ไม่้ได้พูดถึงความเจริญด้านจิตใจ

[Buob Marley]

ก็จริงจ้ะ...

น้องที่ฝ่ายพี่จบเภสัชมา ก็ไปเป็นดีเทลยา  หาเงินได้เดือนละเป็นแสนจนถึงหลายแสน
แต่ก็เปลี่ยนบริษัททุกปี...

แล้วก็ลาออกกลับมาช่วยงานร้านยาที่บ้าน
ทำไปทำมาก็มีลูก...
เปิดร้านอินเตอร์เนต  ร้านเกม

ไปเป็นเภสัชกรโรงพยาบาลเอกชนรายได้ดีพอสมควร

เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ในวัย 29 ปี...
มันมาสมัครรับราชการด้วยเงินเดือนของเภสัชกรซี 3  ... 8,360 บาท
พร้อมกับต้องขับรถไป-กลับทุกวัน  วันละ 60 กม.

มันก็ตั้งใจทำงานเป็นอย่างดี
ความรู้ที่เรียนมาก็ยังนำมาใช้ในการทำงานโรงพยาบาลชุมชนได้ดี
เหนื่อยก็ไม่บ่น... บอกว่าไม่เป็นไรพี่ ทำเพื่อคนไข้...
แล้วมันก็มีความสุขในการรับราชการดี...

สุดท้ายสิ่งสำคัญที่สุดไม่ได้อยู่ที่ความก้าวหน้าของหน้าที่การงาน
ไม่ได้อยู่ที่เงินที่ได้รับในแต่ละเดือน
ไม่ได้อยู่ที่ความโอ่อ่า หรูหราของสถานที่ทำงาน
แต่มันอยู่ที่ใจ.......

เท่มากครับ

[บักอาร์มมมม]

อยากเปิดร้านเกม แต่พอให้เรียนหนังสือ

[คนตาบอดข้างเดียว]

เรียนก่อนแล้วค่อยไปเปิดก็ได้ แหม

[gaenoy]

เรียนไปด้วย เปิดไปด้วย

[นักศิลปะ]

เรียนไปด้วย เปิดไปด้วย

ถ้าไหวเอาเลย

[Dayight]

เนื่องจากของผมจบมาก็มีงานแบบเดียวคือเป็นหมอ  ทางเลือกดูเหมือนจะไม่เยอะ แต่ตอนนี้ก็พยายามทำทางเลือกให้ตนเอง
อย่างที่เคยบอกว่าสมัครเรียนต่อไม่ได้ ... ดังนั้นก็ต้องทำงานต่อไปอีก1ปีก่อนกลับไปสมัครใหม่
ด้วยคิดว่าทำงานที่เดิมก็จำเจ ประกอบกับเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบความไม่มั่นคง ไม่ชอบความเปลี่ยนแปลง .... ดังนั้นทางเลือกก็คือลาออกจากที่ปัจจุบัน แล้วย้ายไปทำงานที่ใหม่ซะ 
ไม่ชอบความไม่มั่นคง ไม่ชอบเปลี่ยนแปลง ... แต่ตอนนี้อายุยังน้อยมีโอกาส ก็เลยต้องย้ายซะ เพราะถ้าย้ายจะได้เจอประสบการณ์อะไรใหม่ๆเพิ่มขึ้น ได้เจอสิ่งที่ไม่ชอบ เผื่อจะพัฒนาตนเองเพิ่มขึ้น

แต่โดยรวมก็ยังพอใจกับความเป็นมนุษย์เงินเดือนแบบนี้ไปเรื่อยๆ 

เป็นหมอ ทำอะไรได้หลากหลายนะครับ เป็น นักพูด ประกวดนางงาม เป็นนักร้อง(แมวมองไปเจอในห้องฉุกเฉิน)
นักวิจัยทางการแพทย์  นักวาดการ์ตูน หรือ อาจเป็นนักทำฟอนต์ก็ได้นะครับ

[เก้อ]

เอาแบบหมอเลี้ยบหรือหมอเหวงสิครับ

[จักรี]

อยากเปิดร้านเกม แต่พอให้เรียนหนังสือ

ไม่เห็นยากนิครับ       เปิดเสร็จก็ค่อยไปเรียนก็ได้   

ว่าแต่ว่า ต้องกลับมาปิดด้วยมั้ยละ