โฆษณา ?

[หมีโหด*]

 

[mittlelaymai~*]

พี่เร่เขียนอยู่ไหนอ่ะ
เมย์เขียนอยู่ที่เว็บ สนพ.แจ่มใส

[Piix]

.

[โก้]

กอล์ฟนั่งกล้วยโด่   

[|<3N]

ระวังมดขึ้นนะครับ

[kumogang]

ระวังมดกัดนะคะ 

[|<3N]

ระวังมดเข้านะเคอะ

[Kums]

มดกัดนี่ ถึงกับไม่สามารถใช้กล้วยได้เลยนะครับ

[roundbol123]

พี่เร่เขียนอยู่ไหนอ่ะ
เมย์เขียนอยู่ที่เว็บ สนพ.แจ่มใส

พี่เร่เค้าเขียนอยู่ที่ reweblog.blogspotcomค่ะ

[iannnnn]

ขุด




ไม่ใช่ขุดหรอก ตูเพิ่งเก็บดาวมาถึงจู๋นี้



บล็อกเอ็ง สารภาพว่าเคยเข้าไปอ่านตอนสองตอนเอง
ไม่ใช่ไม่ดี แต่รู้สึกว่าคนมันคิดอย่างเดียวกัน อ่านไปก็เหมือนกับคุยกะตัวเอง
เลยไม่รู้สึกเสียดสีแดกดันเหมือนกับอ่านราชดำเนิน (ฮา)

เปล่าๆ ไม่ใช่ยังงั้น
คือทุกวันนี้ตูไม่มีเวลาแม้แต่จะอ่านบล็อกที่ตูอ่านบ่อยๆ หรือเว็บที่ตูเข้าบ่อยๆ
เพราะแตกฟ๐งหนึ่งล่ะ (อ้าว) และเพราะงานการรุมเร้าอีกอย่างล่ะ

แต่คอลัมน์ที่เอ็งเขียนก็อ่านได้อ่านดีนะ
รู้สึกว่าต่างจากวิธีเขียนของคนอื่น
เหมือนเปิดอะเดย์ อ่านคอลัมน์ของหลานชายขึ้นมาตะหงิดๆ
ซึ่งถ้าเป็นได้อย่างนี้ก็สวยดี ว่าแล้วก็เปิดบล็อกเร่สักทีดีกว่า




ตูเคยพูดไว้ในบล็อกตอนไหนไม่รู้ แต่นานแล้วแหละ
บอกไว้ว่า บล็อกของตูที่ตูเขียนนี่ก็เพื่อต้องการสื่อสารกะคน
ให้เกิดแรงสะเทือนอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็สักนิด
ดังนั้นแน่นอนว่ามันต้องการผลิตออกมาให้คนอ่านกัน
ก็เลยมีการตลาดเข้ามาเกี่ยวข้องบ้าง
คือไปเมนต์บล็อกคนอื่นเขา (สมัยนั้นมีกี่บล็อกกันเชียว) แล้วเขาจะตามมาเอง

อันนี้คือยุคต้นๆ ของบล็อกหยาบคายที่ลงกับ Blogspot
เล่าไว้ให้รู้ว่าน้ำหน้าอย่างตูก็ผ่านจุดที่พยายามเสนอตัวมาแล้วเหมือนกัน
เพราะเชื่อว่าวัยรุ่นทุกคนก็มีต่อมความอยาก "มีตัวตน" ในโลกแห่งนี้ทั้งนั้น


แต่ไม่รู้ทำไม พอคนมันอ่านติด และถามหา
ได้วิธีการเขียนแบบอะไรก็ได้ของตูต้องเปลี่ยนเป็นเขียนให้คนอ่านชอบ
หรือไม่ชอบ อย่างแรงๆ เพื่อจะให้มันติดตลาดต่อไป
อยู่มาวันหนึ่ง ตูสะดุ้งกับความรู้สึกนี้ แล้วก็ลุกขึ้นมาอำลาบล็อกหยาบคาย
ปิดแม่งไปเลย - กลายเป็นตำนานส่วนตัว







ไม่ว่าจะอะไร เมื่อเริ่มต้นมาแล้วมีคนคาดหวังปั๊บ
มันก็จะกลายเป็นหน้าที่ ไม่ใช่ความสนุก อิสระในการปลดปล่อยของเราไปฉิบ
ไม่เว้นกระทั่งบล็อกไอ้แอนนนนน ที่ตูกะจะเปิดไว้เขียนอะไรที่เป็นเรื่องของกูจริงๆ
(แต่ก็อย่างว่า เรารู้สึกในสันดานเหมือนกันคืออยากให้ใครเข้ามาอ่านสักหน่อย จะได้รู้จักกู)

จนมาถึงวันหนึ่ง คนมันก็เข้ามาติด 
แล้วก็เหมือนเดิม มันเขียนไม่สนุกเลยเพราะคนอ่านติดแข้งพันขาไปหมด
จินตนาการที่ถูกการตลาดครอบงำนี่มันน่ากลัวนะ

หลังๆ บล็อกไอ้แอนฯ เลยเปลี่ยนไปเป็นเวอร์ชั่นขี้เกียจ นานๆ อัปที
แล้วก็เขียนเรื่องงุงิๆ ส่วนตัว อ่านเองยิ้มเอง ที่ตูว่าตูผ่อนคลายและสบายใจที่จะเขียน
มากกว่าเขียนแสดงความเท่ (ซึ่งก็อย่างที่บอกว่าเดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แบบเมื่อก่อน - คนมันเขียนกันเยอะแล้ว)


พูดไม่อายเลยนะ.. คือพอรู้ตัวว่าเราเป็น "คนมีตัวตน" ในโลกอินเทอร์เน็ตแล้ว (คือตูเป็นที่รู้จักแล้ว)
ไอ้อาการอยากโชว์ของอะไรนี่มันก็ไม่จำเป็นแล้วไง
เหมือนดารารำคาญการแจกลายเซ็นยังไงยังงั้น
ทั้งที่ตอนเข้าวงการละเซ็นแบบบรรจงกับแฟนๆ ทุกคนมาก่อนแท้ๆ

อนิจจัง...






เลยมียา 2 เม็ดให้เลือก ระหว่าง
- เม็ดสีฟ้า เขียนต่อไป เป็นอย่างที่เอ็งเป็น ความเป็นตัวจริงหรือตัวปลอมมันขึ้นอยู่กับบทพิสูจน์อะไรหลายๆ อย่าง
- เม็ดสีแดง หันไปเขียนให้คนอื่นอ่านตามเว็บบล็อกที่มีวงจรเป็นของตัวเอง (พวก เม้นแร้วนะ) จะได้ดัง

ไม่ได้บอกว่าอันไหนผิดอันไหนถูก มันอยู่กับการประคองตัวของตัวเอง
เพราะไม่ว่าเอ็งจะวิ่งไปทางไหน  ความเป็น "ตัวจริง" ของเอ็งเองตะหากเล่า
ที่จะพิสูจน์ว่าเพชรแท้ไม่แพ้ไฟ (โลกนี้ไม่มีสุภษิตนี้หรอก อน่ามามั่ว)

[แอ๊ะ]

ยักษ์ พึ่งตามมาถึงจู๋นี้เองหรือ 

ต้องใช้เวลา 2 ปี กว่าจะเก็บดาวหมด ทุกเม็ด 


สำหรับ blog ของหนูน้อยอาราเร่ ตูเข้าไปอ่านอยู่ ถ้าเป็นแบบที่เขียน ให้ระวังโรคซึมเศร้านะ วิธีแก้คือเข้ามาปั่นในแตกฟองบ่อย ๆ 

[เก้อ]

เพิ่งมาอ่านของพี่แอน

ชัดแจ้งแดงแจ๋

ที่ชอบอ่าน เนื่องจากอ่านแล้วนึกถึงตนเองในวัยนั้น ช่างละม้ายตัวเองจริงๆ
และตอนนี้ก็คิดว่ายังอยู่วัยนั้นอยู่  คนแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ


เวลาอ่านบล็อกใคร มีคติอย่างนึงว่า
ถ้าใครเขียนเรื่องอะไรที่มีคำว่าความรัก หรือมีหัวข้ออะไรทำนองนี้จะกดปิด
เพราะอ่านกี่ทีก็รู้สึกเป็นเรื่องน่าเบื่อ แบบเดียวกับเพลงไทยที่พูดแต่เรื่องนี้นั่นแล

แต่ของไอ้บอยไม่มีเลย
จริงๆชอบความคิดความอ่านใครแล้ว มันจะเขียนเรื่องอะไรก็คงอ่านอยู่ดี
ตอนนี้อยู่ดีๆก็นึกอยากอ่านไอ้เร่มันเขียนเรื่องนี้มั่ง มันจะออกมามุมมองตรรกะค่าสัมพัทธ์อะไรของมันอีกไหม
น่าสนใจดีนะเร่ 

[Layiji]

เอางี้เร่  ป๋าไปนั่งคิดนอนคิดหลายรอบแล้วว่าจะโฆษณาดีหรือไม่โฆษณาดี

สรุปทำสองเว็บเลย  เว็บนึงเป็น สินค้าโหล คือเอาจำนวนคนเข้าว่าโฆษณากระจาย อีกอันเป็น  สินค้าส่วนตัว คนคอมเม้นน้อยๆ แต่จะเขียนหรือไม่เขียนก็ได้เนื้อหาตอบสนองตัวเองไม่ใช่คนอื่น โฆษณาแต่แรกครั้งเดียวจบ (แต่ต้องโฆษณาคนละที่กันอันแรกนะและต้องไม่ใหญ่มาก) แล้วลองเช็คดูว่าชอบแบบไหน


ปล.ทีแรกเว็บบล๊อคของผมก็อยากโฆษณาให้คนมาเยอะๆนะ แต่พอคนเยอะจะมีปัญหา bandwidth มันเป็นการจำกัดเนื้อหาของผมอย่างแรงเลยไม่โฆษณามากดีกว่า 5-6 เม้นก็ดีใจจะแย่แล้ว


ปล. บักเก้อต้องกดปิดบล๊อคผมอย่างเร็วล่ะซิ

[หมีโหด*]

  ไม่อ่าน