โลกนี้สีชมพู

[ยัง มี พุง]

วันนั้นเลยคุยเปิดใจกัน ว่าทำไมพี่เค้าต้องโกหก

"ก็พี่ถามเรา เราเพิ่ง 20 เอง ถ้าพี่บอกว่าพี่ 30 พี่กลัวเราจะไม่คุยกับพี่น่ะสิ"

แต่ให้ตายเถอะ ตอนพี่แกบอกว่า 25 ตูก็เชื่อนะว่า 25

ไม่ได้เอะใจเลย อย่างที่บอก ตูคิดว่าพี่แกโกหกเพราะเรียนไม่จบซะอีก

ไม่ได้คิดว่าพี่แกจะจบมานานแล้วเลย

สรุปคือ ตลอดช่วงตุลาที่ปิดเทอม พี่นัท.ก็มาพัทยาบ่อยๆ เพราะว่าต้องมาดูตึก

มาทีไรก็จะมารับมาส่งไปทำงานตลอด กลางวันก็จะมากินข้าวด้วย ถ้าพี่เค้าว่าง

ไม่งั้นก็จะแวะเอาขนมมาให้ บางวันมีดอกไม้ด้วยนะ

แล้วที่ทำงานตูเนี่ย มันอยู่ในห้าง (ออกบูธขายของมายากลน่ะ)

พี่แกมาที รอบๆร้านก็จะแซวกันตลอด

จนตูเปิดเทอมนั่นแหละ ก็เจอกันน้อยลง แต่ว่าก็ยังได้เจอนะ

เพราะเสาร์-อาทิตย์ตูก็ยังต้องมาทำงานพิเศษที่พัทยาตลอด

คบกันมาได้ 3 เดือนก็ถือว่าไปไหนมาไหน เรียกได้ว่าเป็นแฟนกันเลยล่ะ

ก็เหมือนกับคนเป็นแฟนกันทั่วไป จับมือถือแขนหอมแก้มกันบ้าง

เกินเลยไปก็มีบ้าง ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

พี่เค้ามักจะบอกตูตลอด ว่าตูหน้าเหมือนคนๆนึงที่เค้ารู้จัก

เอาอีกแระ คราวพี่โรคจิต.ก็บอกว่าเหมือนรักแรกในมหาลัยที่แห้ว

คราวนี้มาอีก เหมือนใครอีกล่ะเนี่ย

ไม่ได้คิดอะไร ผ่านไปช่างมัน

เวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน ถ้าไม่มีใครถามอายุพี่นัท.

ก็คิดว่าแก่กว่ากัน4-5ปีแค่นั้นแหละ ไม่มีใครคิดว่าแก่กว่ากัน เกือบ 11 ปี

ผ่านไปเกือบครึ่งปี วันที่ฟ้าผ่าหัวใจตูก็มาถึง

วันนั้นปิดเทอมใหญ่แล้ว ตูก็กลับไปอยู่พัทยา

ก็วงจรชีวิตเหมือนเดิม ไปทำงาน พี่นัท.มารับ

ไปเที่ยวกลางคืนด้วยกันบ้างบางวัน

คืนนั้นก็เป็นอีกคืนที่นัดเพื่อนๆที่ทำงานเจ๊ และเจ๊ตูเอาไว้

แต่ตูกับพี่นัท.ไปถึงกันก่อน เลยยืนรอกันหน้าร้าน

ควักบัตรประชาชนออกมา เลยขอพี่นัท.ดู

ยังแซวเลยหน้าเด๊กกกเด็ก

พี่นัท.คงเขิน เลยมาแย่งของตูไปดู

"ตาล.หน้าเหมือนใครซักคนที่พี่รู้จักเลยนะ"

ไม่หรอก ตาล.หน้าเหมือนแม่จะตาย สำเนาถูกต้องนะจะบอกให้

แถมเอารูปแม่ให้ดู พี่นัท.ก็เงียบไป

"ตาล.รู้จักคนที่ชื่อ ... มั้ย?"

รู้จักสิ ... ขอบอกว่าใจตูไม่ดีตั้งแต่ตอนที่ได้ยินชื่อคนๆนั้นแล้ว

เพราะเหมือนความทรงจำที่มันหายไป มันกลับคืนมาแล้ว

"ตาล. ... นี่เฮียนัท.เองนะ"

เหมือนมีคนมาตบบ้องหูตู 2 ข้างพร้อมกัน

เหมือนโลกพร้อมใจกันเงียบ

เพราะชื่อคนที่พี่นัท.ถามว่ารู้จักมั้ย ..

มันคือชื่อแม่ตูเอง ... และพี่นัท. คือลูกพี่ลูกน้องของแม่ตูเอง

ถ้าเทียบศักดิ์ง่ายๆ เค้าก็คือน้าชายของตูนั่นเอง

ตูบอกพี่นัท.เลยว่ากลับกันเถอะ แต่จริงๆคือเราสองคนขับรถกันไปเรื่อยๆ

ไปไหนไม่รู้ ไม่มีจุดหมาย รู้แต่ว่าอยากอยู่กันแค่ 2 คน

------------------------------------

ย้อนกลับมาดูจุดเปลี่ยนแปลง

ทำไมตูดูบัตรประชาชนพี่นัท.แล้วไม่รู้?

เพราะว่าเค้าเปลี่ยนชื่อน่ะสิ ... จากชื่อเดิมเป็นยงยุทธ. เพื่อนๆคนอื่นก็เรียกยุทธ.

มีแค่บางคนที่สนิทๆจะเรียกนัท. ที่เป็นชื่อเก่า ตูเลยไม่เอะใจ

แม่ของพี่นัท. พี่ศักดิ์เป็นยายของตู เพราะว่าเป็นพี่สาวของคุณยายของตู

มีลูกหลงคือพี่นัท.นี่แหละ เลยเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ตูที่ห่างกันสิบกว่าปี และนามสกุลไม่เหมือนกัน

ส่วนตู สมัยเด็กๆพี่นัท.ก็จะเรียก น้ำตาล ตลอด แล้วตูก็จะเรียกว่าเฮียตลอด ต่างคนต่างไม่เอะใจ

เมื่อเจอกันอีกครั้งก็เรียก พี่นัท. และ ตาล. ตลอด เหมือนคน 2 คนนี้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

เหมือนเป็นแค่ชื่อโหลซ้ำกันธรรมดาๆ

เจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อตอนเด็กคือตอนที่เฮียรับปริญญา นั่นก็คือตูเด็กมากๆ

จนตูลืมไปแล้วนั่นแหละ ... ใครจะคิดว่าโลกมันจะโหดร้ายได้ขนาดนี้

ใครจะไปรู้ว่าโชคชะตาจะต้องให้ตูมาเจอกับน้าชายตัวเอง

และใครจะไปรู้ว่า โชคชะตา จะต้องแกล้งให้คนสองคนนี้รักกัน

---------------------

ขับรถกันมาเรื่อยๆ จนถึงบางแสน

ตูได้แต่น้ำตาไหลเงียบๆ

พี่นัท ... เฮีย

"ตาล.เรียกเหมือนเดิมเถอะ เหมือนที่เคยเรียก"

พี่นัท. ตาล.จะทำยังไง? ทำไมเรื่องนี้มันต้องเกิดกับเรา เราควรทำยังไงต่อไป?

"พี่เองก็เสียใจ ไม่มีใครคิดหรอกว่าโลกจะเล่นตลกร้ายกับเรา เรื่องที่เกิดขึ้นมามันก็ไม่ถูกหรอก ในเมื่อความรู้สึกมันเกิดมาแล้วจะให้หยุดมันเลยมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย พี่บอกตรงๆว่าให้พี่เลิกรักเราตอนนี้พี่ก็ทำไม่ได้ รึตาล.ทำได้?"

ตูตอบไม่ได้ ตูคงทำไม่ได้ แต่ตูจะต้องทำให้ได้

ทุกวันนี้ก็ยังเจอกันอยู่บ้าง แต่หลังๆมาดูเหมือนพี่เค้าจะทำงานหนักกว่าเดิม

ทำงาน 7 วันเลยทีเดียว โทรมไปเยอะมาก

เจอกันทุกครั้งต่างคนก็ต่างพยายามคิดว่า

"น้า กับ หลาน" เท่านั้น

หลังๆเหมือนต่างคนต่างพยายามจะไม่เจอ

ดูเหมือนจะเป็นทางเดียวที่ดีที่สุด

แต่ความทรงจำครั้งนั้น ความรักครั้งนั้น

จะให้ลบยังไงก็ลบไม่ได้ ใครจะคิดว่าความรักระหว่างหนุ่ม สาว

มันจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงๆ ไม่ได้มีแค่ในละคอนน้ำเน่า

กะปิ กับ เคย ต่างคนต่างดูกันไม่ออกจริงๆ

ว่าจริงๆแล้วเป็นญาติกัน

[กันย์]

  โหเจ๊

ทำไมโชคช่างทำร้ายเจ๊ฉะนี้

[ยัง มี พุง]

เพราะงั้นมาปอบเจ๊ที 

[บัวริมบึง]

อ่านแล้วเศร้าจังค่ะ

[❤ ตูน ❤]

 

[Princekun]

 

[Rabbitinblack]

  โชคชะตาโหดร้าย

[กวางจ้ะ]

เพราะงั้นมาปอบเจ๊ที 

ปลอบจ้ะเจ๊

เดี๊ยวก็กินไส้เลยนิ่





ปล. โชคชะตาช่างโหดร้ายและชอบเล่นตลกกับเราซะจริง

[gaenoy]

คิดไปคิดมา เดี๋ยวมาเล่าบ้างดีกว่า 

[เดอะบุ๋ม]

ยังไม่ได้อ่านของเจ๊ตาล แปะไว้ก่อนนะคะ 
กลับจากไปเรียนมา เดี๋ยวจะมาอ่านนะคะ 


วันนี้มีเรื่องจะมาเล่า เวลาเหลือน้อยแล้ว เดี๋ยวต้องออกไปเรียนก่อนบ่ายสาม


เมื่อวานนี้ที่บอกไว้ในจู๋สารภาพรัก ว่าจะไปบอกชอบผู้ชายคนนึง ในเน็ตเนี่ยแหละ
เป็นคนที่ชอบ แต่ไม่ได้อยากจะเป็นแฟนเค้าหรอกนะ แค่รู้สึกดีๆด้วย
มีแอบคิดถึงบ้างบางโอกาส และสุขใจ ที่ได้คุยกับเค้า 
คุยกันมาระยะหนึ่ง ตอนแรกรู้สึกไม่ชอบหน้าตาคนนี้มากๆเลย
เป็นคนที่นิสัยต่างกันสุดขั้ว เค้าใจดี และใจเย็น ชอบแกล้ง ให้โมโห
แรกๆก็ไม่ได้อะไร หลังๆมาเค้ามาชวนคุย ตลอด เกือบทุกวัน
บ่อยๆเข้ามันก็เริ่มหวั่นไหว จากไม่ชอบ มาเฉยๆ จากเฉยๆ กลายเป็นชอบ เฉยเลย
เพราะได้อ่านเรื่องจริงนี้อาจเป็นคุณที่กิ้วเอามาเล่า(เรื่องคนข้างบ้าน)
เลยรู้สึกกลัวขึ้นมา  ว่า ถ้าไม่ได้บอก มันจะสายเกินไปหรือเปล่า เลยกลั้นใจบอกไป

ก่อนจะบอกรู้สึกตื่นเต้นมากมันยังไงบอกไม่ถูกสิ
เป็นคนแรก ที่เกิดอาการอย่างนี้ด้วย 
เกิดมาก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
ใจเต้นตุบๆๆๆ อย่างกับจะกระเด็นออกมานอกอกซะให้ได้   
พอรวบรวมลมปรานทั้งสี่ห้องหัวใจได้แล้ว ก็รวบรวมสมาธิ
คิดหลายรอบมาก ๆว่า เฮ้ย เอาจริงเหรอวะ เอาแน่เหรอวะ จะดีเหรอ
สุดท้ายก็กลั้นใจบอกเค้าไปจนได้   

อาการก่อนบอกตื่นเต้นมาก
อาการหลังบอกไปแล้วตื่นเต้นกว่า
โอ่ย ร้อนท้อง ท้องใส้ปั่นป่วน ทั้งปวดฉี่  เหงื่อแตกพลั่กๆ ทั้งๆที่แอร์เย็นจะตาย
ที่ปรึกษาส่วนตัวบอกว่าบอกไปแล้วมันจะโล่ง เอาสิลองดูๆ
มันโล่งตรงไหนฟะ    ไม่เห็นจะโล่ง 
บอกไปแล้วอึดอัดโคตรๆ 
บรรยายความรู้สึกไม่ถูก อยากไปกระโดดน้ำแล้วมุดๆๆ
ทั้งกลัว สาระพัดสารเพ  กลัวเค้าไม่คุยด้วยบ้างล่ะ
กลัวเค้าหนีหน้าไปบ้างล่ะ ฟุ้งซ่านมากๆ 
ใครไม่เคยคิดดีๆก่อนนะ มันสุดยอดจริงๆ   



อาการหลังจากที่บอกไป แต่ยังไม่ได้คำตอบกลับมาจากเค้า
โคตรจะลุ้น 
อึดอัดทนไม่ไหวเลยไปอาบน้ำนอนเลย
แต่กว่าจะนอนหลับ กลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอน
หลับไปตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว

พอมาตอนเช้า ก็ได้รับคำตอบจากเค้ามา
เป็นเพลง  แต่อ่านแล้วงง ไม่รู้เค้าจะสื่อว่าอะไร 

เพลงนี้

"สิ่งที่เราเห็นนั้นมันคืออะไรกัน
ภาพที่เห็นมันคือความจริงหรือความฝัน
จินตนาการกับตัวจริงนั้นอาจไม่เหมือนกัน
และความฝันนั้นพลันตื่น เมื่อลืมตา"

อ่านแล้ว งง แต่ก็ปลง คิดว่าเค้าคงไม่ได้ชอบ
ปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไร
ยังดีที่ได้บอกไปตอนที่ยังไม่สาย

เคยได้ยินคนบอกมาว่า
ในโลกอินเตอร์เน็ต เปรียบเป็นภาพเสมือน
รับรู้ได้ สัมผัสไม่ได้
แต่ "เจ็บจริง"   มันเป็นอย่างนี้นี่เอง   


สักพัก เค้าก็ออนเอ็มมาทัก
ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกละ
เฮ้ย...เอาไงดี    รู้สึกกลัวแบบบอกไม่ถูก
เค้าทักมา ก็ไม่ได้ตอบกลับไป
จนกระทั่ง ...

[psyfer]

ฮี้ มาจบตอนจนกระทั่งได้ไงวะ 

[เดอะบุ๋ม]

 

ยังไม่จบเจ๊

เดี๋ยวมาเล่าต่อนะ

ไปเรียนถักตุ๊กตา ก่อน    จะไม่ทันแล้ว

[กวางจ้ะ]

โห.. ชอบทิ้งท้ายให้รอ

อย่าลืมมาต่อไว ๆ นะ

[แตน]

เรื่องของตาลเศร้าอะ

[เดอะบุ๋ม]

พี่ตาล.      โชคชะตาเล่นตลกจริงๆ โหดร้ายมากเลยอ่ะ 



// มะ!! ต่อๆๆ


อืม ..พอเค้ามาทักในเอ็มก็ไม่ได้ตอบอะไรไป
ตอนนั้นกลัวมาก 
เค้าก็ถามว่าวันนี้ไม่ทำงานเหรอครับ
ก็ตอบว่า ไม่ได้ทำค่ะ หยุดเสาร์-อาทิตย์ (สองเดือนก่อนไมได้หยุด)
แล้วก็เงียบไปครู่ใหญ่เลย ทั้งสองคน
คือตอนแรกอ่ะ ไม่คิดว่าเค้าจะทักมา
พอเค้ามาทักเลยตกใจ ทำอะไรไม่ถูก
เลยขอโทษเค้า ที่บอก 
เค้าก็ถามว่าขอโทษเรื่องอะไรครับ
เลยบอกไปว่าขอโทษ ที่บอกว่าชอบ ฟุ้งซ่าน น่าอายมากเลย
แล้วเค้าก็ตอบมา "พี่ไม่ได้บอกว่าพี่ไม่ได้ชอบบุ๋มซักหน่อย" 

ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ
พูดแบบนี้แปลว่าไง    ยังงงๆ กับเพลงที่เค้าให้มา
เลยบอกเค้าว่า ไม่เข้าใจ เอาเพลง 704 มาให้ทำไม เห็นบุ๋มเป็นผี รึ (ไม่รู้จักเพลงนี้ เลยก้อบเนื้อร้อง ไปกูเกิ้ล เจอเพลง 704  )
เค้าก็บอกว่า พี่ให้เพลงไปหมายถึงว่าเรายังรู้จักกันน้อยไปรึเปล่า ไปอ่านดูใหม่
แล้วเพลงนั้นก็ไม่ใช่เพลง 704 ด้วย 

  โคตรอายเลย

แล้วเค้าก็พูดต่อ :

"แค่ถามบุ๋มว่า สิ่งที่เห็นตอนนี้ มันคือจินตนาการรึเปล่า
จินตนาการกับตัวจริงนั้นอาจไม่เหมือนกัน
พี่ก็ชอบบุ๋มนะ
แต่ตอนนี้ก็แค่ชอบ
ไม่ได้มากไปกว่านั้น เพราะพี่รู้ว่า
สิ่งที่เราเห็นหรือชอบ มันก็อาจเป็นเพียงแค่จินตนาการ
นั่นแหละ
เจอตัวเป็นๆ กันจริงๆ อาจจะเปลี่ยนใจก็ได้..

รู้สึกดี ที่ได้คุยด้วย
คิดถึงบ้างเป็นบางโอกาส
แต่พี่เป็นคนที่เคยชินกับการอยู่คนเดียวนะครับ
แต่ถ้ามาอยู่ใกล้ๆ ก็น่าจะดีกว่านี้
ได้คอยดูแล ได้ทำกับข้าวให้กิน ได้พาไปเที่ยว "  (ที่จริงมีเยอะกว่านี้  แต่เขิน      เลยเอามาแค่นี้ ) 

ตอนนั้นความรู้สึกมันวิ๊งงงง วูบ  วิ๊งงงง วูบ ยังไงบอกไม่ถูก
เฮ้ย นี่มันเหนือความคาดหมายนี่ 
ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม 

เฮ้ย ที่ผ่านมาเราไม่ได้รู้สึกไปคนเดียวนี่ 
โอ้วว มายก๊อดด 

เลยถามเค้าต่อว่า รู้ตัวมาก่อนรึเปล่าว่าบุ๋มชอบ
เค้าก็บอกไม่รู้ แล้วเค้าก็ไม่รู้ตัวว่าชอบบุ๋มตอนไหนเหมือนกัน

นั่งยิ้มอยู่คนเดียวเป็นวรรคเป็นเวร 
ความรู้สึกมันบรรยายไม่ถูกจริงๆ
พอคิดถึงทีไร ก็ได้ยิ้ม  มีความสุขจริงๆเล้ย ..


กระนั้น ยังโดนเค้าบ่น ว่า "วัยรุ่นจริงๆ "
ก็มันไม่เคยเป็นแบบนี้เน่นา 

ความสัมพันธ์ตอนนี้ก็เหมือนกับว่า
ต่างฝ่ายต่างรู้ว่ารู้สึกยังไง
การที่รู้ว่า เค้ากับเรารู้สึกเหมือนกัน 
นี่มันก็แฮปปี้ดีแฮะ   
ตอนลุ้นนี่ตื่นเต้นสุดยอด 

พอมาถึงตอนนี้

ไม่ได้คิดไปไกลว่ามันจะพัฒนา
ไม่ได้หวังว่าจะเป็นได้มากกว่า
ไม่ได้คิดต่อว่าเรื่องราวมันจะก่อปัญหา
เพียงเท่านี้ เท่านี้ ฉันก็สุขอุรา
ยู้ฮูๆ 

(ความรู้สึกมันเหนือคำบรรยาย แต่พิมพ์มานี่ ไม่พอบรรยายความรู้สึกแม้แต่เศษเสี้ยวของใจเลยล่ะจ๊ะห์)