โลกนี้สีชมพู

[蓝月 (lán yuè)]

สำหรับคนเหงา

SOMEONE

จะดูรอบหนัง จะตีหน้าสดใส ก็ช่วยไม่ได้ ไม่ได้ ให้มันหยุดเหงา
จะเติมสีสัน ยังไงก็ยังงั้น ทุกวินาทีก้มมองก็เห็นแค่เงา

* ดูเขาเดินจับมือกัน ผ่านไปทีละคู่
ดูแล้วรู้สึกเดียวดาย ทำเป็นยิ้มเดินสวนไป
ดูฉันสิไม่ดีเลย ไม่มีคนมาสนใจ
เงียบจนได้ยิน เสียงหัวใจตัวเองร่ำร้อง

** อยากมี SOMEONE SOMEONE กุมมือฉันเวลาไปไหน
SOMEONE SOMEONE สักคนให้ฉันจับมือไว้
ให้ทุกก้าวที่เดินไม่สับสน ให้ถนนที่ดูกว้างไกล
แคบลงมา แคบลงมากกว่านี้

อยากมี SOMEONE SOMEONE กุมมือฉันไม่ว่าอยู่ไหน
SOMEONE SOMEONE สักคนให้ฉันอบอุ่นใจ

ให้อะไรเดิมๆเปลี่ยนแปลงไป ไม่ต้องเงียบงันอย่างนี้
I LOVE U BABY อยากพูดคำนี้จัง

เจอะใครดูดี บางทีก็เหลือบมอง แล้วเห็นว่ามีคนจองก็เลยเข้าใจ
ไม่อยากอยู่คนเดียว เมื่อไหร่นะจะพบ
คนที่จะพออยากคบ คนที่เฝ้าคอย

[ยัง มี พุง]

ความรักของตูไม่ค่อยหวือหวา

อย่างว่ามันเป็นสีชมพูกะปิ เพราะเวลาจะหวาน มันมักจะมีความเค็มของน้ำตามาด้วยเสมอ

จะว่าประทับใจคงไม่ใช่ มันเป็นอะไรที่ไม่ลืมดีกว่า

ตอนสมัยปี 1 (ดูอวตารตูตอนปีหนึ่งประกอบจะได้อารมณ์มาก)

ในทับแก้วพอช่วงใกล้สอบจะมีเทศกาลโดดหอไปนั่งอ่านหนังสือหน้า 7-11

เพราะว่าหอหญิงปิดสี่ทุ่มครึ่ง รวมตัวกันโลดไปนั่งหน้า 7-11 บรรยากาศคึกคักมาก

เพราะว่าจะมีหลายๆคณะมานั่งรวมกัน

ตอนนั้นนั่งตรงข้ามกับโต๊ะพี่วิดยาฯ

โอ๊ะ .. ชอบบบ  

แต่ทำอะไรไม่ได้นะ นอกจากมอง มองมันทุกคืนที่ไปอ่านหนังสือนั่นแหละ

แต่วันหลังๆเห็นพี่แกชอบมานั่งอ่านหนังสือคนเดียวหน้าคณะเภสัชฯ

ไล่ถามเพื่อน ถามคนรู้จักทุกคนที่อยู่วิดยา สุดท้ายได้ความว่า

พี่แกชื่อกิฟท์. เรียนวิดยา เอกคอม ปี 2

โอ้ ... ความรักของพี่เกิดที่ 7-11 ยังไงหยั่งงั้นเลย

มองอยู่นั่นแหละเป็นอาทิตย์กว่า  สุดท้ายเลยตัดสินใจเอาของสื่อรักไปให้

คืนวันที่ 15 กันยาฯ วันที่ระลึกถึงอ.ศิลป์ พีระศรีพอดี

แถมเป็นวันเกิดพี่เค้าอีกด้วย เลือกวันเหมาะจริงตู

เห็นพี่แกอ่านหนังสือคนเดียวท่าจะง่วง เลยเอากาแฟไปให้

ไอ้กาแฟยี่ห้อ A-ha นั่นแหละ ตูชอบรสชินนามอน ตูเลยซื้อไปให้พี่แก

เดินเหวอๆ เขินๆไปให้พี่เค้า พร้อมคำพูดที่คิดว่าโง่ง่าวที่สุดในชีวิต

"พี่กิฟท์. อ่ะให้"

:08:คิดได้ไง อ่ะให้ กาแฟ อะฮ่า

"เอ่อ .... น้องนั่งก่อนสิ"

โอ้ย พี่น้องครับ ไอ้คำว่าใจจะทะลุน่ะ เข้าใจวันนั้นเลย

พี่แกก็ชวนคุยนู่นนีนะ แล้วก็มาประโยคเด็ดดอกที่ 1

"รู้จักพี่ป่าน.มั้ย คณะเราน่ะที่เป็นหลีดฯ"

(( รู้ๆ พี่แกมาซ้อมหลีดฯให้อยู่))

"พี่เคยจีบป่านแหล่ะ แต่แห้ว "

(( ))

"เราหน้าเหมือนป่าน.นะ"

:39:เกิดอาการตัวตายตัวแทนกันขึ้นมาทีเดียว

และในคืนเดียวกันนั้น ประโยคเด็ดดอกที่ 2 ก็ตามมา

จำรายละเอียดไม่ได้หรอก แต่แย๊บไปเรื่องเพื่อนเค้าแอบหาว่าเค้าเป็นคู่เกย์กัน

"เฮ้ยบ้าเหรอ พี่ไม่เป็นเกย์หรอก พี่มีแฟนแล้ว"

...

:05:โธ่ มนต์รักหน้า 7-11 และกาแฟ A-ha

แม้ง ไม่ใช่ผสมชินนามอนอย่างเดียวนะ A-ha เนี่ย

มันผสมแห้วด้วย  

(ตัดตอนก่อน มีอีกยาวเรื่องนี้ เพราะมันยืดเยื้อมา 5 ปีกว่าจะจบ)

[ส้ ม ♥]

รอติดตามเรื่องของ ปุกและตาลนะจ๊ะ

นังเอ เล่าเรื่องแกกับน้องตามาเลย อย่ามาเนียนอ่านแต่ของชาวบ้าน 

[蓝月 (lán yuè)]

อะให้ กาแฟ อะฮ่า

[ส้ ม ♥]

ใจทะลุ   


ใจมันตุ้มๆต่อมๆจริงๆนะ ถ้าเค้าทำหน้าเหวอ หรือไม่รับ หรืออะไรยังไงล่ะ

ดันชวนนั่งซะนี่ กรี๊ดๆๆๆ

[ยุนเอ]

รอติดตามเรื่องของ ปุกและตาลนะจ๊ะ

นังเอ เล่าเรื่องแกกับน้องตามาเลย อย่ามาเนียนอ่านแต่ของชาวบ้าน 

ไปโลกนี้สีเหียวซิ แล้วจะเล่า 

[Soris0ri]

กระจู๋สำหรับคนมีแฟนรึปล่าวเนี่ย 

[โบว์]

อ้าว ส้มแกไม่อยากรู้เรื่องชั้นแล้วเรอะ   


ปล.คิดถึงเทศกาลโดดหอที่ตาลว่า แต่ให้ตายเถอะโดดมาไม่เคยรอด หลับตลอด

[ส้ ม ♥]

เล่าเรื่องของแกกับแอน ชั้นต้องกรี๊ดแน่เลย

เพราะชั้นแอบไป จมล ถามมันเรื่องแหวนว่า ไอ้บ้าอย่างมันจะทำอะไรหวานๆได้ด้วยเรอะ

จะให้แหวนโบว์ยังไง คุกเข้า ใส่ในขนม หรือเขวี้ยงใส่หน้าโบว์

มันเลยส่งรัก ส่งกล้วย กลับมาใน จมล 

[Buob Marley]

เอาล่ะ นึกคึกมาเล่ามั่งแล้ว

เริ่มจากตอนที่รู้จักแฟนคนปัจจุบัน (ที่ปีที่ผ่านมาลุ่มๆ ดอนๆ ที่สุดนี่แหละ)

ตอนรู้จักกันนะ ตกยกเครดิตให้เพื่อนเลย
ตอนนั้นอยู่ปีสองที่ศิลปากร (จริงๆ โดนรีไทร์เรียบร้อยแล้ว เรื่องนี้ยาวอย่าพูดถึงเลย)
ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นเดือนพ.ค. ปี46 ที่มหาลัยมีงานประกวด SMA (Silpakorn Music Award)
ตูก็นั่งดูอยู่กับเพื่อน แล้วเสือกทะลึ่งมีเพื่อนอยากได้เบอร์เด็กโบราณฯ คนนึง
แล้วก็บังเอิญอีกที่ตูมีเพื่อนสมัยมัธยมเรียนโบราณฯ อยู่ เลยเดินเข้าไปถามเบอร์ให้

ด้วยความที่ค่อนข้างสนิทสนมกัน เพราะเคยทำกีฬาสีด้วยกันตอนม. ปลาย ก็คุยกวนตีน พูดมากตามประสาตู
ปรากฎว่า แฟนตูเขานั่งอยู่แถวนั้น เกิดนึกว่าไอ้บ้านี่มันตลกดีเนอะ หน้าตาอย่างโจร ใส่เหล็กดัดฟัน แถมพูดมากชิบเป๋ง
เลยอยากคุยด้วย ขำๆ!

ผลคือหลังจากนั้นสิบนาทีมีสายลึกลับโทรมา อ้างว่าได้โทรมาเบอร์นี้รึป่าว มีมิสคอลขึ้น (แหมมุกเสี่ยวระเบิด)
ตูก็พอจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าใครสักคนแถวนี้จะอำตูแน่ๆ เสียงดนตรีในงานมันเพลงเดียวกันเอ็กโค่อยู่ข้างหลัง
นั่นคือจุดเริ่มต้นการได้รู้จักกัน ทุกวันนี้ตูนังล้ออยู่ว่าโทรมาจีบตูก่อน

เดี๋ยวขอเรียบเรียงในใจก่อนแล้วค่อยมาเล่าต่อ

[ยุนเอ]

ของพี่บวบ ว๊ายๆๆๆ 

[Soris0ri]

สนุกดีเนอะ 

[กวางจ้ะ]

  กิ๊ว ๆ

[ส้ ม ♥]

รักในรั้ว มีแบ็คกราวเป็นงานดนตรี

[จักรี]

น่าสนุกจังเลย เวลาชอบนะ
แต่เวลาเลิกชอบแล้วไม่สนุกเลย 

เหมือเสือโจรพันธุ์เสืออะ ที่ต๊อกบอกน้องว่า ถ้ากล้าที่จะยิงคนอื่นก็ต้องพร้อมที่จะถูกยิงด้วย

ถ้าพร้อมที่จะรักก็ต้องพร้อมที่จะอกหักด้วยนะเออ   เป็นไงเหมือนกูรูมั้ย