ระลึกความหลังครั้งยังเป็นเด็ก

[นายโอ้เอ้]

       
         ++พูดกะใครแทนตัวเองว่าลูกตลอด กระแดะสุด ต่อมาเมื่อโตจนเติบเช่นปัจจุบัน เหลือคำว่า "ลูก" ไว้แทนตัวเองกะคนสี่คนในชีวิต

คือพ่อ แม่  ยาย และ น้าสาว  (จริงๆ มีห้า คือรวม ตา ไปด้วย แต่สถานภาพตาปัจจุบันไม่นับเป็นคนแล้ว เพราะชิงตายหนีหลาน จึงไม่รวม)

ลูกอย่านั้น ลูกอย่างนี้  ฟังน่ารักดีนะครับ




ตอนเด็กๆ ห้ามพูดคำหยาบคายเด็ดขาด เป็นปรกาศิตของตา
ใครพูดนี่โดนตบปากสถานเดียว แทนตัวเอง เธอกับฉัน
โดมาหน่อยก็ นาย กับ เรา

เพิ่งจะมามึงๆ กูๆ ก็ตอนเรียมหาลัยนี่แหละ 

[psyfer]

เรื่องคำหยาบที่บ้านห้ามเหมือนกัน
ประเภทมึงกู ได้ยินเมื่อไหร่โดนตบปากเมื่อนั้น
เลยเกลียดความหยาบคายมากๆ ชนิดฮีทขึ้นทันที   

เวลาพูดจะเป็นเด็กคนเดียวในหมู่บ้านที่พูดแทนชื่อตัวเอง
ตอนนั้นรู้สึกแปลกแยกมากๆ 

[บัวริมบึง]

เรื่องสีกับนมเนี้ยเป็นเหมือนอัยย์เลย

ใช่ๆ เคยคุยกะเพื่อน เป็นกันหลายบ้านเลย แสดงว่าพี่น้องร้ากกั๊น รักกัน คงหายาก

ลูกอย่านั้น ลูกอย่างนี้  ฟังน่ารักดีนะครับ

ตอนเด็กๆ ห้ามพูดคำหยาบคายเด็ดขาด เป็นปรกาศิตของตา
ใครพูดนี่โดนตบปากสถานเดียว แทนตัวเอง เธอกับฉัน
โดมาหน่อยก็ นาย กับ เรา

เพิ่งจะมามึงๆ กูๆ ก็ตอนเรียมหาลัยนี่แหละ 

ค่ะโอ้เอ้ ซึ่งไม่สอดคล้องกะหน้าตาคนพูดเล้ย นักเรียนได้ยินยังบอกว่า อ.ยังลูกอยู่อีกเหรอ..ปูนนี้แล้ว

555เลยบอกไปว่า "ไม่ว่าชั้นจะแก่เท่าไหร่ ก็ยังเป็นลูกอยู่นี่ยะ!"

      ส่วนเรื่องคำหยาบ ที่บ้านก็เหมือนกันค่ะ ทะเลาะกะน้อง โกรธกันจนถึงที่สุด เอาไม้กวาดไล่ตีกัน ก็ไม่เคยขึ้นกูมึง

ไม่เคยพูดกูมึง หรือคำหยาบเลย ตั้งแต่จำความได้จนป.๖ มาเริ่มพูดตอนมัธยมฯ จำได้ว่าครั้งแรกอุทานว่า เดื่อนเอ๊ย ในครัวดังลั่น

(แบบคล้าย ๆ ดอเอ๊ยอ่ะ แต่ไม่อยากพูดคำนั้นเลยเลี่ยงไป) พ่อร้อง เฮ้ย! แล้วตะโกนถามมาจากหน้าบ้านว่า "ลูกพูดไรตะกี้" เลยต้องรีบบอก

ว่าเดื่อน เดื่อน แต่ก็ถูกสั่งห้ามพูดอยู่ดี

     
       เหมือนจอยเลย แทนตัวเองว่าเดียร์ ในขณะที่คนอื่นๆ อย่างดีก็คือเรา  จริงๆ ยายเลี้ยงให้แทนตัวเองว่า "น้องเดียร์" ด้วยนะ

แบบพูดกะคนอื่น น้องเดียร์แทนตัวเองว่าน้องเดียร์นะลูก แต่สามัญสำนึกมันบอกตัวเองว่ากระแดะเกิ๊น ตูรับไม่ไหว เลยไม่ใช้

ปัจจุบันแก่มากแล้ว เค้าก็ยังเรียกว่าน้องเดียร์อยู่  เวลาโทรฯ คุยกัน ก็น้องเดียร์อย่างนั้น น้องเดียร์อย่างนี้  ช่างมีความพยายามเสียจริง

จะบอกหลายทีแล้วว่า "แม่ๆ เดียร์ไม่น้องแล้วแม่"

[กิมจิซี๊ด]

ตอนป.3 เคยห้าวหาญขนาดไม่นั่งรถโรงเรียนกลับบ้าน แต่ขึ้นสองแถวกลับบ้านเอง
แถมยังพาสาวบ้านข้างๆที่เรียนด้วยกันกลับด้วย  พอถึงบ้านโดนไม้แขวนเสื้อตีเลย 

ตั้งแต่นั้นมาแม่ก็ให้กลับบ้านเองตลอด  \/

ได้ทีเถลไถลตั้งแต่เด็ก ไม่มืดไม่ค่ำไม่กลับบ้าน   

///กร๊าก ตอบช้าไป ..โดนตัดหน้าซะแล้วต๋อย

[เดอะบุ๋ม]

อนุบาลถึงประถม
ตอนเด็ก ประถมเรียนเก่ง  ขยันมาก วันไหนทำการบ้านไม่เสร็จจะนอนไม่หลับ
วันไหนไปโรงเรียนไม่ทันเข้าแถว ไม่ได้ยืนเคารพธงชาติ จะร้องไห้  อายมากเวลาเดินเข้าแถวสายๆ
วิชาที่ถนัดที่สุดจะเป็นภาษาไทย เวลาพ่อบอกให้อ่านหนังสือ ก็จะเอาภาษาไทยมาอ่าน อ่านวิชาอื่นไม่เป็น 
เคยเป็นนักกีฬาโรงเรียน  วิ่ง  แฮนบอลด์  วอลเล่ย์บอล  และปิงปอง  เล่นไม่เก่ง แต่ขยันซ้อมมาก  ตื่นวิ่งพร้อมเพื่อนตั้งแต่ตี สี่ 
เคยตีกันกับเด็กต่างโรงเรียนต่างเพศ  ตอนงานกีฬากลุ่มตอนนั้นอยู่ป.4   เพราะมันวิ่งมาชน ทำให้ลูกแตงโมที่อุ้มไว้หลุดมือตกแตก แค้นมาก
เคยตีกันกับเพื่อนตอนอนุบาล  หน้าเสาธง ผลร้องไห้ทั้งคู่ 
เคยแอบเล่นไพ่ ครั้งแรก ที่บ้านเพื่อน  พ่อไปเจอ โดนตี ทั้งอายเพื่อนทั้งเจ็บ   
เคยเล่นดีดยาง  เล่นลูกแก้ว เล่นได้เยอะๆ โดนพ่อเอาไปเผาไฟหมด ทำร้ายจิตใจมาก เอาซ่อนไว้ยังหาเจอ 
เคยเป็นหัวหน้าแก๊งค์เด็กแถวบ้าน ไปจับจั๊กจั่น  มีหนังสติ๊ก ยิงกิ้งก่า แต่ไม่เคยโดนซักครั้ง 
เคยนั่งรถเมย์ไปโรงเรียนตั้งแต่ปลาย ป.6 - ม.6   ตอนม.1 ไปถึงร.ร. 7 โมงกว่า  ตอน ม.6 ตื่นเจ็ดโมง


ตอนเข้ามัธยม
เคยเข้าห้องปกครอง คดีแปลงผักถูกกลั่นแกล้ง มีรอยเท้านิรนามบนแปลงผัก  เพราะมันไม่ถูกกับเพื่อนที่อยู่กลุ่มกะเรา
เคยบอกอาจารย์ฝ่ายปกครองว่าเห็นคนที่เอาเท้าเหยียบแปลงผัก และชี้หน้าไอ้คนที่เหยียบ เพราะผักเราสวยกว่า โตกว่า
เคยโดดเรียนไปดูหนัง
เคยเป็นสต๊าฟแสตนเชียร์ ตอนนั้นประทับใจมาก กับเพื่อนๆ หลายคน 
ตอนม.ต้น ยังเรียนได้เกียรตินิยมอยู่ พอเริ่มม.3 ไม่ชอบคณิตศาสตร์ ได้เกรด 1 มากิน เลยไม่ชอบตั้งแต่นั้นมา




 

[ส้ ม ♥]

ตอนช่วงอนุบาล ครูให้เรียกเพื่อนว่าคุณ จนติดปากมาถึงประถม

พอย้ายโรงเรียนเลยเรียกแต่ เธอๆ

[❤ NoOIzY&Tad ❤]

ชอบไปหยอดเหรียญไอนี่กิน 

[บัวริมบึง]

  เหมือนกันๆ แล้วยังมีตังเมด้วย  เหนียวฟันแทบหัก แต่ก็ยังกิน

[蓝月 (lán yuè)]

อนุบาลถึงประถม
ตอนเด็ก ประถมเรียนเก่ง  ขยันมาก วันไหนทำการบ้านไม่เสร็จจะนอนไม่หลับ
เหมือนกันๆ แม่เล่าให้ฟังว่าตอน ป.4 ทำการบ้านไม่ได้แล้วร้องงอแง โดนตีเลย
วันไหนไปโรงเรียนไม่ทันเข้าแถว ไม่ได้ยืนเคารพธงชาติ จะร้องไห้  อายมากเวลาเดินเข้าแถวสายๆ
ขี้กลัวเวลาตัวเองทำผิดเหมือนกัน แต่ตอนนี้เฉยๆ ละ
วิชาที่ถนัดที่สุดจะเป็นภาษาไทย เวลาพ่อบอกให้อ่านหนังสือ ก็จะเอาภาษาไทยมาอ่าน อ่านวิชาอื่นไม่เป็น 
เคยเป็นนักกีฬาโรงเรียน  วิ่ง  แฮนบอลด์  วอลเล่ย์บอล  และปิงปอง  เล่นไม่เก่ง แต่ขยันซ้อมมาก  ตื่นวิ่งพร้อมเพื่อนตั้งแต่ตี สี่ 
เคยตีกันกับเด็กต่างโรงเรียนต่างเพศ  ตอนงานกีฬากลุ่มตอนนั้นอยู่ป.4   เพราะมันวิ่งมาชน ทำให้ลูกแตงโมที่อุ้มไว้หลุดมือตกแตก แค้นมาก
เคยตีกันกับเพื่อนตอนอนุบาล  หน้าเสาธง ผลร้องไห้ทั้งคู่ 
เคยตีกะเพื่อนตอนเด็กแล้วร้องไห้มาฟ้องพ่อ พ่อไปเอาเรื่องที่โรงเรียนแล้วโดนครูศอกกลับมาว่า "ก็ลูกคุณไปหยิกเค้าก่อน" จบเลย
เคยแอบเล่นไพ่ ครั้งแรก ที่บ้านเพื่อน  พ่อไปเจอ โดนตี ทั้งอายเพื่อนทั้งเจ็บ   
เคยเล่นดีดยาง  เล่นลูกแก้ว เล่นได้เยอะๆ โดนพ่อเอาไปเผาไฟหมด ทำร้ายจิตใจมาก เอาซ่อนไว้ยังหาเจอ 
เคยสะสมตุ๊กตากระดาษได้เยอะๆ แล้วโดนแม่เอาไปทิ้งเหมือนกัน
เคยสะสมขายหัวเราะ มหาสนุก แม่ก็เอาไปทิ้งเหมือนกัน
เคยสะสมการ์ตูนญี่ปุ่น ลงถังหยะเช่นเดียวกัน
เคยเป็นหัวหน้าแก๊งค์เด็กแถวบ้าน ไปจับจั๊กจั่น  มีหนังสติ๊ก ยิงกิ้งก่า แต่ไม่เคยโดนซักครั้ง 
เคยนั่งรถเมย์ไปโรงเรียนตั้งแต่ปลาย ป.6 - ม.6   ตอนม.1 ไปถึงร.ร. 7 โมงกว่า  ตอน ม.6 ตื่นเจ็ดโมง
ประถมนั่งรถตู้โรงเรียน ม.ต้นแม่ไปส่ง ตื่นหกโมงกว่าๆ บางทีก็ตีห้า ไปช่วยพ่อเลือกอาหารเช้าที่ตลาด
ม.4 ขับรถไปเรียนเอง ตื่นหกครึ่ง ม.5 เริ่มตื่นหกโมงห้าสิบ
โรงเรียนเข้าแถวตอน 7.45 เริ่มไปถึงเจ็ดครึ่งมั่ง เจ็ดสี่สิบมั่ง เจ็ดสี่ห้ามั่ง
บางทีก็ไปแปดโมงกะเก้าโมง


ตอนเข้ามัธยม
เคยเข้าห้องปกครอง คดีแปลงผักถูกกลั่นแกล้ง มีรอยเท้านิรนามบนแปลงผัก  เพราะมันไม่ถูกกับเพื่อนที่อยู่กลุ่มกะเรา
เคยบอกอาจารย์ฝ่ายปกครองว่าเห็นคนที่เอาเท้าเหยียบแปลงผัก และชี้หน้าไอ้คนที่เหยียบ เพราะผักเราสวยกว่า โตกว่า
เคยโดดเรียนไปดูหนัง
เคยเป็นสต๊าฟแสตนเชียร์ ตอนนั้นประทับใจมาก กับเพื่อนๆ หลายคน 
เคยเป็นสต๊าฟนักกีฬา เพราะได้ไปโรงเรียนสาย ซ้อมเสร็จก็กลับบ้านมาเล่นก่อน
ตอนม.ต้น ยังเรียนได้เกียรตินิยมอยู่ พอเริ่มม.3 ไม่ชอบคณิตศาสตร์ ได้เกรด 1 มากิน เลยไม่ชอบตั้งแต่นั้นมา
เดือนอ่อนเลขจนถึง ม.3 หมั่นไส้ที่อาจารย์ชอบโอ๋เด็กเก่งแล้วเรียนพิเศษกะแก เลยขยันเรียนมั่ง พอได้ท็อปขึ้นมาสะใจมากๆ




 

[ross]

ตอนเด็กเหรอ เกลียดน้องตัวเองมากๆ น้องตัวเองมีไม่เล่น ไปเล่นลูกชาวบ้านจนแม่บังคับให้เล่นกับน้องอ่ะ เกลียดมัน 

[蓝月 (lán yuè)]

รุ้งนะเหรอเจ๊

[บัวริมบึง]

บุ๋ม...เหมือนพี่เลย  เรื่องคณิตศาสตร์อ่ะ  แหม๊..พอเลขสองหลัก ตูมึนขึ้นมาทันที

ตอนม.๒ ได้เกรดศูนย์ ด้วยคะแนน 49 ด้วย  เพราะห้องพี่ไปหัวเราะที่อ.เข้าห้องสอนผิด

แกเลยไม่ให้จิตพิสัยทั้งห้อง    ตูเลยตกเลย!!   แค้นฝังหุ่นมากๆ

[ross]

รุ้งนะเหรอเจ๊

อือ มีกะเค้าอยู่คนเดียวละ ใช่อยากให้มีนิตอนนั้นอ่ะ 

[蓝月 (lán yuè)]

http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A6693929/A6693929.html

ตอนเด็กๆ.. ใครเคยเลือกซื้อรองเท้านักเรียนเพราะอยากได้ของแถมมั่ง?


ใช่เลย!!!!!
ซื้อบาจาแล้วอยากได้ไอ้ห่วงๆๆๆ เคยเล่นมะ ที่เหมือนสปริงเด้งไปเด้งมาอ้ะ
จำได้ว่ามีสีเขียวกะสีน้ำเงิน แย่งกันกะพี่แทบตาย

[iannnnn]

จู๋นี้คุ้นๆ ว่าซ้ำกะบนหิ้ง


ตอนเด็กตูเตี้ยมากเลย โดนล้อไอ้เตี้ๆย มาตลอด
ความฝันอันสูงสุดถ้าเจ้าแม่ฟูบามีจริง คืออยากสูงเกิน 160 ให้ได้
แล้วเจ้าแม่ฟูบาก็มีจริง


อ้อ ตอนประถมเคยเก่งเลขมากๆ ขนาดเป็นตัวแทนจังหวัด อันนี้เพิ่งนึกออก
แล้วก็เคยเก่งภาษาไทยมากๆ อันนี้ยังนึกได้อยู่
แต่ที่ไม่ลืมคือเคยเก่งวิทยาศาสตร์มากๆ
เกือบเป็นแชมป์ตอบปัญหาประเทศไทยตอน ป.6 แล้ว
ดันมาแพ้โรงเรียนที่สระบุรี เลยได้ที่ 2 เลย

แต่ก็นะ พอขึ้นมัธยมทุกอย่างก็เปลี่ยนไป



อ้อ ตูบ้าอ่านหนังสืออย่างหนักมาตั้งแต่เด็ก
ฝันอยากมีห้องสมุดการ์ตูนเป็นของตัวเอง ทุกวันนี้ยังฝันอยู่