ระลึกความหลังครั้งยังเป็นเด็ก

[psyfer]

เด็กๆ เป็นเด็กเก็บกด
ใครด่าใครว่าไม่ตอบกลับ
แต่มองด้วยสายตาประมาณอย่าให้ถึงทีกูนะมึง  
พอถึงทีตัวเอง เลยทำร้ายร่างกายแม่งเลย  
เรียนเก่งเลยขี้เกียจ  
เพื่อนออกไปวิ่งเล่น ตูเป็นหนอนหนังสือแอบอยู่ตามซอกๆ ห้องสมุด  
พูดกับต้นไม้ใบหญ้าสิงสาราสัตว์ทุกชนิด แต่ไม่ค่อยพูดกับมนุษย์  

[iSharp]

ดีดลูกแก้ว นี่ก็มัน 
แพ้เพื่อนตลอด

[蓝月 (lán yuè)]

เด็กๆ เป็นเด็กเก็บกด
ใครด่าใครว่าไม่ตอบกลับ
แต่มองด้วยสายตาประมาณอย่าให้ถึงทีกูนะมึง 
พอถึงทีตัวเอง เลยทำร้ายร่างกายแม่งเลย 
เรียนเก่งเลยขี้เกียจ 
เพื่อนออกไปวิ่งเล่น ตูเป็นหนอนหนังสือแอบอยู่ตามซอกๆ ห้องสมุด 
พูดกับต้นไม้ใบหญ้าสิงสาราสัตย์ทุกชนิด แต่ไม่ค่อยพูดกับมนุษย์ 

สัตย์เลยนะ

[iSharp]

เด็กๆ เป็นเด็กเก็บกด
ใครด่าใครว่าไม่ตอบกลับ
แต่มองด้วยสายตาประมาณอย่าให้ถึงทีกูนะมึง 
พอถึงทีตัวเอง เลยทำร้ายร่างกายแม่งเลย 
เรียนเก่งเลยขี้เกียจ 
เพื่อนออกไปวิ่งเล่น ตูเป็นหนอนหนังสือแอบอยู่ตามซอกๆ ห้องสมุด 
พูดกับต้นไม้ใบหญ้าสิงสาราสัตย์ทุกชนิด แต่ไม่ค่อยพูดกับมนุษย์ 

สมกับเป็นป้าจอย 

[psyfer]

แก้ก็ด๊ะ 

สมตรงไหนเรอะ 

[นายโอ้เอ้]

ตอนเด็ก ติดแม่ล่ะ ไม่ค่อยได้ออกไปเล่นที่ไหน
มุดอยู่ใต้โต๊ะตัดผ้าของแม่ (แม่เป็นช่างเย็บผ้า)

เล่นก็จะไปเล่นกับญาติ เล่นขายข้าวแกง 
ก็ญาติเป็นผู้หญิง ตั้งสองคนเลยต้องเล่นตามเสียงส่วนใหญ่

บ้านอยู่ใกล้โรงเรียน แค่ 200 เมตรเอง แต่ไปโรงเรียนสายทุกวัน 

ตอนเด็กๆ วาดรูปสวย เขียนการ์ตููนเรื่องละ 1 บาทขายเพื่อนด้วย
ชื่อนินจาตัวฮา สมัยนั้นฮิตนินจากัน 
ได้เป็นตัวแทนแข่งวาดรูปประจำเลย
แต่โตมาทำไมวาดรูปห่วยแตกก็ไม่รู้ 

ตอนเด็กๆ เป็นคนตลกปัญญาอ่อนมากๆ
เพื่อนๆ เรียกไอ้ติ๊งต๊อง ไอ้เพี้ยน
แต่ไหงโตมาตลกไม่ค่อยออกก็ไม่รู้ 

[psyfer]

ตอนโตก็ยังตลกนะโอ้เอ้ 

[กันย์]

-ตอนเด็กขี้แยมาก ใครทำอะไรนิดหน่อยก็ร้องไห้ เป็นเด็กอ่อนแอ แต่พอขึ้นมัธยมมา เปลี่ยนไปคนละคนเลย จนเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาลยันปอหก แล้วก็มาอยู่ด้วยกันอีกทีตอน ม ปลายบอกเลยว่า ทำไมไอ้กันย์มันเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

-กีฬา เล่นไม่เป็น ทำอะไรที่ออกแรงไม่เป็นเลย แต่ตอน ป สองเคยลงไปเตะบอลกับเพื่อนแบบขำๆ สรปุว่า ยิงแสกหน้าโกลเข้าประตูไปอย่างสวยงามหนึ่งลูก แล้วก็แปรเข้าปอีกหนึ่งลูก สองลูกนั้นยังอยู่ในความทรงจำอยู่เรื่อยมา

-ตอนอยู่ประถม เป็นเด็กกิจกรรม ถือป้าย เดินพาเหรด ละครบทบาทสมมติบนเวที พิธีกร แต่พอขึ้นมัธยม อย่าหวังจะได้เห็นหน้าผมในกิจกรรม แต่มอปลายก็พอมีบ้าง ประปราย

-ไม่เคยอ้อนร้องขอของเล่นกับพ่อแม่เลย จนโตมาอยากได้นั่นด้นี่ ก็อ้อนไม่ได้

นึกออกแค่นี้

[นายโอ้เอ้]

ตอนโตก็ยังตลกนะโอ้เอ้ 

เจอจักรีตูถึงกับหงอยไปเลย 

[จั๊วจ่ะ :)]

  เด็กๆ เนิร์ดมาก ผมยาวตรงเด๊ะ ใส่แว่น กระโปรงยาวๆ
โตขึ้นมาเกิดการกลายพันธุ์หลังการตัดผมสั้นตอน ม.2 


เพื่อนถึงกับชมว่า "แกมีพัฒนาการที่ดีมาก" 

[蓝月 (lán yuè)]

พัฒนาการด้านแต่งตัวของดั๊นถอยหลังเข้าคลองฮ่ะ

[❤ NoOIzY&Tad ❤]

ตอนเด็กสวยกว่านี้ค่ะ ผอมกว่านี้มากๆ จนเเม่บอกว่า กินข้าวไปเยอะๆหน่อย
ตอนเด็ก เป็นทอมด้วยเเหละ คอยปกป้องเพื่อนผู้หญิง ชอบต่อยกับผู้ชายด้วย

ชอบกินน้ำอัดลม ลูกชิ้นปิ้่ง ชอบเล่นสลาก ขูดๆๆ เอาน้ำลายถู เเล้วก็ ดูว่าได้รางวัลหรือเปล่า

ตอนเด็ก ติดพ่อมาก

นึกเรื่อยๆก่อน 

[นายโอ้เอ้]

เออ ตอนเด็กๆ ผอมมากเลยแหละ เชื่อมั้ยเนี่ย 

คือเป็นโรคภูมิแพ้อากาศเป็นโรคประจำตัว
ต้องรักษาตัวอยู่ตลอด เดินเข้าออกโรงพยาบาลจนชิน
รักษามาเรื่อยๆ จนประมาณ 10 ขวบอาการก็เริ่มดีขึ้น

แล้วก็เริ่มอ้วนตั้งแต่บัดนั้น 

[บัวริมบึง]

แหม..กระจู๋นี้  ของโปรดเลยทีเดียว  ช่างเหมาะกะคนแก่ซะเหลือเกิ๊น  

        ตอนเด็ก เด๊ก เด็ก .. ใครๆ ก็มักเล่าให้ฟังว่า

        ++เป็นเด็กที่พูดเป็นเร็วมากกกก ซักขวบเนี่ย ต่อยหอยแล้ว  และไม่เคยมีใครตีได้เลย ไม่ว่าจะเป็นยาย พ่อแม่ หรือน้า

โดยเฉพาะคนที่เลี้ยง (เป็นเพื่อนยาย เลี้ยงแม่มา จนมาเลี้ยงเรา) เพราะจะพร่ำรำพันว่า "..ตีลูกไม ลูกทำไรผิดเหรอ อย่าตีเลยน๊า.."

ประมาณเนี้ย จนใครๆ เอือมระอา เลิกตี  (นับว่าหัดสร้างความมีวาทศิลป์แต่เด็ก)

        ++โรคจิต ยอมใครไม่ได้เลย (โดยเฉพาะน้อง) เพราะเติบโตมาในบ้านยายเลี้ยง ที่เราเรียกเค้าสองสามีภรรยาว่าพ่อแม่

พ่อแม่แท้จริงจะมาหาเสาร์อาทิตย์   เป็นเด็กคนเดียวในบ้าน ได้รับการตามใจอย่างถึงที่สุด ต่อมาเมื่อมีน้องคลานตามมา

ซึ่งพ่อกะแม่เอาไปให้ย่า(แท้ๆ) เลี้ยง  ปิดเทอมพอมารวมกันปุ๊บ จะรู้สึกว่าไรวะ พวกแกเป็นใคร ทำไมชั้นต้องแบ่งของแกด้วยหา!!

        ++ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็น เพราะใส่แต่รองเท้าติดๆ อ่ะ ที่มันแบบรูดพรืดๆ เรียกไรไม่รู้.. นั่นแหละ ครั้งแรกที่ใส่รองเท้าผูกเชือก

ตอนป.ห้าได้มั้ง ก็หัดๆ เอา  
       
        ++พูดกะใครแทนตัวเองว่าลูกตลอด กระแดะสุด ต่อมาเมื่อโตจนเติบเช่นปัจจุบัน เหลือคำว่า "ลูก" ไว้แทนตัวเองกะคนสี่คนในชีวิต

คือพ่อ แม่  ยาย และ น้าสาว  (จริงๆ มีห้า คือรวม ตา ไปด้วย แต่สถานภาพตาปัจจุบันไม่นับเป็นคนแล้ว เพราะชิงตายหนีหลาน จึงไม่รวม)

        ++มีพี่น้อง ๓ คน คือ เราและน้องชายสองคน เป็นเด็กที่รักใคร่กลมเกลียวกันเยี่ยงนิทานคุณธรรมมาก แม่พ่อซื้ออะไรให้

ต้องซื้อสามชิ้นตลอด เพราะไม่อาจแบ่งอะไรกันเล่นได้เลย  แถมต้องคนละสีด้วยนะ จะได้ไม่ต้องแย่งกัน จึงมีสีประจำตัวกันมาแต่เด็ก

คือ เรา > สีฟ้า  น้องชายคนที่๑> สีเหลือง   น้องชายคนที่๒>สีแดง   และคงที่แบบนี้ตลอดไม่ว่าอะไร อาทิ ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน แปรงสีฟัน

ผ้าเช็ดตัว ฯลฯ  

          รวมไปถึงมีนมประจำตัวแช่ไว้ในตู้เย็น (ซึ่งกินทีก็ต้องขีดไว้ข้างขวด เพราะน้องชอบลักกิน) เรา>สตอร์เบอร์รี่  น้องชายคนที่๑>นมจืด

น้องชายคนที่๒>ช็อกโกแลต  แม้กระทั่งขนมอื่นๆ ก็ต้องแบ่งให้ชัดเจนกันไปเลยนะ  ลูกองลูกอม ฯลฯ เข้ากฎนี้ตลอด ไม่งั้นตีกันตาย

         ++ปิดเทอมไปอยู่บ้านนอกกับพ่อแม่  มีหน้าที่ประจำตัวสองอย่างคือ ดักพระตอนเช้าให้ย่าตักบาตร "ย่าๆๆ พระมาแล้ววว เร็วต่ะเดี๋ยวพ้น"

กะดักรถกับข้าว(เป็นรถขายกับข้าว วิ่งไปตามบ้านที่ห่างไกลตลาด) ให้แม่  ซึ่งจะได้รับคำขู่ว่า ถ้ารถกับข้าวพ้น วันนั้นได้กินกะน้ำปลาแน่

ดังนั้นไม่ต้องแปลกใจ ถ้ารถกับข้าวมาพร้อมพระ เราจะเลือกอะไร

  ** พอก่อน  ยาวไปแล้ว ประหนึ่งสนองตัณหาตัวเองอย่างมาก  **

โอว ปั่นกันกระจุย มีคนตัดหน้าคุณตั้ง 6 คนแน่ะ  

[❤ NoOIzY&Tad ❤]

เรื่องสีกับนมเนี้ยเป็นเหมือนอัยย์เลย