ถ้าเห็นคนเจอกระทืบ จะช่วยมะ

[IM]

ถ้าเป็นคนรู้จัก  ผมจะไปตามคนรู้จักมาช่วย   

[psyfer]

ตอบแบบคนเห็นแก่ตัวเลยนะปุก
ช่วยได้ หรือช่วยแล้วตัวเองไม่เดือดร้อนก็ช่วยไป
ถ้าช่วยแล้วตัวเองลำบาก ก็ไม่รู้จะเอาตัวเองไปเดือดร้อนทำไม
ตัวเราไม่ได้หมายความแค่เรา แต่หมายรวมไปถึงครอบครัวและคนใกล้ชิดนะ

แต่ ถ้าเพื่อนตู ตูก็ช่วยยันตัวตายเหมือนกัน   
แต่ถ้าศัตรูตูช่วยกระทืบซ้ำ   

[คนตาบอดข้างเดียว]

สมัยเรียนมหาลัย ต้องเมาเดินผ่านสนามหลวงตอนดึกๆอยู่บ่อยๆ

แถวๆนั้นก็จะมีคนโดนกระทืบอยู่บ่อยๆเช่นเดียวกัน





ซึ่งผมไม่เคยคิดจะเข้าไปยุ่งเลย  555

แต่ถ้าเป็นเพื่อนโดน ผมก็คงจะรีบวิ่งไปที่คณะละมั้ง

[จักรี]

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลาเกิดเหตุการณ์อะไรก็ชอบเข้าไปยุ่งอยู่บ่อยๆ
แต่เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่รู้สาเหตุ ก็จะอยู่เฉยๆ แต่ถ้ารู้สาเหตุก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำไง
แต่ถ้าเป็นเพื่อน ละถึงไหนถึงกัน หมายถึงวิ่งหนีนะ   
เคยโดนเด็กเส้นไล่ตี ตอนทำงาน วิ่งกันไปกันคนละทิศละทางเลย 
พอตอนเช้าค่อยมาตามข่าวกันอีกที

[蓝月 (lán yuè)]

ช่วยแบบห่างๆ อย่างห่วงๆ ค่ะ
คือถ้าเราเดือดร้อนมากก็ไม่ช่วย
ต้องดูสถานการณ์ตอนนั้นด้วยอ้ะ

[:†:Ϊη ģŎđ шε Ţѓűśţ :†:]

คล้ายๆ กำนัน แม้นนะ

ถ้าเป็นเพื่อนผมถูกตื้บ

เพื่อนถูกหรือผิดไม่รุ่ช่วยเพื่อนก่อน

เรื่องอื่นเคลียร์กันทีหลัง

[จั๊วจ่ะ :)]

คงดูสถานการณ์รอบๆก่อนเหมือนพี่เดือนน่ะค่ะ

เราช่วยเค้าได้ แต่เราก็ต้องระวังตัวเราเองด้วย

[slaveofann]

ลืมบอกไป แถวๆนั้น มีพวกของเด็กเชียร์แขก ราวๆ ร้อยคน  
ถึงได้บอกว่า ถ้าจะช่วยแขกญี่ปุ่นคนนั้น คือต้องฝ่าคงตีนจริงๆ
ปกติเห็นยืนกัน สิบกว่าคน แต่มีวันนึง พวกพี่แกมีเรื่องกันเอง
โทรมือถือตามกันสี่ห้านาที ออกมาจากซอกจากหลืบร่วมสองร้อยคนได้


ถามว่าคนญี่ปุ่น มีน้ำใจไหม
คำถามนี้ ถ้าถามตอนพี่มาญี่ปุ่นเดือนแรกๆ พี่ตอบได้เลย แม่งแล้งน้ำใจโคตรๆ
ผู้ชายขึ้นรถไฟใต้ดิน ผู้ชายใส่สูทนั่ง ผู้หญิง คนแก่ ยืนกันเต็มไปหมด
ถึงกับมีมุขภายใน ประมาณว่า พวกมนุษย์เงินเดือน
ถ้าเห็นเพื่อนร่วมงาน หรือ รุ่นพี่ที่ทำงาน จะลุกให้นั่งทันที
ถ้าเจอแฟนตัวเอง จะให้ยืน เพราะผู้หญิงวันๆ ไม่ทำอะไร
แค่ชอปปิ้ง คงไม่เมื่อยหรอก ไม่เหมือนพวกมนุษย์เงินเดือน ทำงานแทบตาย
พอสิ้นเดือน เอาเงินให้เมียหมด เป็นตลกทั้งน้ำตา  

พอผ่านมาหลายเดือน เริ่มชินกับชีวิตที่นี่
พอผ่านมาเป็นปี เริ่มเข้าใจความคิดความอ่านของคนเหล่านี้มากขึ้น
การเอาไม้บรรทัดของสังคม และ วัฒนธรรมตัวเอง
มาตัดสิน ว่าชาติอื่นดีไม่ดี มีน้ำใจ แล้งน้ำใจ ไม่ใช่เรื่องถูกเท่าไหร่
ประเทศไทย สอนให้ผู้ชายต้องเสียสละ ไม่ได้แปลว่าประเทศอื่นต้องเป็นเช่นนั้น
คนไทยใจดี แต่ทำไมคนไทยฆ่ากันล่ะ
คนญี่ปุ่น สอนให้คนในประเทศของเขา พึ่งพาตนเองเสียก่อน
ทำอะไรด้วยตัวเอง วัฒนธรรมเค้าจึงไม่ค่อยมาคิดเล็กน้อย กับการลุกให้อีกฝ่ายนั่งเท่าไหร่
แต่สิ่งที่รับไม่ค่อยได้ และสามารถใช้ไม้บรรทัดโลกมาวัดนิสัยแปลกประหลาดของคนที่นี่คือ
ปัญหาสังคมสุดอุบาทว์ ที่เป็นข่าวเด็ดทุกวันของชาตินี้คือ
ทะเลาะกัน แล้วไปฆ่าลูก ฆ่าพ่อ ฆ่าแม่ของอีกฝ่าย  
อันนี้เหี้ยมากเลยล่ะ ประมาณ สู้ไม่ได้ ฆ่าโคตรมันเล่นดีกว่า
มีเรื่องฆ่าเด็กให้ดูทุกวัน จนเอือม ตัดหัวบ้าง เอาไปทิ้งคลองบ้าง
อาวุธที่ใช้มากสุดคือ มีด แทงเข้าไม่นับแผล กับเด็กหน้าใสๆ
ตัวน้อยๆ นี่บ่อยมาก  

[จั๊วจ่ะ :)]

  ฟังแล้วหดหู่อ้ะพี่ปุก


ตอนไป จั๊วเคยนั่งตรงที่นั่ง priority seat ครั้งนึง
แล้วมีคนพิการใส่ขาเทียม ผู้หญิง เดินเข้ามาจากสถานีนึง

จั๊วก็ลุก จะให้เค้านั่ง เค้ามองหน้าแบบ.... แล้วก็เดินหนีไปทางอื่น 


แต่ไปอ่านบล็อคของคนที่นานาเอามาโพสต์แล้วเข้าใจขึ้นเยอะเลย

[slaveofann]

ถ้าจะลุกให้เค้านั่ง ต้องมองตาเค้าก่อน แล้วพูดเชื้อเชิญให้นั่ง
ถ้าเค้าบอกไม่นั่ง เราต้องยิ้ม แล้วขอร้องให้เค้านั่ง
มารยาทที่นี่เยอะมาก มากแบบมากชิบหาย
และร้อยละแปดสิบของมารยาท คือ การโกหก เพื่อทำให้คู่สนทนาสบายใจ
ถ้านับถือพุทธแบบเรา ไม่รู้ต้องตกนรกขุมไหนแล้ว

[นักศิลปะ]

ตั้งแต่มาเริ่มทำงานพิเศษ ก็ได้พบ ได้เห็นโลกใหม่ๆ
ทั้งดีร้าย ผสมปนกันไปหมด
แต่สิ่งที่เจอบ่อย จากตื่นเต้น กลายเป็นคุ้นตา
คือคนตีกัน

ย่านที่ร้านอาหารตัวเองตั้งอยู่
ก็คล้ายๆสุขุมวิทซอยต้นๆ ผสมพัฒน์พงษ์
มีร้านนั่งดื่ม ผับเยอะแยะละลานตาไปหมด
ทีนี้พอมีร้านนั่งดื่ม ก็ต้องมีคนเชียร์แขกเป็นปกติ
แต่ที่นี่ คนเชียร์แขกไม่ได้นั่งเรียบร้อยในร้าน
ออกมาตกแขกกันหน้าตึก ใครเดินผ่านไปผ่านมา
ก็มาจูงจมูกเข้าร้านกันเป็นเรื่องปกติ

คนที่ทำงานเชียร์แขกส่วนมากเป็นฟิลิปปินส์
เล่ายาวไปเดี๋ยวเยิ่นเย้อ
เอาเป็นว่า วันนี้เจอลูกค้าญี่ปุ่น ถูกคนเชียร์แขก ฟิลิบปินส์บวกยากูซ่า
รุมทำร้าย ท้องศอก หมัด ผสมปนเป
คนเชียร์แขก กลุ่มมันมีเป็นร้อย แขกมีแค่คนสองคน
ยังดีที่ไม่หมาหมู่ ตัวตัว เสื้อผ้าเกี่ยว
สุดท้าย จบลงที่ตำรวจมา ด้วยความที่ฟิลิบปินส์เยอะ
พี่แก เลยให้ความเท็จ ว่าแขกญี่ปุ่นเป็นคนหาเรื่อง
ทั้งๆ ที่เห็นเต็มๆ ว่าแขกญี่ปุ่นไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่ไม่รู้ว่า ความยุติธรรม ที่เราจะหยิบยื่นให้แขกญี่ปุ่นในวันนี้
ต้องแลกกับอะไร

ยากูซ่าพังร้านตัวเอง? พวกเด็กเชียร์แขก รุมกระทืบเราตอนหลัง?
ลูกค้าร้านแม่ลด เพราะแขกที่เป็นฟิลิบปินส์ สั่งเยอะมากต่อวัน?
ทำลงไปแล้ว แม่จะเครียดไหม อันนี้ติดใจมากสุด

มั่นใจในความยุติธรรมของตัวเองมาก ก่อนมาญี่ปุ่น
ไม่กลัว หน้าอินทร์ หน้าพรหมที่ไหนอยู่แล้ว
แต่พอมาอยู่นี่ การให้ความช่วยเหลือคน กลับต้องชั่งใจด้วยความเหมาะสม
เลยรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองยังไงชอบกล

เลยอยากถามว่า เคยอยู่ในเหตุการณ์ที่ต้องชั่งใจอย่างงี้กันบ้างหรือเปล่า
และคำตอบคืออะไร ช่วย หรือ ปล่อยผ่านไป ไม่ใช่เรื่องของตู

ไม่ช่วยครับ
เราไม่รู้ที่มาที่ไป จะลำบากไปด้วย
ผมเคยโดนรุมกระทืบที่สะพานสูง เตาปูน หลับคาตีนแถวนั้น
ไม่มีคนกล้าช่วย

ผมเคยกระทืบวินมอไซต์หน้าปากซอยใครอย่ามาช่วย โดน


ตอนนี้เรียบร้อน

[8e88]

ควรจะดูสถานการณ์ก่อน แต่โดยมากจะไม่ค่อยช่วยใคร ถ้าไม่ใช่คนที่สนิท (ตรูเป็นคนใจดำ)

ถ้าเป็นในที่อโคจรแบบนั้น แล้วมีใครโดนกระทืบ เกิดเราไปช่วยคนที่ไม่รู้จักกันเลย
ก็มีแต่จะหาเรื่องให้ตัวเอง เรียกตำรวจดีเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว
เราไม่ใช่ซุปเปอร์ฮีโร่ที่จะเข้าไปช่วยใครในทุกๆเรื่อง
ถ้าเป้นสไปเดอร์แมนก็ว่าไปอย่าง จริงรึเปล่า

หรือว่าเอาสถานการณ์ง่ายๆ สมมุติว่าเจอเด็กช่างกลรุมกระทืบใครสักคนอยู่
ก่อนที่คิดจะช่วยควรจะดูคนที่ถูกกระทืบว่ามีลักษณะท่าทางเป็นยังไง
ถ้าเป็นคนที่ลักษณะเกเร หรือเป็นเด็กแสบๆ ก็ปล่อยมันโดนไป
แต่ถ้าดูแล้วคนที่ถูกกระทืบเป็นคนที่ไม่มีพิษสง ก็เรียกตำรวจ
ซึ่งบางทีตำรวจไทยเห็นนักเรียนตีกันก็ไม่สนใจอะไรมาก
เพราะกลัวโดนลูกหลงมีด ไม้ ปืน ของไอ้พวกนี้เหมือนกัน

ส่วนไอ้ที่กรณีควรจะแส่หาเรื่องช่วย มันก็อาจจะมีบ้าง และควรเป็นในลักษณะตัวต่อตัว
(ถ้าตัวๆไม่เคยกลัวใคร ต่อยได้หมด)
เช่น ไล่จับโจรวิ่งราว,ไกล่เกลี่ยเวลาผู้ชายทำร้ายร่างกายผู้หญิงในที่สาธารณะ
ไอ้ที่ว่ามานี่ภูมิใจเล็กน้อยว่าเคยแส่หาเรื่องช่วยมาแล้ว
จริงๆก็น่าจะรวมเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างพาคนตาบอดข้ามถนน อะไรทำนองนี้ที่ควรจะช่วยเหลือเขา
แต่ไอ้เรื่องท้ายสุดนี่ต้องเป็นบางกรณี บางทีผัวเมียเขาทะเลาะกัน โดนทั้ง 2 คนรุมด่าก็มี สรุปคือซวย

[ยุนเอ]

ถ้าจะลุกให้เค้านั่ง ต้องมองตาเค้าก่อน แล้วพูดเชื้อเชิญให้นั่ง
ถ้าเค้าบอกไม่นั่ง เราต้องยิ้ม แล้วขอร้องให้เค้านั่ง
มารยาทที่นี่เยอะมาก มากแบบมากชิบหาย
และร้อยละแปดสิบของมารยาท คือ การโกหก เพื่อทำให้คู่สนทนาสบายใจ
ถ้านับถือพุทธแบบเรา ไม่รู้ต้องตกนรกขุมไหนแล้ว

เหมือนเคยอ่านการ์ตูนของคนวาด hesheit บรรยายลักษณะคนญี่ปุ่นยังงี้เลย 

[ส้ ม ♥]

ตูรู้แต่ในละแวก ซอยร้านตูนะปุก

คือจะไม่ช่วย เพราะโดย 90 % คนกินยำทีน นี่จะผิด

บางที บางร้านก็เกิดการปิดประตูตีแมว เช่น พวกนักข่าวไร้จรรยาบรรณ

สมัยร้านตูรุ่งเรือง

ร้านตูเคยโดนหน้าม้าประมาณว่ามาตรวจแล้วไม่เจออะไร  พี่แกเลยโรยผง แล้วก็ทำว่าเจอยาเสพติด

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะมวยคนละชั้น (เสียดายไม่ได้กระทืบมัน มาใส่ร้ายร้านตู)

ในส่วนของคนต่างชาติ ถ้าเห็นว่าซ้อมผู้หญิงไทย ด้วยสาเหตุอะไรก็ช่าง จะมีคนไทยปรี่เข้าไปช่วยทันที

พี่วินมอเตอร์ไซค์มั่ง คนขายข้าวมั่งอะไรแบบนี้

[บัวริมบึง]

ถ้าเป็นเพื่อน..ช่วยค่ะ  ทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้  โดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น นอกจากเอามันออกมา


ถ้าเป็นคนอื่น.. ดูสถานการณ์ค่ะ