กลอนรัก

[X11]

 

[ณต]

ขอ    ขยำถันน้องหน่อย     อย่าหมาง
กอด  ถนอมจอมปรางค์      แนบน้อง
สัก    ประเดี๋ยวเถิดนะนาง   พออุ่น อกนา
ที     หนึ่งอย่าเพิ่งท้อง      โทษให้ เรียมโหย

เอามาจากที่สกรีนบนเสื้อยืดที่เพื่อนซื้อให้ตั้งกะสมัยม.สี่

นี่มันสุดยอดเลยนะครับ 

[Buob Marley]

เป็นโคลงกระทู้ด้วยนะ ทะลึ่งด้วยนะ
แม่เห็นครั้งแรกนี่ฮาเลย (แม่สอนภาษาไทย)

คือแบ็คกราวน์ของโคลงมันสกรีนเป็นรูปนาวผู้หญิงน่ะครับ
แล้วข้างล่างโครงเนี่ย มันเขียนว่าจากสมุดข่อยบ้าบออะไรไม่รู้

แม่บอกว่าสมุดข่อยบ้านพ่อเอ็งสิ คำว่าประเดี๋ยวมันเพิ่งมีสมัยรัตนโกสินทร์เหอะ..
ว่าไปนู่น

[เต่ามาก]

อ้าว... แล้วแม่กับพ่อไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันหรอกเหรอครับ 

[Buob Marley]

  เออว่ะ

บ้านรวยน่ะเต่า มีกันคนละบ้าน มาอยู่กะพี่มั้ยล่ะ

[เต่ามาก]

 

[Buob Marley]

ถือว่าตกลงนะ

[creamkae]

คิดถึงเธอ  ทำสิ่งใด     ก็เห็นหน้า
มองดูฟ้า   ก็เป็นหน้า  ไม่ห่างหาย
มองดูหมา ก็หน้าเธอ   อยู่มิวาย
แม้แต่ควาย  ที่ทุ่งนา   ก็หน้าเธอ

แต่งตอนสมัยเรีย ปวช. ไว้ส่งเพจ(สมัยนั้นฮิต)

[จักรี]

เรารัก เราหลง เราโกรธ
เราโทษ  ใครได้  เราทำ
เราเจ็บ  เราชอก  เราช้ำ
ระกำ  มังคุต  พุทรา

[ÐзέρŞήợẅŜ]

โอ้วว

[ต่อแต่นี้ไป]

รักเธอ ข้างเดียว เปลี่ยวจิต
หวนคิด หวนให้ เสน่ห์หา
หากมี เธอเคียง กายา
ให้เธอ ถูทา ยาใจ

แต่เองครับ มั่วสุดๆ 

[บัวริมบึง]

อิฐศิลาหน้าพระลานเป็นล้านก้อน
นับวันกร่อนให้เห็นความเป็นสอง
ใจดวงน้อยอ่อนกว่าศิลากอง
เมื่อรักแล้วรับรองไม่สองใจ
                                     ขออภัยอย่างแรงค่ะ จำที่มาไม่ได้จริง ๆ

อกผู้ชายสามศอกเขาบอกไว้
แม้นอกใครเหมือนว่าคงน่าขำ
ถึงอกพี่ศอกหนึ่งเจ้าพึงจำ
รักเจ้าช้ำทำไว้พี่ไม่ตรม!!
                                    เพื่อนชื่อเมย์ แต่งคราไปเขียนนิราศ

[พันเอก]

The Rose Are Red
Violet Are Blue
Sugar So Sweet
Like you

[YURi+]

          ถ้ารักกันลั่นเปรี้ยงเหมือนเสียงฟ้า    หูคงชาด้วยเสียงดังฟังไม่ไหว

แต่เงียบเสียงสิยังอึงคะนึงไป                    ราวกับไฟไหม้ฟางสว่างโพลง

                                                         - นิราศเดือน, นายมี แต่ง

[✖ S U R A L I S M ✖]

ใครใครต่างต่อว่า        สองเรา
จะคบกันได้ยืดยาว      เพียงไหน
ทนมาตั้งนมนาน         ยังอยู่ ได้นา
ไหวไม่ไหวลองซักตั้ง   อย่าให้ คนติง

เลิกคิดจิตฟุ้งซ่าน      เถิดเธอ
กันและกันมีเสมอ      แน่แท้
ดีเลวเราเจอหมด       จากต้น จรดปลาย
กว่าจะถึงวันนี้ใซร้      ผ่านร้อน กี่ครา