ภูมิปัญญาการเขียนอักษรภาษาไทย

[iannnnn]

เป็น Forward Mail นะครับ อ่านเพลินดี (กูเกิ้ลไปเจอแหล่งที่มาจาก mcot.net)
ยอมรับว่าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันเลยเอามาแปะไว้




ย้อนรอยศาสตร์และศิลป์คนสยาม
กับภูมิปัญญาการเขียนอักษรภาษาไทย

ภาษาไทยเป็นวัฒนธรรม และเอกลักษณ์ประจำชาติ ที่ใช้ในการสื่อสาร
เพื่อสื่อความหมาย และสร้างความเข้าใจของคนในสังคม
เป็นมรดกทางวัฒนธรรม ที่มีความงดงาม และมีคุณค่าอันสูงยิ่ง
เป็นสิ่งสะท้อนที่แสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองของชาติ
ภาษาไทยเป็นภาษาที่งดงาม ที่มีความสมบูรณ์ทั้งด้านภาษาพูด และภาษาเขียน
สามารถนำเสนอได้ในรูปแบบของร้อยแก้วและร้อยกรอง
ในภาษาเขียนที่นิยมใช้ส่วนใหญ่ เป็นลักษณะแบบร้อยแก้ว
มีทั้งการเขียนแบบเรียงความ การเขียนบทความ ฯลฯ
แต่การเขียนและการออกเสียงภาษาไทยของเยาวชนไทยในปัจจุบัน
ได้ผิดเพี้ยนไปจากอักขรวิธีของภาษาไทย และขาดทักษะในการเขียน ภาษาไทยให้ถูกสวยงามตามแบบไทย
โดยเฉพาะการเขียนลายมือที่ผิดไปจากหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้

อาจารย์เปลื้อง ณ นคร แบ่งประเภทการเขียนลายมือไว้เป็น 3 แบบ คือ

1. เขียนตัวบรรจง หมายถึง เขียนตัวอักษรเต็มบรรทัด
(ขนาดตัวหนังสือสูง 8 มิลลิเมตร หรือ 1 เซนติเมตร เป็นอย่างมาก)
จะเริ่มฝึกตั้งแต่นักเรียนเริ่มเรียนหนังสือ
ในการการเขียนตัวบรรจง ตัวอักษรต้องตรง เรียบ การวางสระ วรรณยุกต์ ช่องไฟถูกต้อง

2. เขียนหวัดแกมบรรจง หมายถึง เขียนตัวอักษรครึ่งบรรทัดเล็กน้อย
เป็นการเขียนตามความถนัด ต้องการความรวดเร็ว
แต่ยังต้องเขียนตัวอักษรให้เป็นตัว คือ ตัวอักษรต้องชัดเจน

3. เขียนหวัด หมายถึง การเขียนอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องใช้ความประณีตหรือความชัดเจนอะไรนัก


สำหรับรูปแบบของตัวอักษรไทย ที่ใช้กันในปัจจุบัน
แบ่งตามลักษณะอักษรได้ 2 ประเภท คือ

1. ประเภทตัวเหลี่ยม มีเส้นตรงเป็นส่วนประกอบ ได้แก่
- แบบอาลักษณ์ แผนกอาลักษณ์
  กองประกาศิต สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ใช้เป็นแบบคัดของทางราชการ
  เป็นลายมือไทยที่สวยงาม ใช้เขียนเพื่อใช้ในงานเกียรติยศต่าง ๆ

- แบบพระยาผดุงวิทยาเสริม (กำจัด พลางกรู)
  อยู่ในแบบหัดอ่าน ที่พระยาผดุงวิทยาเสริมเขียนขึ้น คือ แบบหัดอ่านหนังสือไทยภาคต้น
  แบบหัดอ่าน ก ข ก กา และหนังสือแบบหัดอ่านเบื้องต้น ซึ่งพิมพ์ขึ้นใช้เมื่อ พ.ศ.2471, 2473 และ 2476 ตามลำดับ
  เพื่อใช้ฝึกเด็กให้เขียน หรือคัดลายมือหลังจากเรียนอ่านพยัญชนะแต่ละครั้ง

- แบบโรงเรียนทุ่งมหาเมฆ คล้ายแบบของพระยาผดุงวิทยาเสริม
  ซึ่งอาจารย์สูริน สุพรรณรัตน์ อาจารย์ใหญ่ท่านแรกของโรงเรียน ได้นำลายมือของบิดา
  คือ อาจารย์มงคล สุพรรณรัตน์ เจ้าของและอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนสุพมาศพิทยาคม (ตรอกวัดราชนัดดา จ.พระนคร)
  มาเป็นต้นแบบให้อาจารย์พูนสุข นีลวัฒนานนท์ (ปุณย์สวัสดิ์) จัดทำเป็นแบบคัดลายมือของโรงเรียนตั้งแต่ พ.ศ.2509

- แบบโรงเรียนสายน้ำทิพย์ คล้ายแบบของพระยาผดุงวิทยาเสริม
  ซึ่งอาจารย์อุไร ศรีธวัช ณ อยุธยา อาจารย์ใหญ่ และอาจารย์สูริน สุพรรณรัตน์ ผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่
  ได้ดำริให้ลายมือของครูทุกคนเป็นแบบเดียวกัน และคณะครูของโรงเรียน
  ได้นำลายมือของอาจารย์มงคล สุพรรณรัตน์มาดัดแปลงและทำแบบฝึกคัดลายมือของโรงเรียนตั้งแต่ พ.ศ.2510
  และได้ดัดแปลงลักษณะ ของตัวอักษรอีกครั้งหนึ่งเมื่อ พ.ศ.2519

- แบบภาควิชาประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  คล้ายแบบของพระผดุงวิทยาเสริม เกิดขึ้นจากดำริของศาสตราจารย์อำไพ สุจริตกุล
  หัวหน้าแผนกวิชาประถมศึกษา ที่ต้องการให้มีอักษร ของแผนกวิชาที่ง่ายต่อการฝึกเด็กเขียน
  และเพื่อใช้เป็นแบบฝึกลายมือของนิสิตทุกคน ของแผนกวิชาที่จะนำไปสอนศิษย์เมื่อจบเป็นครูแล้ว

2. ประเภทตัวกลมหรือตัวมน มีส่วนโค้งเป็นส่วนประกอบ ได้แก่
- แบบขุนสัมฤทธิ์วรรณการ
  กระทรวงธรรมการใช้เป็นแบบฝึกหัดลายมือ ของนักเรียนในสมัยก่อน
  และโรงพิมพ์ต่าง ๆ ใช้เป็นแบบทำสมุดคัดลายมือจำหน่าย

- แบบกระทรวงศึกษาธิการ
  กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการได้ดัดแปลงจากตัวอักษรแบบ ขุนสัมฤทธิ์วรรณการ
  เพื่อทำเป็นแบบฝึกหัดคัดลายมือใช้ในโรงเรียนประถมศึกษาของโรงเรียน รัฐบาลทั่วประเทศตั้งแต่ พ.ศ.2520

- แบบราชบัณฑิตยสถาน //อันนี้ที่เคยเห็นมีหนังสือขายน่ะ
  เป็นแบบตัวอักษรตัวกลม ซึ่งราชบัณฑิตยสถานกำหนดขึ้น (ในปี 2540)
  เพื่อใช้เป็นแนวทาง ในการสร้างตัวอักษรไทยทั้งการเขียน และการพิมพ์
  รวมทั้งเพื่อประโยชน์ในการออกแบบ ตัวอักษรไทยมาตรฐานที่จะใช้ในกิจการคอมพิวเตอร์



การเขียนเป็นการใช้ภาษา เพื่อการสื่อสารของมนุษย์ในเชิงแสดงออก
โดยที่ใช้ตัวอักษรแทนคำพูด เพื่อให้ผู้อื่นได้รับทราบ และเกิดการตอบสนอง ตามที่ผู้เขียนต้องการ
การเขียนจึงเป็นทั้งศิลป์และศาสตร์อยู่ในตัวเอง การเขียนเป็นศิลปะที่ต้องประกอบด้วยความประณีต
ภาษาที่งดงาม สามารถสื่อสารได้ทั้งความรู้ ความคิด อารมณ์ และความปรารถนาให้ได้
ซึ่งการใช้ภาษาให้งามนั้น นับเป็นศิลปะชั้นสูงอย่างหนึ่งของมนุษย์
ส่วนที่กล่าวว่าการเขียน เป็นศาสตร์ก็เพราะการเขียนทุกชนิด ต้องประกอบด้วยความรู้ หลักการวิธีการและทฤษฎีต่างๆ
การเขียนเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง ในโลกของการสื่อสารปัจจุบัน ซึ่งสามารถสรุปความสำคัญของการเขียนไว้ดังนี้

- การเขียนทำให้เกิดความรู้ ความคิด เกิดความเข้าใจกัน
- การเขียนทำให้เกิดอาชีพ และการพัฒนาอาชีพ
- การเขียนทำให้ทราบความต้องการของบุคคลและสังคม
- การเขียนเป็นสื่อทำให้เกิดนันทนาการ
- การเขียนทำให้สังคมสงบสุข
- การเขียนเป็นเครื่องมือแสดงภูมิปัญญาของมนุษย์
- การเขียนหากยึดเป็นอาชีพ ก็เป็นอาชีพที่ได้รับความยกย่องมากอย่างหนึ่งในปัจจุบัน

ฉะนั้น การเขียนเป็นวิธีการสื่อสาร ที่มีประสิทธิภาพอีกวิธีหนึ่ง
ที่มนุษย์สามารถถ่ายทอดความรู้ ข้อเท็จจริง ความคิด จินตนาการ ความรู้สึกและอารมณ์ต่างๆ ได้เป็นอย่างดี
ส่วนการเขียนจะมีคุณภาพมากน้อยเพียงใด ย่อมขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้เขียน และการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอเป็นสำคัญ



เอกสารอ้างอิง 
- หนังสือภาษาไทยสื่อแห่งความงดงามทางวัฒนธรรม สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

ขอขอบคุณข้อมูลข่าว
- กฤษณา พันธุ์มวานิช กลุ่มประชาสัมพันธ์ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ   

[Ou!]

เข้ามาเจิม


เห็นว่าอยู่ในห้องศิลป์ เลยไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไง

[Bellbells]

ของดีมีสาระ เกิดมาไม่เคยเจอ Forward mail แบบนี้เลย 

ผมชอบตัวอาลักษณ์มากๆ เคยพยามหัดเขียนแต่ก็ไม่เป็นผล

[โต]

บทความเน้นที่การเขียนด้วยมือมากกว่าใช่ไหมซึ่งมันมีหลายแบบ
บางแบบนั้นก็มีการเอามาใช้จัดพิมพ์เป็นหนังสือต่างๆ
ซึ่งก็เป็นพื้นฐานในการออกแบบตั้วพิมพ์ในปัจจุบัน


อ่านแล้วงงๆ ระหว่าตัวเขียนและตัวพิมพ์

[kryse555]

โอ้ว ว้าวววววว
ค่อยๆเห็น รอยต่อ แล้ว

[iannnnn]

ตัวเขียน คือใช้มือเขียนไงครับ
ส่วนตัวพิมพ์ก็ใช้เครื่องพิมพ์
กำปั้นทุบดินมาก


เอาเข้าจริงคือตูไม่เคยเห็นแบบลายมืออย่างที่ในบทความนั้นเลย
ไม่รู้จะไปหาดูได้ที่ไหน น่าสนใจแฮะ

[verywhale]

1. เขียนตัวบรรจง หมายถึง เขียนตัวอักษรเต็มบรรทัด
(ขนาดตัวหนังสือสูง 8 มิลลิเมตร หรือ 1 เซนติเมตร เป็นอย่างมาก)
จะเริ่มฝึกตั้งแต่นักเรียนเริ่มเรียนหนังสือ
ในการการเขียนตัวบรรจง ตัวอักษรต้องตรง เรียบ การวางสระ วรรณยุกต์ ช่องไฟถูกต้อง

สมัยนี้จะเหลือใครที่เขียนตัวบรรจงล่ะ เป็นหวัดกันไปหมดแล้ว

ขอบคุณที่แปะไว้ให้อ่านจ้ะ

[@nok:-]

นึกถึงสมัยเรียนประถม ที่เริ่มหัดเขียนตัวบรรจงเต็มบรรทัด
จำได้ว่าตอนเด็กๆ ตั้งใจเขียนมากๆ

พอถึง ป.3 คุณครูก็ให้เขียนสมุดเส้นคู่ (เด็กสมัยนี้ยังใช้อยู่หรือเปล่า)

พอ ป.5-6 ก็เขียนหวัดแกมบรรจง

หลังจากนั้นก็หวัด และเป็นไข้อีกต่างหาก