มุมมืดโชว์พาวฯ

[psyfer]

ไปถ่ายรูปแหละดีแล้ว 

[ยุนเอ]

เปเปอร์ มาช่า 

[Piix]

เปปเปอร์  มาช่า

[psyfer]

เปปเปอร์  มาม่า 

[Piix]

คอลลาจ กับ เปเปอร์ มาเช่  จริงแล้วมันต่างกันยังไง

[iannnnn]

ไปขี้ไป๊

[Ah!]

คอลลาจมันตัดแปะ สองมิติแบนๆ
เปเปอร์มาเช่มันขึ้นรูปจากโครงแข็ง เช่นลวด เอากระดาษมาแปะหุ้มเป็นสามมิติไม่ใช่เรอะ

[จักรี]

รู้แต่ว่า อยากไปญี่ปุ่น   เดือนหน้าจะไปสอบชิงทุน

[Piix]

ลุงอ๋า คะ เหมือนเคยไปงานเทศกาลอะไรสักอย่าง

แล้วเจองาน คอลลาจ ที่เป็น 3 มิติด้วยอ่ะ เค้าเขียนว่า เทคนิค - คอลลาจ

[คิ้วหนาจ้ะ]

พอจะมีตัวอย่างบ้างมั้ยฮะ
คอนลาจ 3 มิติ นึกหน้าตาไม่ออกแฮะ 

[มุมมืดของสังคม]

เกิดไรขึ้นกับจู๋นี้หว่า
ทำไมต้องไล่ไปถ่ายรูปล่ะครับ ไม่เก๊ทมุก
แต่เดี๋ยวจะเอารูปมาโชว์จู๋นี้แหล่ะ

เรื่องคอลลาจสามมิติ ผมก็ไม่แน่ใจ
แต่ที่เคยเห็นตามงานแสดงมันมีสองแบบนะครับ

แบบหนึ่งคือ มีรูปทรงวัตถุ อะไรสักอย่าง แล้วก็ทำคอลลาจบนพื้นผิวรูปทรงนั้น
ลองนึกถึงลูกโลกนะครับ เราทำคอลลาจพวกประเทศต่างๆ แต่ให้มีนูน มีผิวสัมผัส
แบบที่สอง ทำบนกระดาษนี่แหล่ะครับ ด้วยกระดาษ แต่ว่าทำให้มันมีมิติ
จิตนาการถึงหนังสือภาพป๊อปอัพครับ พวกนั้นเลย งานแนวนี้ในญี่ปุ่นมีชื่อเสียงมากๆ
ส่วนมากจะเรียกว่า paper work มากกว่า แต่บางทีเรียกคอลลาจ ขึ้นอยู่กับสไตล์ของงานครับ

[มุมมืดของสังคม]

มาตอบคำถามพี่เก้อต่อ...
ที่พี่เก้อบอกว่า "แล้ว​ญี่ปุ่น​ ​ก็มหาอำ​นาจด้านกราฟิกประ​เทศหนึ่งของโลก
รากฐานรสนิยมทางศิลปะของประ​เทศก็สูงส่ง​ ​และ​เป็น​ตัวของตัวเอง
อยากรู้จังว่า​เขา​สอนอะ​ไรบ้าง​ ​ที่พอนึกออกก็มี​แต่บุงกะ"

มันเป็นเช่นนั้นจริงๆครับ เนื่องจากรากฐานทางวัฒนธรรมเขาแข็งแกร่งมาก
ประเทศไทยเองผมคิดว่าเอกลักษณ์ทางด้านศิลปะนี่ ไม่แพ้ญี่ปุ่นนะครับ
ถ้าเราเอาพระพุทธรูป บ้าน ลายผ้า ฯลฯ ของไทยและญี่ปุ่นมาวางข้างกัน
ใครก็ดูออก ว่าอันไหนไทยอันไหนญี่ปุ่น ผมว่าตรงนี้เราไม่เป็นรอง

แต่ความแข็งแกร่งในที่นี้ หมายถึงศิลปะของเขา ถูกผสมผสานจนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต
ไม่ใช่เจอได้แค่ที่วัด ที่พิพิธภัณฑ์ หรือพระราชวังเหมือนที่เมืองไทย
เราสามารถเห็นได้จากเครื่องใช้ ถ้วย ชาม ตะเกียบ ผ้าเช็ดหน้า ผ้าเช็ดตัว ผ้าเช็ดตีนฯลฯ
เซนส์ทางศิลปะของเขา จึงสูงอย่างที่พี่เก้อได้ตั้งข้อสังเกตุไว้

ผมคิดว่าสิ่งนี้แหล่ะครับที่ทำให้ศิลปะทุกแขนงของญี่ปุ่นก้าวหน้ามากๆ
เพราะทุกคนต่างรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งกับศิลปะของประเทศตัวเอง
ไม่เหมือนเมืองไทยที่มองศิลปะไทยเป็นของสูง ไม่ควรจะแตะ ไม่หยิบมาทำอะไรเลย
มันก็เลยลอยอยู่อย่างนั้น เดี๋ยวมันก็ลอยหายไปเอง...ในที่สุด


ถ้าพูดกันตามจริงแล้ว ศิลปะของประเทศเราควรจะก้าวหน้ามากกว่าญี่ปุ่นด้วยซ้ำ
จากการที่สงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่แพ้สงคราม
คนญี่ปุ่นที่เกิดมาหลังจากนั้น ถูกห้ามศึกษาเกี่ยวกับประเพณีโบราณฯ
และสิ่งที่เกี่ยวกับชินโต รวมถึงเซน และเอกสารเกี่ยวกับความเชื่อ เทพเจ้า
ของญี่ปุ่นทั้งหลายแหล่ ถูกทำลาย และถูกห้ามสอนให้กับเด็กที่เกิดมาทีหลังโดยเด็ดขาด
ซึ่งสิ่งเหล่านั้น ล้วนเป็นการตกผลึกทางสังคม วัฒนธรรม ศิลปะทั้งนั้น
แต่เขาก็ยังพัฒนาของที่เหลืออยู่ให้ก้าวหน้าาาาาาาาไปได้อย่างไม่สิ้นสุด

[มุมมืดของสังคม]

เท้าความกันไปเสียยืดยาว แต่มันน่าสนใจมากจริงๆครับ
สิ่งสำคัญอีกอย่างที่ทำให้ญี่ปุ่น คงความเป็นตัวของตัวเองไว้มากคือ
ญี่ปุ่นไม่ค่อยรับวัฒนธรรมนอก ไม่ใช่ว่าหยิ่ง หรือชาตินิยมอย่างที่พวกส่วนมากเข้าใจ
แต่เพราะ คนญี่ปุ่นพูดภาษาอังกฤษกันได้น้อยมาก และคนญี่ปุ่นมีวัฒนธรรมทางสังคม
ที่เข้มงวด คือจะไม่ชอบอะไรที่แปลกแยก แตกต่าง

จึงเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับวัฒนธรรมแปลกๆ อื่นๆที่ไม่เหมาะกับสังคมตัวเอง
ที่พูดแบบนี้ เพราะวัฒนธรรมบางอย่าง คนญี่ปุ่นเนียนมากจนผมงง
อย่างคริสต์มาส หรือวาเลนไทน์นี่สุดๆ ครับ

จบเรื่อง รากฐานศิลปะของประเทศญี่ปุ่น

[มุมมืดของสังคม]

เมื่อย แล้วเอารูปมาคั่นก่อน ลุงโกรบกวนคอมเมนท์ไว้ด้วยนะครับ

รูปชุดนี้เก่ามาก พอดีอยากลองดูฝีมือช็อปตัวเองว่าไปถึงไหนแล้ว
ตอนนั้นยังใช้กล้องโอลิมป์รุ่นเดอะแบบซูมได้ 10x เอามาโพสต์เป็นกระสายนะจ๊ะ

รูปนี้ของเดิมแต่งตั้งแต่ตอนนู้นนนนน ไม่ได้ทำใหม่


อันนี้แต่ีงใหม่ วัดนาราครับ พอดีวัดไม่สวย สอยมาแต่หลังคา
ฟ้างามดี แต่รู้สึกแต่งมากไปหน่อยฟ้าแป๋นเลย


อันนี้ไม่รู้จะแต่งยังไง น้องแมงกะพรุน ที่ไคยูกัง
ไม่สวยหรอก แต่ชอบมันเรืองแสง

[Ah!]

ลุงอ๋า คะ เหมือนเคยไปงานเทศกาลอะไรสักอย่าง

แล้วเจองาน คอลลาจ ที่เป็น 3 มิติด้วยอ่ะ เค้าเขียนว่า เทคนิค - คอลลาจ

อ้าว เหรอครับ 
ผมเองก็มั่วๆน่ะ



// โอ๊ะๆๆ เสียมารยาทจริงๆ ลืมชม

รูปซ้วยสวย