ฮีสสะตอรี่ ของดี นานปีครั้ง

[ลุนหน่อน]

อันนี้โพสใว้ที่นี่เอง  เอามาให้อ่านกันอีกครั้ง

011 *** ดังนี้***

.....ระเบิดลูก แล้วเล่า เจ้าทำได้
จะให้ตาย กี่คน กันดอกหรือ
ชีวิตของ ชาวบ้าน อยู่ในมือ
ไม่คิดบ้าง เลยหรือ คือคนไทย .....

....จะให้ตาย เท่าไหร่ สมใจเจ้า
จะแผดเผา ไฟใต้ ไปถึงใหน
ไม่สงสาร ชาวบ้าน บ้างหรือไร
ไม่สงสาร คนไทย กันบ้างเลย ...

....น้ำตาลูก ผู้ชาย ต้องใหลหลั่ง
ทุกข์ประดัง คับอก บอกใครได้
เจ้าก่อเรื่อง แต่ละครั้ง ข้าแค้นใจ
ทำไงได้ ต้องทนฟัง รับข่าวคราว...

.....สองมือข้า กราบแทบเท้า ให้เจ้าหยุด
ผู้บริสุทธิ์  ตายโดยไม่  รู้สาเหตุ
ก้มกราบเจ้า ถึงใครมอง ดูสมเพศ
อย่าได้คิด ก่อเหตุ กันอีกเลย ...

.....องค์อัลเลาห์  โปรดประทาน เมตตาให้
กับใครๆ  ที่คิดร้าย ฆ่าชาวบ้าน
ให้รับรู้  เรื่องดีชั่ว อย่ารุกราญ
อย่าเผาผลาญ ไทยด้วยกัน แค่นั้นเอง....

[ลุนหน่อน]

อันนี้เขาคุยกันเรื่องการฝึกเล่นดนตรี ที่เวปดนตรีบ้านป๋าติ๊ด  ก็เลยออกความเห็นกับเขาด้วย

012 *** ดังนี้***

......วันใหนว่าง  ก็จะฝึก  จนดึกดื่น        หลับไปแล้ว  ก็ยังตื่น   ขึ้นมาฝึก
ตอนนั่งส้วม   จิตว่างๆ  พลางจะนึก        ไม่ทันสึก    ออกมาฝึก   รีบเร็วใว 
  ( ไม่ทันสึก หมายถึง เข้าส้วมยังไม่เสร็จ )

......เดินไปซื้อ ของหน้าบ้าน  ก็ไม่ได้       เพราะมิวาย  ต้องรีบวิ่ง   กลับมาฝึก
ให้วิชา    ดนตรี   เราแข็งปึ๊ก                  ตอนใหนนึก    ตอนนั้นฝึก  ทึกคราไป

......ฝึกมาแล้ว   ยี่สิบปี  พอมีหวัง           กาละมัง  ทั้งบ้าน   บุบสลาย
ขวดถ้วยโถ  จานกระเบื้อง  แตกกระจาย    ฝาบ้านไม้   ก็ทะลุ   บุทะลวง

.......หลังคาบ้าน  แตกกระจาย  ตั้งหลายที่      ตรงกระจก ก็มี โดนขี้ขว้าง (แปลว่าโดนอุจาระขว้าง)
แม้กระทั่ง    โดนก้อนดิน   ที่หน้าต่าง        ไม่เว้นว่าง    โดนขว้าง     อยู่ทุกวัน

.......เอาลำโพง  ห้าสิบนิ้ว   มาหกลูก            แอมป์ถูกๆ     ยามาฮ่า      ห้าพันวัต
เอาคีย์บอร์ด   เสียบเสียง   ดังฟังชัด              นั่งสบัด    ปลายนิ้วข้า   หน้าบ้านเรา

......โดเรมี     ฟาซอล    ลาทีโด่                    โก้จะตาย    นั่งใล่เสียง   ที่หน้าบ้าน
ไล่นิ้วไป   นั่งทำหน้า   ตาเบิกบาน                 ใครรำคาญ     ก็ช่างเขา    เราอยากเป็น

........นั่งไล่เสียง  วันละสอง   ชั่วโมงกว่า            ภรรยา     ยังไม่ว่า     เราสักแอะ
พอเดินผ่าน     มือปิดหู    ปากแบ๊ะแบ๊ะ              ทำเหมือนแพะ   หน้านิ่ว   คิ้วชนกัน

........เสียงดนตรี  ดังทั่ว  ทั้งหมู่บ้าน              ก้องกังวาน   ทุกคนได้     ยินกับหู
โน้ตเจ็ดตัว    ไล่ไปมา      น่าเอ็นดู               นิ้วทู่ๆ    ไล่ดุ๊กๆ     ซาหนุกจัง

.......โดเรมี    ฟาซอล    ลาทีโด่              โดทีลา     ซอลฟา  มีเรโด๋
โด๋มีเร      ฟาฟา      ลาทีโด                   โด่โด่โด่    เรเรเร   มีฟาซอล

.......ทั้งลูกบ้าน  ทั้งกำนัน   ทั้งผู้ใหญ่               ล้วนสนใจ   ในเสียง   อันหน่วงหนัก
มามุงดู     ด้วยแปลกใจ    สนใจนัก                  บักอีหยัง   คือเสียงดัง   โต๋น้อยเดียว
   (บักอีหยังคือเสียงดังโต๋น้อยเดียว   แปลว่าตัวอะไรตัวนิดเดียว เสียงดั๊งดัง)

[ลุนหน่อน]

อันนี้แต่งเมื่อสงกรานต์ปี 2549 ที่ จ.อุบลฯ

013 *** ดังนี้***

.....จะเล่นน้ำ หรือสาดน้ำ   ตามใจชอบ
ไม่ต้องตอบ  ไม่ต้องถาม   ตามถนน
เจอหน้ากัน   ก็สาดกัน    ในบันดล
เจอผู้คน      ก็สาดกัน    ให้บันเทิง

.....ตามถนน ทุกผู้คน ล้วนสนุก
ระบายทุกข์ ไปกับน้ำ ให้ชื่นฉ่ำ
ต่างลีลา โลดเล่น และร้องรำ
จนหน้าดำ เพราะแดด  แผดเผาตัว

.....จัดทุกปี  มีของฟรี  กินตลอด
คัดแต่ยอด อาหารดี มาสนอง
ต่างก็แย่ง เพื่ออยากลิ้ม อยากชิมลอง
ต่างจับจอง เพื่อจะชิม กินของดี......

.....พอย่ำค่ำ ก็ตื่นตา ค้นหาเสียง
เป็นสำเนียง เพลงไทยเดิม มาขับขาน
ช่างดื่มด่ำ ปลุกชีวิต  จิตวิญญาน
ใครหนอช่าง  ขับขาน ให้เราฟัง.......

......เพลินฟังเพลง  บรรเลงแว่ว  จนลึมโลก
ลึมทุกข์โศก ล้วนลึมสิ้น   กลิ่นอาหาร
ตักข้าวผัด กับราดหน้า  มาสองจาน
ฟังเพลงเคลิ้ม  ไปนาน  โดนขโมย.....

.....แต่ก็อิ่ม   เอมเปรมปรีย์   ชีวีสุข
ล้วนสนุก   กับบทเพลง  ที่ขับขาน
ทั้งคุณลุง  ทั้งคุณป้า   สุขสราญ
กับลุงป้า   มาขับขาน  ให้เราฟัง

.....ก่อนจะกลับ  เหลือบมอง   จ้องป้ายใหญ่
เทิดเอาใว้  เหนือหัว   สูงตระหง่าน
พนมมือ   ในจิต    คิดกราบกราน
ทรงพระเจริญ   ยืนนานตราบ  นิจนิรันดร์

[ลุนหน่อน]

เมื่อครั้งTsunami ถล่มภาคใต้ ได้มีคนขอให้แต่งกลอนให้
ผมก็เลย จาดห้ายย....

014 *** ดังนี้***

.....หยาดน้ำตา ท่วมท้น แทบล้นโลก
ทั้งความโศก เหลือคณา มาให้เห็น
คลื่นซัดสาด  พิฆาตสิ้น สาดกระเซ็น
มีให้เห็น  เกลื่อนกลาด  อนาถใจ

.....ความโชคร้าย  ต้องมามี สิ้นปีเก่า
ความหมองเศร้า  ต้องมามี  ก่อนปีใหม่
ความสูญเสีย     ต้องมาเกิด  กับเมืองไทย
แต่น้ำใจ         ยังมีทั่ว   ผืนแผ่นดิน

.....ไฟภาคใต้  ที่แผดเผา ขอให้ดับ
คลื่นโถมทับ    สังเวยให้  ความตายเห็น
ทั้งเสียหาย    ทั้งสิ้นไป  ไม่น่าเป็น
เป็นของเซ่น    ดับไฟใต้  ให้มอดจุล

.....แสนอาลัย  ผู้จากไป  ไม่หวนกลับ
ขอให้หลับ   กับผืนทราย  ที่กว้างใหญ่
ทะเลแห่ง     ความทรงจำ  ตลอดไป
ที่สุดท้าย  ที่ท่านเห็น   ที่ชื่นชม

.....จากพื้นดิน  สู่ผืนน้ำ  ที่พรากพร่า
เปรียบน้ำตา  ชาวใทย    ที่ใหลหลั่ง
จึงรวมใจ     รวมกาย  ร่วมพลัง
รวมความหวัง  หวังความสุข ให้ทุกข์คลาย

[ลุนหน่อน]

อันนี้แต่งให้คุณพ่อนักดนตรีท่านหนึ่งที่ซ่อมเมโลเดี่ยนที่พังแล้วให้ลูกชายได้เป่า
ผมก็เลยเข้าไปแจมซะ

015 *** ดังนี้***

....เห็นหน้าลูก  ทุกวัน  ไม่เคยเบื่อ
ลูกจงเชื่อ    ในหัวใจ  มีแต่เจ้า
เสร๊จจากงาน  ความเหน็ดเหนื่อย ก็บรรเทา
ยามพบเจ้า  พ่อชื่นใจ   ไปทั้งทรวง

.....เป็นมิ่งขวัญ   ในหัวใจ   ของพ่อแม่
เป็นแต้แต่.....   ...                อึ่ม.เอาใหม่ ไม่เพราะ......

.....เป็นมิ่งขวัญ   ในหัวใจ   ของพ่อแม่
ไร้ข้อแม้   ที่ตามใจ  ให้สมหวัง
แม้กระทั่ง  เมโลเดี่ยน  ที่มันพัง
พ่อก็ยัง  พ่นสี   ให้ดีดู  ( ดูดี )

.....ขอลูกจง  เป่าให้ดัง   เป็นเพลงนะ
แล้วพ่อจะ   นั่งฟัง  ไม่อุดหู
จะไปตาม  ญาติพี่น้อง  มานั่งดู
ทั้งคุณปู่  คุณย่า ทั้งตายาย

....ทั้งอาเจ็ก  อาม้า  และอาซิ้ม
รวมอากิม  อากู๋  เด๋อดู๋ดี๋
พ่อกำนัน  ผู้ใหญ่บ้าน  รัฐมนตรี
มาฟังลูก  เป่าปี่   ป่อปี้แป..แป่แป๊ๆ ปี๊ดๆๆ..      แป้.....แป๊ด!!

[ลุนหน่อน]

หลังจากวันเข้าพรรษา ที่เวปแห่งหนึ่งมีสมาชิกเข้ามาอวยพรให้เพื่อนสมาชิกด้วยกัน
ผมก็ขอแจมอีกตามเคย

016 *** ดังนี้***

เอยษาพรร...เข้าวันหลัง...ดีโชคให้
สุขชื่นใจ...อย่ามีโศก....ให้หมองศรี
หยิ่งพยอง...ครองในตน...ฅนดนตรี
เก่งในที...มีเผื่อแผ่...แด่ผองชน

ใจต่อใจ...จงเอาใจ...ใส่ตัวโน้ต
มีแต่คุณ...ที่ไร้โทษ...ไม่หมกไหม้
จับสำเนียง...เสียงเสนาะ...เป็นเกราะภัย
แล้วก้าวไป...อยู่สนิท...กลางจิตคน

มากมายล้วน...รู้เสียง...สักหนึ่งศาสตร์
มากมายพลาด...ชอบจากใจ...ที่ใฝ่หา
มากมายมี....ฝีมือร้าย...คนหมายตา
มากมายพา..หลงระเริง...ในเพลิงเพลง

สรรพรส...ล้วนหลาก...ที่มากเสียง
ส่งสำเนียง...ทั่วเวียง...ไปไกลใกล้
จิตจดถือ...มือจดจิต....สะกิดใจ
ความรู้สึก...จากใจ...เป็นเสียงเพลง

[ลุนหน่อน]

ต่อจากข้างบน..

..............................................
ด้วยรัก แด่นักเพลง ร่วมครื้นเครง  จึงมากล่าว
เขียนกลอน มายืดยาว มีอารมณ์ ศิลปิน
เป็นคน อยู่กับเพลง ชอบครื้นเครง นิ'จ สินธุ์
ร้องเรียก ให้ได้ยิน ว่าตัวข้า......บ้าดนตรี

[ลุนหน่อน]

ที่ จ.อุบลฯ มีชาย-หญิงคู่หนึ่ง คล้ายๆเป็นคนบ้ามักไปใหนมาใหนด้วยกัน
ประมาณบ่ายสามโมงเย็นกว่าๆผมเจอในขณะที่ทั้งสองคนนอนหลับเคียงข้างกันอยู่ข้างถนน
ในมือลุงผู้ชายมีดอกไม้อยู่ในมือ ท่ามกลางรถที่วิ่งผ่านไปมา ทังสองก็หลับอย่างสบายใจ

017 *** ดังนี้***

.....จะปีใหม่ ปีเก่า ก็ไม่สน     
ยังดิ้นรน สู้ต่อ หนอชีวิต
จะให้ดิน ให้ฟ้า มาลิขิต       
สุขน้อยนิด คือความฝัน ยามหลับนอน
.....ในความจริง สิ่งรอบตัว ล้วนยุ่งเหยิง   
ในความฝัน เริงร่า อาภรณ์สวย
ในความจริง พิศวง คนงงงวย   
ในความฝัน ร่ำรวย บนฟูกนอน
.....ในความจริง ข้างถนน คือแหล่งพัก
ในความฝัน ผู้คนรัก ห้อมล้อมทั่ว
ในความจริง ไม่ยึดติด สิ่งรอบตัว
ในความฝัน มีครอบครัว สุขสำราญ
.....ในความจริง มีสองคน ผจญสู้
ในความฝัน ได้รู้จริง ความยิ่งใหญ่
ในความจริง พเนจร ร่อนเร่ไป
ในความฝัน ผลกำไร ขายหุ้นมา
.....ในความจริง สูดกลิ่นควัน อัน_อวล_อบ
ในความฝัน กลับพานพบ กลิ่นหอมหวล
ในความจริง ไม่มีสิ่ง ที่เย้ายวน
ในความฝัน นางคู่ควร นอนแนบกาย
..... ในความจริง เธอเคียงคู่ สู้กันสอง
ในความฝัน เธอคู่ครอง สองฟันฝ่า
ในความจริง มีเธออยู่ ไม่ห่างตา
ในความฝัน ภรรยา  ก็คือเธอ
.....ในความจริง กอดดอกไม้ แล้วหลับฝัน
ในความฝัน นอนกอดเธอ ได้คลายหนาว
ในความจริง นอนอิงแอบ แนบชิดเนาว์
ในความฝัน มีเธอเคล้า นอนเคียงกัน
.....เพราะเธอคือ ทุกสิ่ง ทั้ง "จริง_ฝัน"
ต้องบากบั่น นอนกลางดิน กินข้างถนน
ทุกสายตา มองมาเหมือน ไม่ใช่คน
จะไม่สน อยู่อย่างนี้  ก็พอใจ
          ******
วันศุกร์  ที่ 30/12/2548   เวลา 15:30 
สถานที่ : ถนนชยางกูร  จ.อุบลฯ
****************************

/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/


001 ถึง 017  ใครชอบบทใหนขอเฉียงหน่อยนะ

[ลุนหน่อน]

นี่ครับ รูปของผู้เฒ่า 2 ท่านที่ว่าใว้ข้างบน




หมดแล้วครับ
เชิญคอมเหม็นได้ ....

[roundbol123]

บรรยายไม่ถูกค่ะลุนหน่อน 
อยากให้อยู่ห้องศิิลป์พิลึก 


เค้าเรียกว่ากลอนอะไรอะคะ 

[ลุนหน่อน]

ครับ .. ให้แอนย้ายเลยก็ได้ครับ...

( ตาแอน...เมื่อตะกี๋เห็นแว๊บๆ หายไปใหนหว่า?? )

[I’Boss]

เค้าเรียกว่ากลอนอะไรอะคะ 

กลอนแปดใช่ไหมครับ

[iannnnn]

ลุนหน่อน จมล มาน้อยใจครับ
ว่าไม่มีใครคอมเมนต์เลย

[ดาเฉยๆ]

เค้าไปทะเลกันหมด 

[เก้อ]

พึ่งเห็น

อ่านแล้วเพลิดเพลินจนอยากคอมเม้นต์เป็นกลอน
แต่ดักดานในร้อยแก้วยิ่งนัก 

ลุนหน่อนเคยเห็นคนบ้าน้ำลายยืดโรงเรียนเบ็ญไหมครับ
ผมเห็นมาตั้งแต่ ม.1 ตอนนี้ยังอยู่อยู่เลย
ส่วนผู้เฒ่าสองท่านนั้น ไม่เคยเห็นแฮะ