แล้วเราก็ได้พบกัน

[kroonid]

แล้วเราก็ได้พบกัน

กาลครั้งหนึ่ง  เมื่อช่วงเดือนมีนา เมษา ที่ผ่านมา ไปเรียน ที่มน.
มีอยู่วันหนึ่ง ระหว่างที่น้องแอน (รุ่นน้องที่เรียนด้วยกัน) เตรียมพรีเซนต์งาน 
ช่วงที่รออาจารย์ น้องมันก็เอา มิวสิค  Dragostea Din Taksin มาเปิดให้เพื่อนดูแก้เซ็ง
ฮาทั้งห้อง 

สะกิดถามเพื่อนที่อยู่หอเดียวกับน้องแอน "ใครทำวะ ชอบๆ"
"ไอ้แอนทำพี่"  โห น้องแอนเจ๋งว่ะ เป็นอันว่าวันนั้นปลื้มน้องแอนทั้งวัน

ช่วงกลางคืนสบโอกาส ได้คุยกับน้องแอนคนเดิมทาง msn
คุยกันเรื่องมิวสิค  Dragostea Din Taksin ที่น้องแอนเอามาเปิดให้ดูเมื่อกลางวันแหละ
ช่วงที่คุยก็แอบชมน้องแอนเป็นระยะๆ จนน้องแอนเริ่มเขิลลล์
แล้วน้องแอนก็ส่งลิงก์ iannnnn.com มาให้  พร้อมกับอีแมะขำๆ (มันขำไรของมันฟะ )

เข้าไปดูหลายรอบ "เอ...แล้วน้องแอนที่ตูรู้จักมันอยู่ตรงไหนหว่า"














รู้สึกตัวอีกที เป็นหัวหน้าคณะไปแล้ว 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  น้องแอน กับ ไอ้แอนนนนน  แอ่นแอนแอ๊น 

[Ou!]

หลังจากนั้นครูนิดก็ค้นพบตัวเอง ผันตัวมาเป็นหัวหน้าคณะตลกแข่งกับน้องแอน

[B o o k]

 
ดีใจด้วยค่ะ

[จักรี]

อ๋อเรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เอง.........

[iannnnn]

ก็คือโดนหลอกให้เข้ามานั่นเอง...

[มัม]

ตึกโป๊ะ

[pugpug : นนทกร]

วันก่อนครับ...

[B o o k]

ยังไงคะ

[Dayight]

ผิดจู๋...



  ตึงโป๊ะ

[iSharp]

 

[โบว์]

เจอครั้งแรกตอนนั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้าน

[อู๋]

พี่แอนเหรอครับ

[แอ๊ะ]

โมนาไม่รับรัก ยักษ์จะคุกเข่าไม่ลุกขึ้น 

[iannnnn]

เปล่าครับ ตูสะดุดหลุม ลุกไม่ขึ้น


(เอ้า กลอง)

[อู๋]

ตึง ผั่วะ !!!!