ถ้ารู้สึกว่ากำลังจะยอมแพ้...

[Dayight]

มันเป็นเรื่องของทีมเวิร์คครับ

[แตน]

มันเป็นเรื่องของทีมเวิร์คครับ

ก็ทีมมันไม่เวิร์คไง เลยจะไม่สู้

[Dayight]

งั้นก็ตั้องยุบวง เปลี่ยนมือเบส มือกลอง

[Ah!]

ทำไปบ่นไป ถูกต้องแล้วครับ

[จักรี]

 


ปัญหาคราสิก จริงๆๆ

เคยมั้ยประสบกับปัญหาชีวิตจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดหรือตัวอักษรให้ใครรู้ได้  อึดอัดจนแทบ จะอ๊วกออกทางปาก....


ดังนั้น   จน คิดในทางที่ดีไว้เถอะว่า........อย่างน้อยปัญหาของคุณก็ถูกแบ่งเบาออกมาแล้ว.........

[ดาเฉยๆ]

เคยคุยกับเพื่อนตอนอ่านหนังสือสอบมิดเทอม
อารมณ์ประมาณว่า อ่านหนังสือไม่ทัน ให้ไปทำข้อสอบกุต้องตกแน่ๆ



ถ้าเราตายก่อนสอบ  พ่อแม่ก็จะไม่รู้ว่าเราโง่

[iannnnn]

ขอให้สำเร็จ

[อู๋]

สนับสนุน

[แตน]

เคยคุยกับเพื่อนตอนอ่านหนังสือสอบมิดเทอม
อารมณ์ประมาณว่า อ่านหนังสือไม่ทัน ให้ไปทำข้อสอบกุต้องตกแน่ๆ



ถ้าเราตายก่อนสอบ  พ่อแม่ก็จะไม่รู้ว่าเราโง่

จริงๆแล้วเลือกที่จะสู้ก่อนยอมแพ้ เพราะดีกว่าไม่สู้ ไม่ทำอะไรเลย

ถ้าไม่ทำอาจจะเสียใจภายหลังได้ 

[ลินซังกุง]

ถ้าเกิดว่ากำลังจะสอบตก

ผมควรจะเลือกสอบตก แล้วค่อยลาออก

หรือลาออก ก่อนจะสอบตก ครับ

ลอกมาจากบักคาน เรื่อง ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑ ไม่ใช่เหรอ

[kroonid]

ตรงส่วนอื่นๆ ผมขอรับฟังไว้ แต่ไม่วิจารณ์นะครับ เรื่องส่วนตัวบางอย่าง ต้องแก้เอง
แต่สำหรับการเลือก ขอแนะไว้ว่า
ถ้าเป็นคนที่ยอมรับความพ่ายแพ้ได้จริง ... ให้สอบตกไปก่อนเลยครับ จะลาออกก็ทำทีหลัง
แต่ถ้าคิดว่าใจไม่แข็งพอ  ลาออกก่อนสอบตกดีกว่า ถ้าเป็นผู้ใหญ่หรือโตกว่านี้ คงไม่แนะนำ เพราะการชิงลาออกก่อน เป็ฯการหนีปัญหา

วัย16 ถ้าปล่อยให้สู้ต่อไปแบบไม่เห็นทางแล้วสอบตก มันก็บั่นทอนกำลังใจได้มาก อายุยังน้อยแค่นี้ การถอยมาตั้งหลักก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายไม่ใช่เรื่องน่าอายแต่ประการใด

เลือกวิธีใดก็ได้ครับ ตราบใดที่ยังมีกำลังใจ เราก็สามารถสู้ต่อได้

เหตุผลดีค่ะ

[蓝月 (lán yuè)]

มาอ่านเพราะชื่อกระจู๋น่าสนใจ


พอดีว่าเกิดมาดันเป็นคนไม่ชอบยอมแพ้
ไม่อยากยอมแพ้
ตั้งใจไว้ว่าถ้าถึงที่สุดแล้วต้องแพ้จริงๆ
ตูจะตาย

งี่เง่าใช่มะ
แต่ตูคิดแบบนี้จริงๆ

และตูก็ยังไม่อยากตายซะด้วยสิ
เพราะฉะนั้น ตูจะแพ้ไม่ได้

มีหลายครั้งต่อหลายครั้งที่เหนื่อย
ที่หมดกำลังใจ
ท้อมาก คนรอบข้างไม่มีใครรู้
คิดว่าเดี๋ยวมันก็คงจะหายดีเอง

พี่อยากให้เต่าฟังเพลงนี้ว่ะ

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ...
ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ...

หากเปรียบกับชีวิตของคน
ยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่
ก็คงเปรียบได้กับฤดู
คงเป็นฤดูที่แสนสดใส

แต่ถ้าวันหนึ่งวันไหนที่ใจเจ็บจนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่
บอกกับตัวเองเอาไว้ ความเจ็บต้องมีวันหาย
ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ...
ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ...

เมื่อวันที่ต้องเจ็บช้ำใจจากความผิดหวังที่ใจมันรับไม่ทัน
เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่นกับวันที่อะไรมันเปลี่ยนไป

และถ้าวันหนึ่งวันไหนที่ใจเจ็บจนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใจ
บอกกับตัวเองเอาไว้ ความเจ็บต้องมีวันหาย
ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ...
ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ...

อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ
อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย
น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย
หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
อดทนเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ...
ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ...




ไม่รู้จะช่วยได้แค่ไหน
แต่มันเคยช่วยพี่ได้ว่ะ
ขอบคุณคนที่เค้าส่งเพลงนี้มาให้ตอนนั้น
ถึงจะไม่รู้ชัดว่าเค้าจงใจหรือไม่ก็ตาม

แต่ตอนนั้นมันช่วยได้จริงๆ

สำหรับคำตอบของคำถาม
สอบตกกะโดนไล่ออก
อยากให้เลือกสอบก่อน
เผื่อจะมีกำลังใจและมีทางไม่ให้ตัวเองสอบตกได้

แต่จริงๆ ไม่อยากให้เลือกซักทาง
ไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็พักละกัน นะ

ยาวชิบ 

[iannnnn]

ยาวอะไร ก็อปเพลงมาแปะทั้งดุ้น

[蓝月 (lán yuè)]

พิมพ์เอง ขอโทษ 
ในจู๋เสียงใสๆ ด้วย
ไม่ชอบเอาของชาวบ้านมาแปะ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ
คือฟังไม่ออกน่ะนะ 

[saa3]

เป้นวัยรุ่นมันเหนื่อย

แต่งานออกแบบตังค์ดี๊ดี